Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 2011
NEO ΒLOG
Αν ενδιαφέρεστε να παρακολουθείτε την αρθρογραφία μας, μπορείτε να εισέλθετε στο ανανεωμένο μας blog freespirit-gr.blogspot.com!
Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2011
Φόβος: Ο «δούρειος ίππος» της εξουσίας
Η εξουσία είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας, δικαιολογώντας την ύπαρξη της ως ανάγκη για μετάβαση από μια φυσική κατάσταση σε μια κοινωνική(Ρουσώ). Η άσκηση εξουσίας βασίζεται από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα στην ύπαρξη του φόβου.
Η ανθρώπινη φύση «a priori» επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τον φόβο. Ο φόβος μπορεί να οδηγήσει το άτομο σε συμπεριφορές παράδοξες, αντιφατικές και ανεξήγητες στις οποίες δεν θα προέβαινε χωρίς τη επήρεια του φόβου. Παράλληλα, οι συμπεριφορές αυτές είναι ικανές να μετατρέψουν το άτομο σε ένα φοβισμένο και υποταγμένο ον.
Πάνω σ’ αυτή την αδυναμία του ανθρώπου, η εξουσία εγκαθιδρύεται και διεισδύει στο εσωτερικό του ανθρώπου, μετατρέποντάς τον σε υποχείριο του κάθε φορέα εξουσίας. Άρα, το μεγάλο «στοίχημα» εντοπίζεται στο ποιος θα ελέγξει αυτόν τον φόβο προκειμένου να τον διαχειριστεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο χειρισμού συνειδήσεων. Τρανό παράδειγμα αποτελεί ο Χίτλερ, ο οποίος εκμεταλλευόμενος την οικονομική εξαθλίωση των πολιτών μετά το κραχ του 1929, προσπάθησε να επιβληθεί σε όλη την Ευρώπη βασιζόμενος στον «οικονομικό» φόβο.
Η ιστορία έχει αποδείξει ότι ο φόβος εναπόκειται σε διαφορετικές πηγές. Στην αρχαία Ελλάδα αλλά και στο Βυζάντιο, η εξουσία στηριζόταν κατά κύριο λόγο στον φόβο έναντι του Θεού και των υπεράνθρωπων οντοτήτων. Στον αρχαίο κόσμο και στην ρωμαϊκή αυτοκρατορία, η εξουσία πήγαζε από τον φόβο απέναντι στον ηγεμόνα - βασιλιά, που θεωρούταν αντιπρόσωπος του Θεού στην γη. Μετά την δημιουργία των εθνών – κρατών, ο φόβος συνδυαζόταν με την έννοια της πατρίδας, γεγονός που ενέτεινε την δύναμη της εξουσίας έναντι των εξουσιαζόμενων.
Τα τελευταία χρόνια ωστόσο, η εξουσία έχει «εμπλουτιστεί» με τον οικονομικό παράγοντα. Οι αγορές ουσιαστικά εξουσιάζουν, έχοντας σαν φερέφωνά τους ηγέτες κάθε χώρας. Με την σειρά τους, οι αρχηγοί των χωρών εξουσιάζουν τους πολίτες, χρησιμοποιώντας την απειλή ή την πραγματοποίηση της οικονομικής εξαθλίωσης.
Το δηλητήριο του φόβου αν ποτίσει την ψυχή του ανθρώπου τον υποτάσσει άθελα στην δύναμη του φαινομενικά δυνατότερου και παραλύει την αντίσταση σε κάθε μορφή εξουσίας. Ο άνθρωπος παρόλα αυτά, θα πρέπει να εξουσιάζεται μόνο από τον εαυτό του και από κανέναν άλλο. Ο μόνο φόβος που θα πρέπει να τον καθοδηγεί, πρέπει να είναι ο φόβος της συνείδησής του.
Ο κάθε άνθρωπος πρέπει να πιστέψει στον εαυτό του και να θεωρεί εξουσιαστή του ίδιου, μόνο την θέλησή του.
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΙΟΝΗΣ
Η ανθρώπινη φύση «a priori» επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τον φόβο. Ο φόβος μπορεί να οδηγήσει το άτομο σε συμπεριφορές παράδοξες, αντιφατικές και ανεξήγητες στις οποίες δεν θα προέβαινε χωρίς τη επήρεια του φόβου. Παράλληλα, οι συμπεριφορές αυτές είναι ικανές να μετατρέψουν το άτομο σε ένα φοβισμένο και υποταγμένο ον.
Πάνω σ’ αυτή την αδυναμία του ανθρώπου, η εξουσία εγκαθιδρύεται και διεισδύει στο εσωτερικό του ανθρώπου, μετατρέποντάς τον σε υποχείριο του κάθε φορέα εξουσίας. Άρα, το μεγάλο «στοίχημα» εντοπίζεται στο ποιος θα ελέγξει αυτόν τον φόβο προκειμένου να τον διαχειριστεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο χειρισμού συνειδήσεων. Τρανό παράδειγμα αποτελεί ο Χίτλερ, ο οποίος εκμεταλλευόμενος την οικονομική εξαθλίωση των πολιτών μετά το κραχ του 1929, προσπάθησε να επιβληθεί σε όλη την Ευρώπη βασιζόμενος στον «οικονομικό» φόβο.
Η ιστορία έχει αποδείξει ότι ο φόβος εναπόκειται σε διαφορετικές πηγές. Στην αρχαία Ελλάδα αλλά και στο Βυζάντιο, η εξουσία στηριζόταν κατά κύριο λόγο στον φόβο έναντι του Θεού και των υπεράνθρωπων οντοτήτων. Στον αρχαίο κόσμο και στην ρωμαϊκή αυτοκρατορία, η εξουσία πήγαζε από τον φόβο απέναντι στον ηγεμόνα - βασιλιά, που θεωρούταν αντιπρόσωπος του Θεού στην γη. Μετά την δημιουργία των εθνών – κρατών, ο φόβος συνδυαζόταν με την έννοια της πατρίδας, γεγονός που ενέτεινε την δύναμη της εξουσίας έναντι των εξουσιαζόμενων.
Τα τελευταία χρόνια ωστόσο, η εξουσία έχει «εμπλουτιστεί» με τον οικονομικό παράγοντα. Οι αγορές ουσιαστικά εξουσιάζουν, έχοντας σαν φερέφωνά τους ηγέτες κάθε χώρας. Με την σειρά τους, οι αρχηγοί των χωρών εξουσιάζουν τους πολίτες, χρησιμοποιώντας την απειλή ή την πραγματοποίηση της οικονομικής εξαθλίωσης.
Το δηλητήριο του φόβου αν ποτίσει την ψυχή του ανθρώπου τον υποτάσσει άθελα στην δύναμη του φαινομενικά δυνατότερου και παραλύει την αντίσταση σε κάθε μορφή εξουσίας. Ο άνθρωπος παρόλα αυτά, θα πρέπει να εξουσιάζεται μόνο από τον εαυτό του και από κανέναν άλλο. Ο μόνο φόβος που θα πρέπει να τον καθοδηγεί, πρέπει να είναι ο φόβος της συνείδησής του.
Ο κάθε άνθρωπος πρέπει να πιστέψει στον εαυτό του και να θεωρεί εξουσιαστή του ίδιου, μόνο την θέλησή του.
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΙΟΝΗΣ
Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2011
Η ιστορία της "άλλης λύσης"
Μετά την συμφωνία της Συνόδου κορυφής, η Ελλάδα μπαίνει σε ένα καθεστώς οικονομικής κατοχής, η οποία θα βασίζεται στην λιτότητα. Η ελληνική κυβέρνηση επέστρεψε με «δάφνες νικητών» από τις Βρυξέλλες, θεωρώντας απόλυτα πετυχημένη την συμφωνία. Μάλιστα, διατείνεται πως ο μόνος δρόμος για έξοδο από την κρίση, περνάει μέσα από την λιτότητα και την τρόικα. Ωστόσο, η ιστορία έρχεται για να ανατρέψει όλες αυτές τις πεποιθήσεις.
Το 1929 ξέσπασε στην Αμερική μια βαθύτατη οικονομική κρίση άνευ προηγουμένου. Η απληστία των τραπεζιτών και της «wall street» , σε συνδυασμό με την αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία που επιβαλλόταν από την κυβέρνηση Χούβερ(1929-1933) οδήγησαν την οικονομία των ΗΠΑ σε κατάρρευση.
Στις 11 Ιουλίου του 1932 ο Φράνκλιν Ρούζβελτ έλαβε το χρίσμα του υποψηφίου των Δημοκρατικών για τις προεδρικές εκλογές του 1933. Σε ομιλία του την ίδια μέρα, έδωσε το σύνθημα για στροφή 180ο στην οικονομική πολιτική της χώρας, λέγοντας τα εξής: «Σε όλο το Έθνος, άνδρες και γυναίκες, ξεχασμένοι από την πολιτική φιλοσοφία της κυβέρνησης, αναζητούν από εμάς καθοδήγηση και δικαιότερες ευκαιρίες στη διανομή του εθνικού πλούτου... Δεσμεύομαι για μια νέα συμφωνία με τον αμερικανικό λαό»
http://www.youtube.com/watch?v=XbVcHmdIFyc&feature=related
Αυτή η νέα συμφωνία έγινε γνωστή με τον όρο «New deal» και εφαρμόστηκε σε δύο περιόδους , η πρώτη το 1933 , η οποία έμεινε στην ιστορία ως «η φάση των εκατό ημερών» και η δεύτερη το 1934-1936. Στην ιστορική του ομιλία κατά την ανάληψη της προεδρίας των ΗΠΑ στις 4 Μαρτίου του 1933 είχε πει τα εξής: «Θα αντέξουμε όπως αντέξαμε σε κάθε δοκιμασία, θα αναγεννηθούμε και θα δημιουργήσουμε… Το μόνο πράγμα που πρέπει να φοβόμαστε, είναι ο ίδιος ο φόβος… Τα δεινά που υφιστάμεθα δεν οφείλονται σε κάποια θεμελιώδη έλλειψη. Δεν μας έπληξε επιδημία πανώλης ή σμήνος ακριδών. Η φύση μάς προσφέρει πάντα τους καρπούς της και η ανθρώπινη εργασία τους πολλαπλασιάζει. Η αφθονία βρίσκεται στο κατώφλι μας, αλλά η γενναιόδωρη διανομή της ακυρώνεται προτού καλά καλά αντικρίσουμε τη σοδειά του μόχθου μας.
http://www.youtube.com/watch?v=aVZijG4WSOw
Ο βασικός λόγος βρίσκεται στο γεγονός ότι οι άρχοντες του χρήματος απέτυχαν, με τη στενοκεφαλιά και την ανικανότητά τους. Οι πρακτικές της αναίσχυντης τοκογλυφίας στέκονται καταδικασμένες στο δικαστήριο της κοινής γνώμης… Οι χρηματιστές εκδιώχθηκαν από τις υψηλές θέσεις τους στον ναό του πολιτισμού μας… Το μέτρο της ανόρθωσης θα είναι να ακολουθήσουμε κοινωνικές αρχές υψηλότερες από το στενό, χρηματικό κέρδος». Με λίγα λόγια, ο Ρούζβελτ κήρυξε έναν « πόλεμο» εναντίον του χρηματιστικού κεφαλαίου και «επένδυσε» στην στήριξη και ανασύνταξη του εργατικού δυναμικού.
Αναδιαμόρφωσε την αμερικανική οικονομία με μια σειρά νέων μέτρων, με βασικό άξονα τον θεσμικό περιορισμό του τραπεζικού συστήματος. Κλείνει προσωρινά τις τράπεζες, μέχρι ότου να ψηφιστεί ο νέος νόμος. Ο νέος νόμος προβλέπει ένα τραπεζικό σύστημα υπό δημόσια επίβλεψη και χρηματοδότηση, ενισχύοντας τις συγχωνεύσεις των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων (4.000 τράπεζες είχαν κλείσει ή συγχωνευτεί ως το τέλος του 1933).Θεσπίζει μέτρα προκειμένου να διασφαλιστούν οι καταθέσεις των πολιτών και να αποπληρωθούν τα δάνειά.
Παράλληλα, καταργεί το «χρυσό κανόνα», δηλαδή την χρήση του χρυσού με ανταλλακτική αξία, και υποχρεώνει τους κατόχους του να το ανταλλάξουν με δολάρια, με αποτέλεσμα να πέσει η τιμή των αμερικανικών επιτοκίων και να κάνει το δολάρια πιο ανταγωνιστικό.
Επίσης, ενισχύει τον συνδικαλισμό, καθορίζει ανώτατο και κατώτατο μισθό, δημιουργεί ενιαίο συνταξιοδοτικό και ασφαλιστικό σύστημα, πλέγμα προστασίας ανέργων και θεσπίζει παροχές προς όφελος των αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων.
Επίσης, ο Ρούζβελτ πίστευε ότι η οικονομία θα ανακάμψει μόνο όταν ανακάμψει και η γεωργία. Γι’ αυτό τον λόγο, πολλά κρατικά προγράμματα είχαν ως στόχο την γεωργία. Πιο συγκεκριμένα, έβαλε όριο στην παραγωγή αγροτικών προϊόντων, προκειμένου να αυξηθούν οι τιμές των παραγωγών και το εισόδημα των αγροτών κατ’ επέκταση.
Δημιούργησε, ακόμα, προγράμματα δημόσιων επενδύσεων για να καταπολεμήσει την ανεργία και ενίσχυσε τους συνεταιρισμούς για να «πολεμήσει» τις μεγάλες επιχειρήσεις.Υιοθέτησε δηλαδή μια αναπτυξιακή πολιτική βασισμένη στην εργατική τάξη προκειμένου να «κινηθεί» το χρήμα. Παράλληλα, επεδίωξε σχέσεις καλής γειτνίασης με τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, υπογράφοντας κερδοφόρες εμπορικές συμφωνίες.
Όλα αυτά φυσικά, βρήκαν αντίκρισμα στην κοινωνία που τον επιβράβευσε εκλέγοντας τον για τρεις συνεχόμενες φορές (εκλογές: 1933,1937,1941). Με την πολιτική του κατέφερε να χτίσει τα θεμέλια για μια ισχυρή οικονομικά και πολιτικά Αμερική, που αναδύθηκε σε παγκόσμια δύναμη τον 20ο αιώνα.
Τελικά, η λιτότητα και οι περικοπές δεν αποτελούν το μοναδικό δρόμο για έξοδο από την κρίση, όπως μας αποδεικνύει η ιστορία. Οι πολιτικοί εντέλει, έχουν την δύναμη να επιλέγουν κάθε φορά την κατεύθυνση που πρέπει να πάρει η χώρα. Ωστόσο, ο καλός από τον κακό πολιτικό διαχωρίζεται από το αποτέλεσμα αυτών των κατευθύνσεων. Το ότι οι πολιτικοί μας είναι κακοί είναι αυταπόδεικτο.
Το θέμα είναι όμως το εξής: Είναι εγκληματικά αδαείς για τα όσα έκαναν ή απλά μεθόδευσαν την υιοθέτηση αυτής της πολιτικής από δόλο;;;
Γεράσιμος Χιόνης
Το 1929 ξέσπασε στην Αμερική μια βαθύτατη οικονομική κρίση άνευ προηγουμένου. Η απληστία των τραπεζιτών και της «wall street» , σε συνδυασμό με την αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία που επιβαλλόταν από την κυβέρνηση Χούβερ(1929-1933) οδήγησαν την οικονομία των ΗΠΑ σε κατάρρευση.
Στις 11 Ιουλίου του 1932 ο Φράνκλιν Ρούζβελτ έλαβε το χρίσμα του υποψηφίου των Δημοκρατικών για τις προεδρικές εκλογές του 1933. Σε ομιλία του την ίδια μέρα, έδωσε το σύνθημα για στροφή 180ο στην οικονομική πολιτική της χώρας, λέγοντας τα εξής: «Σε όλο το Έθνος, άνδρες και γυναίκες, ξεχασμένοι από την πολιτική φιλοσοφία της κυβέρνησης, αναζητούν από εμάς καθοδήγηση και δικαιότερες ευκαιρίες στη διανομή του εθνικού πλούτου... Δεσμεύομαι για μια νέα συμφωνία με τον αμερικανικό λαό»
http://www.youtube.com/watch?v=XbVcHmdIFyc&feature=related
Αυτή η νέα συμφωνία έγινε γνωστή με τον όρο «New deal» και εφαρμόστηκε σε δύο περιόδους , η πρώτη το 1933 , η οποία έμεινε στην ιστορία ως «η φάση των εκατό ημερών» και η δεύτερη το 1934-1936. Στην ιστορική του ομιλία κατά την ανάληψη της προεδρίας των ΗΠΑ στις 4 Μαρτίου του 1933 είχε πει τα εξής: «Θα αντέξουμε όπως αντέξαμε σε κάθε δοκιμασία, θα αναγεννηθούμε και θα δημιουργήσουμε… Το μόνο πράγμα που πρέπει να φοβόμαστε, είναι ο ίδιος ο φόβος… Τα δεινά που υφιστάμεθα δεν οφείλονται σε κάποια θεμελιώδη έλλειψη. Δεν μας έπληξε επιδημία πανώλης ή σμήνος ακριδών. Η φύση μάς προσφέρει πάντα τους καρπούς της και η ανθρώπινη εργασία τους πολλαπλασιάζει. Η αφθονία βρίσκεται στο κατώφλι μας, αλλά η γενναιόδωρη διανομή της ακυρώνεται προτού καλά καλά αντικρίσουμε τη σοδειά του μόχθου μας.
http://www.youtube.com/watch?v=aVZijG4WSOw
Ο βασικός λόγος βρίσκεται στο γεγονός ότι οι άρχοντες του χρήματος απέτυχαν, με τη στενοκεφαλιά και την ανικανότητά τους. Οι πρακτικές της αναίσχυντης τοκογλυφίας στέκονται καταδικασμένες στο δικαστήριο της κοινής γνώμης… Οι χρηματιστές εκδιώχθηκαν από τις υψηλές θέσεις τους στον ναό του πολιτισμού μας… Το μέτρο της ανόρθωσης θα είναι να ακολουθήσουμε κοινωνικές αρχές υψηλότερες από το στενό, χρηματικό κέρδος». Με λίγα λόγια, ο Ρούζβελτ κήρυξε έναν « πόλεμο» εναντίον του χρηματιστικού κεφαλαίου και «επένδυσε» στην στήριξη και ανασύνταξη του εργατικού δυναμικού.
Αναδιαμόρφωσε την αμερικανική οικονομία με μια σειρά νέων μέτρων, με βασικό άξονα τον θεσμικό περιορισμό του τραπεζικού συστήματος. Κλείνει προσωρινά τις τράπεζες, μέχρι ότου να ψηφιστεί ο νέος νόμος. Ο νέος νόμος προβλέπει ένα τραπεζικό σύστημα υπό δημόσια επίβλεψη και χρηματοδότηση, ενισχύοντας τις συγχωνεύσεις των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων (4.000 τράπεζες είχαν κλείσει ή συγχωνευτεί ως το τέλος του 1933).Θεσπίζει μέτρα προκειμένου να διασφαλιστούν οι καταθέσεις των πολιτών και να αποπληρωθούν τα δάνειά.
Παράλληλα, καταργεί το «χρυσό κανόνα», δηλαδή την χρήση του χρυσού με ανταλλακτική αξία, και υποχρεώνει τους κατόχους του να το ανταλλάξουν με δολάρια, με αποτέλεσμα να πέσει η τιμή των αμερικανικών επιτοκίων και να κάνει το δολάρια πιο ανταγωνιστικό.
Επίσης, ενισχύει τον συνδικαλισμό, καθορίζει ανώτατο και κατώτατο μισθό, δημιουργεί ενιαίο συνταξιοδοτικό και ασφαλιστικό σύστημα, πλέγμα προστασίας ανέργων και θεσπίζει παροχές προς όφελος των αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων.
Επίσης, ο Ρούζβελτ πίστευε ότι η οικονομία θα ανακάμψει μόνο όταν ανακάμψει και η γεωργία. Γι’ αυτό τον λόγο, πολλά κρατικά προγράμματα είχαν ως στόχο την γεωργία. Πιο συγκεκριμένα, έβαλε όριο στην παραγωγή αγροτικών προϊόντων, προκειμένου να αυξηθούν οι τιμές των παραγωγών και το εισόδημα των αγροτών κατ’ επέκταση.
Δημιούργησε, ακόμα, προγράμματα δημόσιων επενδύσεων για να καταπολεμήσει την ανεργία και ενίσχυσε τους συνεταιρισμούς για να «πολεμήσει» τις μεγάλες επιχειρήσεις.Υιοθέτησε δηλαδή μια αναπτυξιακή πολιτική βασισμένη στην εργατική τάξη προκειμένου να «κινηθεί» το χρήμα. Παράλληλα, επεδίωξε σχέσεις καλής γειτνίασης με τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, υπογράφοντας κερδοφόρες εμπορικές συμφωνίες.
Όλα αυτά φυσικά, βρήκαν αντίκρισμα στην κοινωνία που τον επιβράβευσε εκλέγοντας τον για τρεις συνεχόμενες φορές (εκλογές: 1933,1937,1941). Με την πολιτική του κατέφερε να χτίσει τα θεμέλια για μια ισχυρή οικονομικά και πολιτικά Αμερική, που αναδύθηκε σε παγκόσμια δύναμη τον 20ο αιώνα.
Τελικά, η λιτότητα και οι περικοπές δεν αποτελούν το μοναδικό δρόμο για έξοδο από την κρίση, όπως μας αποδεικνύει η ιστορία. Οι πολιτικοί εντέλει, έχουν την δύναμη να επιλέγουν κάθε φορά την κατεύθυνση που πρέπει να πάρει η χώρα. Ωστόσο, ο καλός από τον κακό πολιτικό διαχωρίζεται από το αποτέλεσμα αυτών των κατευθύνσεων. Το ότι οι πολιτικοί μας είναι κακοί είναι αυταπόδεικτο.
Το θέμα είναι όμως το εξής: Είναι εγκληματικά αδαείς για τα όσα έκαναν ή απλά μεθόδευσαν την υιοθέτηση αυτής της πολιτικής από δόλο;;;
Γεράσιμος Χιόνης
Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2011
Το "κρατικό" σκάνδαλο του Λαυρεντιάδη
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ την προηγούμενη εβδομάδα ήρθε σε μια πρωτοφανή συμφωνία για την περίοδο που διανύουμε. Αποφάσισε να κρατικοποιήσει την μέχρι πρότινος ιδιωτική τράπεζα, Proton Bank. Οι Έλληνες φορολογούμενοι θα επωμιστούν το βάρος της εξυγίανσης της «αρρωστημένης» τράπεζας με το ποσό να ανέρχεται στα 863 εκατομμύρια ευρώ.
Όλα αυτά είναι γνωστά λίγο πολύ σε όλους, ωστόσο αξίζει να σημειωθεί τί ώθησε την κυβέρνηση σε αυτήν την απόφαση. Με μια πρώτη ματιά, κάποιος θα μπορούσε να πει ότι το ΠΑΣΟΚ φοβήθηκε τις επιπτώσεις στον τραπεζικό κλάδο σε μια πιθανή ανεξέλεγκτη κατάρρευση της τράπεζας. Όμως, η παρουσία του κ. Λαυρεντιάδη ως βασικού μετόχου της εν λόγω τράπεζας φαίνεται να εμπλέκει κάπως τα πράγματα με μια πιο ενδελεχή εξέταση του θέματος.
Σύμφωνα με τον νόμο 3023/2002 του 2002 που αναθεωρήθηκε το 2004, απαγορεύεται η χρηματοδότηση κομμάτων από φυσικά πρόσωπα και ιδιωτικές εταιρείες (Απαγορεύονται η χρηματοδότηση και κάθε είδους παροχές προς τα κόμματα και τους υποψήφιους βουλευτές από: α. Φυσικά πρόσωπα, που δεν έχουν την ελληνική ιθαγένεια. β. Νομικά πρόσωπα δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου. γ. Οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης κάθε βαθμού. ε. Φυσικά πρόσωπα, τα οποία είναι ιδιοκτήτες ή εκδότες ημερήσιων ή περιοδικών εντύπων πανελλήνιας ή τοπικής κυκλοφορίας ή είναι ιδιοκτήτες ραδιοφωνικών ή τηλεοπτικών, εν γένει, σταθμών). Σύμφωνα με τον ίδιο νόμο, τα έσοδα των πολιτικών κομμάτων πρέπει να προέρχονται από την κρατική χρηματοδότηση, τις εισφορές μελών και των λεγόμενων «κουπονιών».
Όμως, κατά πόσο μπορεί να καλυφθεί μια εκλογική εκστρατεία όπως αυτή του 2009 μόνο από τα μέλη του κόμματος και των «κουπουνιών» αναρωτιέται παλαίμαχο μέλος του ΠΑΣΟΚ και σημειώνει ότι τα «κουπόνια» χρησιμοποιούνταν στο κόμμα του για «ξέπλυμα» χρήματος.
Εδώ αρχίζει να εμπλέκεται ο κ. Λαυρεντιάδης. Η εκλογική εκστρατεία του ΠΑΣΟΚ χρηματοδοτήθηκε κατά ένα βαθμό, από τον βασικό μέτοχο της Proton Bank. Φήμες μάλιστα, αναφέρουν ότι ο κ. Λαυρεντιάδης κάλυψε ως και το 80% του συνολικού ποσού. Παράλληλα, το ΠΑΣΟΚ αποσιώπησε το γεγονός ότι ο κ .Λαυρεντιάδης κατηγορήθηκε ως νέος «Κοσκωτάς» αφού φαίνεται να υπεξαίρεσε αρκετά εκατομμύρια ευρώ από την δική του τράπεζα προκειμένου να ενισχύσει άλλες επιχειρηματικές επενδύσεις του ίδιου.
Τα ερωτήματα που εγείρονται είναι αρκετά… Γιατί το ΠΑΣΟΚ σε περίοδο κρίσης φορτώνεται το χρέος μιας ιδιωτικής εταιρείας; Δεν τους έφθανε το κρατικό χρέος και ήθελαν και άλλο; Την ίδια ώρα που κάθε ελληνική οικογένεια έχει χάσει από πέρυσι 4-5 μισθούς το κράτος σώζει μια ιδιωτική τράπεζα… Ενώ παράλληλα το προηγούμενο χρονικό διάστημα έχει χρηματοδοτήσει όλες τις τράπεζες με πολλά εκατομμύρια ευρώ που ανέρχονται στα 20… Μήπως η στάση του ΠΑΣΟΚ οφείλεται στην πελατειακή σχέση του ΠΑΣΟΚ με τον κ. Λαυρεντιάδη και γενικότερα με την Proton Bank; Καθώς πρόεδρος της τράπεζας, μετά την αποχώρηση του κ. Λαυρεντιάδη είναι ο κ. Ντάνιελ Σπέκχαρντ ο οποίος διατέλεσε πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα το 2009. Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις των Wikileaks, ο πρώην πρέσβης ήταν ένθερμος υποστηρικτής του Παπανδρέου κατά την διάρκεια της εκλογικής περιόδου του 2009 και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ανατροπή του Καραμανλή…
Τα συμπεράσματα δικά σας….
(πληροφορίες αντλήθηκαν από kathimerini.gr και parapolitika.gr)
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΙΟΝΗΣ
Όλα αυτά είναι γνωστά λίγο πολύ σε όλους, ωστόσο αξίζει να σημειωθεί τί ώθησε την κυβέρνηση σε αυτήν την απόφαση. Με μια πρώτη ματιά, κάποιος θα μπορούσε να πει ότι το ΠΑΣΟΚ φοβήθηκε τις επιπτώσεις στον τραπεζικό κλάδο σε μια πιθανή ανεξέλεγκτη κατάρρευση της τράπεζας. Όμως, η παρουσία του κ. Λαυρεντιάδη ως βασικού μετόχου της εν λόγω τράπεζας φαίνεται να εμπλέκει κάπως τα πράγματα με μια πιο ενδελεχή εξέταση του θέματος.
Σύμφωνα με τον νόμο 3023/2002 του 2002 που αναθεωρήθηκε το 2004, απαγορεύεται η χρηματοδότηση κομμάτων από φυσικά πρόσωπα και ιδιωτικές εταιρείες (Απαγορεύονται η χρηματοδότηση και κάθε είδους παροχές προς τα κόμματα και τους υποψήφιους βουλευτές από: α. Φυσικά πρόσωπα, που δεν έχουν την ελληνική ιθαγένεια. β. Νομικά πρόσωπα δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου. γ. Οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης κάθε βαθμού. ε. Φυσικά πρόσωπα, τα οποία είναι ιδιοκτήτες ή εκδότες ημερήσιων ή περιοδικών εντύπων πανελλήνιας ή τοπικής κυκλοφορίας ή είναι ιδιοκτήτες ραδιοφωνικών ή τηλεοπτικών, εν γένει, σταθμών). Σύμφωνα με τον ίδιο νόμο, τα έσοδα των πολιτικών κομμάτων πρέπει να προέρχονται από την κρατική χρηματοδότηση, τις εισφορές μελών και των λεγόμενων «κουπονιών».
Όμως, κατά πόσο μπορεί να καλυφθεί μια εκλογική εκστρατεία όπως αυτή του 2009 μόνο από τα μέλη του κόμματος και των «κουπουνιών» αναρωτιέται παλαίμαχο μέλος του ΠΑΣΟΚ και σημειώνει ότι τα «κουπόνια» χρησιμοποιούνταν στο κόμμα του για «ξέπλυμα» χρήματος.
Εδώ αρχίζει να εμπλέκεται ο κ. Λαυρεντιάδης. Η εκλογική εκστρατεία του ΠΑΣΟΚ χρηματοδοτήθηκε κατά ένα βαθμό, από τον βασικό μέτοχο της Proton Bank. Φήμες μάλιστα, αναφέρουν ότι ο κ. Λαυρεντιάδης κάλυψε ως και το 80% του συνολικού ποσού. Παράλληλα, το ΠΑΣΟΚ αποσιώπησε το γεγονός ότι ο κ .Λαυρεντιάδης κατηγορήθηκε ως νέος «Κοσκωτάς» αφού φαίνεται να υπεξαίρεσε αρκετά εκατομμύρια ευρώ από την δική του τράπεζα προκειμένου να ενισχύσει άλλες επιχειρηματικές επενδύσεις του ίδιου.
Τα ερωτήματα που εγείρονται είναι αρκετά… Γιατί το ΠΑΣΟΚ σε περίοδο κρίσης φορτώνεται το χρέος μιας ιδιωτικής εταιρείας; Δεν τους έφθανε το κρατικό χρέος και ήθελαν και άλλο; Την ίδια ώρα που κάθε ελληνική οικογένεια έχει χάσει από πέρυσι 4-5 μισθούς το κράτος σώζει μια ιδιωτική τράπεζα… Ενώ παράλληλα το προηγούμενο χρονικό διάστημα έχει χρηματοδοτήσει όλες τις τράπεζες με πολλά εκατομμύρια ευρώ που ανέρχονται στα 20… Μήπως η στάση του ΠΑΣΟΚ οφείλεται στην πελατειακή σχέση του ΠΑΣΟΚ με τον κ. Λαυρεντιάδη και γενικότερα με την Proton Bank; Καθώς πρόεδρος της τράπεζας, μετά την αποχώρηση του κ. Λαυρεντιάδη είναι ο κ. Ντάνιελ Σπέκχαρντ ο οποίος διατέλεσε πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα το 2009. Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις των Wikileaks, ο πρώην πρέσβης ήταν ένθερμος υποστηρικτής του Παπανδρέου κατά την διάρκεια της εκλογικής περιόδου του 2009 και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ανατροπή του Καραμανλή…
Τα συμπεράσματα δικά σας….
(πληροφορίες αντλήθηκαν από kathimerini.gr και parapolitika.gr)
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΙΟΝΗΣ
Τετάρτη 12 Οκτωβρίου 2011
"Χοσπιταλ-ιτι λίβς!"
Δημόσια νοσοκομεία.. Ίσως το βασικότερο προβληματικό τμήμα του ελληνικού κράτους με χιλιάδες ελλείψεις και ανικανοποίητους ασθενείς.. Είμαι της άποψης ότι αν δε ζήσεις κάτι μην το κατακρίνεις.. Και ευτυχώς ή δυστυχώς το έζησα.. Μετά από πολλές προσπάθειες να βρω έναν χειρούργο, να πάρω ένα τηλέφωνο, να βρω ένα νουμεράκι, να εξεταστώ, να τσακωθεί η μάνα μου και να ξαναπάει στο νοσοκομείο με θράσος για να κλείσει ραντεβού για εισαγωγή, κατάφερα να εξασφαλίσω το πολυπόθητο χαρτί, τον πολυπόθητο χειρούργο, το δικό μου κρεβάτι..
Και εκεί που έχεις απηυδίσει από την ταλαιπωρία, τη χαρτούρα, τις φωνές, και τις απανταχού παρούσες γκρινιαρογιαγιάδες, μπαίνεις μέσα.. Και σε εξετάζουν.. Όπως σε όλα τα επαγγέλματα, έτσι και εδώ είδα καλούς και κακούς, πρόθυμους και αδιάφορους.. Με την καχυποψία που με ταλάνιζε, όταν ένας γιατρός ήταν ευγενικός και μου κρατούσε το χέρι ένιωθα ότι κάτι θα ζητήσει.. Δεν ξέρω αν το σύστημα είναι "σου κρατάω το χέρι γιατί ξέρω ότι με περιμένει φακελάκι" πάντως όπως και να'χει δύο-τρία-τέσσερα συμπεράσματα τα έβγαλα:
1) Όλες οι νοσοκόμες που θα έρθουν να δουν αν βολεύτηκες στο δωμάτιο σου θα σε ρωτήσουν: γεια σου τι κάνεις; (αν ήμουν καλά δε θα'μουν εδώ duuuh)
2) Αν όχι όλες, τότε το 99,9% των θηλυκών με τις άσπρες στολές σου φέρονται σαν να είσαι ζώο, η μύτη δε και τα φρύδια τους δεν πέφτουν ποτέ, νομίζουν πως γεννήθηκες γνωρίζοντας πώς φοράς το "νυχτικό" του χειρουργείου και ποτέ μα ποτέ δεν σου χαμογελάνε..
3) Οι άντρες νοσοκόμοι δε θυμίζουν το grey's anatomy!
4) Οι τραυματιοφορείς και οι νοσοκόμες-νοσοκόμοι μέσα στο χειρουργείο είναι τόσο καλοί καιτους λατρεύεις τόσο πολύ εκείνη την ώρα που στο τέλος τους παρακαλάς να μην σου αφήσουν το χέρι..(και σκέψου ότι σε αυτούς δεν μπορείς να δώσεις φακελάκι γιστί τους βλέπεις μόνο εντός χειρουργείου!)
5) Πάντα στο δωμάτιο σου θα'ναι μια κυρία που θα έχει φάει γλιστρίδα και θα σου αναλύσει κάθε στιγμή της ζωής της, θα φάει τη σούπα που θα της φέρουν και φυσικά θα λέει στον γιο της :"Όχι αγόρι μου δε χρειάζεται να έρθεις μην το συζητάς. Απλά να ξέρεις ότι είμαι στον 3ο όροφο στο 7ο δωμάτιο. Σε φιλώ. Γεια."
6) Κάποια στιγμή πάνω στο φορείο θα νιώσεις πρωταγωνιστής τηλεοπτικής σειράς..
7) Χρειάζεται γερή δόση χιούμορ για να μη φρικάρεις! (μια γιαγιά που μιλάει με λιιι και νιιιι πιστεύω αρκεί)
Όσο για την μάστιγα της οικονομικής κρίσης (για το Θεό φτάνει πια!), να ξέρεις ότι τα ξυραφάκια στο νοσοκομείο δεν είναι bic, χαρτί και σαπούνι στις τουαλέτες δεν υπάρχει, οι τηλεοράσεις δεν είναι στην πρίζα και οι περισσότεροι γιατροί, νοσοκόμοι, τραυματιοφορείς ακόμα και σεκιουριτάδες είναι για λύπηση τόσο για τους μισθούς όσο κια για τις συνθήκες εργασίας τους.. Τελικά, στο κουτί παραπόνων δεν έβαλα κάτι γιατί η ευγένεια μερικων γιατρών και νοσοκόμων ξεπέρασε μακράν την αδιαφορία και το θράσος των υπολοίπων..όπως άλλωστε συμβαίνει και στις περισσότερες περιπτώσεις κρατικών φορέων καθώς η ευγένεια πλέον είναι κρυμμένη καλά και ανεκτίμητη όταν βρεθεί σε αυτούς τους χώρους. Με την ελπίδα βέβαια κάποια στιγμή να την ανακαλύψουν όλοι..
Η σιδερένια, Μαίρη Βαμβακά
Και εκεί που έχεις απηυδίσει από την ταλαιπωρία, τη χαρτούρα, τις φωνές, και τις απανταχού παρούσες γκρινιαρογιαγιάδες, μπαίνεις μέσα.. Και σε εξετάζουν.. Όπως σε όλα τα επαγγέλματα, έτσι και εδώ είδα καλούς και κακούς, πρόθυμους και αδιάφορους.. Με την καχυποψία που με ταλάνιζε, όταν ένας γιατρός ήταν ευγενικός και μου κρατούσε το χέρι ένιωθα ότι κάτι θα ζητήσει.. Δεν ξέρω αν το σύστημα είναι "σου κρατάω το χέρι γιατί ξέρω ότι με περιμένει φακελάκι" πάντως όπως και να'χει δύο-τρία-τέσσερα συμπεράσματα τα έβγαλα:
1) Όλες οι νοσοκόμες που θα έρθουν να δουν αν βολεύτηκες στο δωμάτιο σου θα σε ρωτήσουν: γεια σου τι κάνεις; (αν ήμουν καλά δε θα'μουν εδώ duuuh)
2) Αν όχι όλες, τότε το 99,9% των θηλυκών με τις άσπρες στολές σου φέρονται σαν να είσαι ζώο, η μύτη δε και τα φρύδια τους δεν πέφτουν ποτέ, νομίζουν πως γεννήθηκες γνωρίζοντας πώς φοράς το "νυχτικό" του χειρουργείου και ποτέ μα ποτέ δεν σου χαμογελάνε..
3) Οι άντρες νοσοκόμοι δε θυμίζουν το grey's anatomy!
4) Οι τραυματιοφορείς και οι νοσοκόμες-νοσοκόμοι μέσα στο χειρουργείο είναι τόσο καλοί καιτους λατρεύεις τόσο πολύ εκείνη την ώρα που στο τέλος τους παρακαλάς να μην σου αφήσουν το χέρι..(και σκέψου ότι σε αυτούς δεν μπορείς να δώσεις φακελάκι γιστί τους βλέπεις μόνο εντός χειρουργείου!)
5) Πάντα στο δωμάτιο σου θα'ναι μια κυρία που θα έχει φάει γλιστρίδα και θα σου αναλύσει κάθε στιγμή της ζωής της, θα φάει τη σούπα που θα της φέρουν και φυσικά θα λέει στον γιο της :"Όχι αγόρι μου δε χρειάζεται να έρθεις μην το συζητάς. Απλά να ξέρεις ότι είμαι στον 3ο όροφο στο 7ο δωμάτιο. Σε φιλώ. Γεια."
6) Κάποια στιγμή πάνω στο φορείο θα νιώσεις πρωταγωνιστής τηλεοπτικής σειράς..
7) Χρειάζεται γερή δόση χιούμορ για να μη φρικάρεις! (μια γιαγιά που μιλάει με λιιι και νιιιι πιστεύω αρκεί)
Όσο για την μάστιγα της οικονομικής κρίσης (για το Θεό φτάνει πια!), να ξέρεις ότι τα ξυραφάκια στο νοσοκομείο δεν είναι bic, χαρτί και σαπούνι στις τουαλέτες δεν υπάρχει, οι τηλεοράσεις δεν είναι στην πρίζα και οι περισσότεροι γιατροί, νοσοκόμοι, τραυματιοφορείς ακόμα και σεκιουριτάδες είναι για λύπηση τόσο για τους μισθούς όσο κια για τις συνθήκες εργασίας τους.. Τελικά, στο κουτί παραπόνων δεν έβαλα κάτι γιατί η ευγένεια μερικων γιατρών και νοσοκόμων ξεπέρασε μακράν την αδιαφορία και το θράσος των υπολοίπων..όπως άλλωστε συμβαίνει και στις περισσότερες περιπτώσεις κρατικών φορέων καθώς η ευγένεια πλέον είναι κρυμμένη καλά και ανεκτίμητη όταν βρεθεί σε αυτούς τους χώρους. Με την ελπίδα βέβαια κάποια στιγμή να την ανακαλύψουν όλοι..
Η σιδερένια, Μαίρη Βαμβακά
Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2011
«Η απενοχοποίηση της βίας»
Η Βία στην αρχαία Ελλάδα αποτελούσε την μυθική προσωποποίηση της απεριόριστης δύναμης στους αρχαίους Έλληνες. Λατρευόταν σαν θεά και η βία σαν έννοια δεν είχε «a priori» αρνητική δύναμη. Μάλιστα η λατρεία της συνδυαζόταν πάντα με την θεά Ανάγκη, που εντέλει ταυτίστηκαν από τους πρόγονούς μας.
Ωστόσο, η θετική όψη της βίας παρατηρήθηκε και στον 20ο αιώνα, αφού σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο Anthony Giddens, η βία είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την επανάσταση και την κοινωνική μεταβολή. Σύμφωνα με τον ίδιο, για να υπάρξει επανάσταση απαιτείται ένα μαζικό κοινωνικό κίνημα, διαδικασίες μεταρρύθμισης ή μεταβολής και τέλος, η απειλή ή η χρήση βίας.
Το συμπέρασμα που «αναβλύζει» από τα παραπάνω είναι προφανές: η βία δεν είναι εν γένει αρνητική. Αυτό που καθορίζει την φύση της βίας και την χαρακτηρίζει ως αρνητική ή ως θετική είναι ο σκοπός και η πρόθεση. Η βία μπορεί να αποτελέσει το μέσο για την επίτευξη καλοπροαίρετων σκοπών και αυτό το αποδεικνύει η ιστορία περίτρανα. Όλες οι κοινωνικές αλλαγές, οι κατακτήσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και οι εθνικές απελευθερώσεις στήριξαν την επιτυχία τους στην χρήση βίας.
Όλα αυτά μπορούν να αποδειχτούν και στην σημερινή κατάσταση που βιώνουμε. Η κατάσταση στην Ελλάδα έχει φτάσει στα άκρα. Κάθε μη βίαιη και κοινοβουλευτική διαδικασία αλλαγής και αντίστασης έχει αποτύχει πλήρως. Ο μόνος δρόμος για την ανατροπή της αφαίμαξης του Ελληνικού λαού περνά μέσα από την απενοχοποίηση της βίας. Έχοντας εξαντλήσει κάθε προσπάθεια μεταβολής με θεμιτούς και νόμιμους τρόπους το μόνο που απομένει είναι η άσκηση βίας για το καλό του εαυτού μας και των μελλοντικών γενεών. Είναι πλέον ώρα να ταυτίσουμε και εμείς την βία με την ανάγκη…
Κάθε είδος χούντας ανατρέπεται με επανάσταση! Η ιστορία μας το έχει διδάξει πολλές φορές……
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΙΟΝΗΣ
Ωστόσο, η θετική όψη της βίας παρατηρήθηκε και στον 20ο αιώνα, αφού σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο Anthony Giddens, η βία είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την επανάσταση και την κοινωνική μεταβολή. Σύμφωνα με τον ίδιο, για να υπάρξει επανάσταση απαιτείται ένα μαζικό κοινωνικό κίνημα, διαδικασίες μεταρρύθμισης ή μεταβολής και τέλος, η απειλή ή η χρήση βίας.
Το συμπέρασμα που «αναβλύζει» από τα παραπάνω είναι προφανές: η βία δεν είναι εν γένει αρνητική. Αυτό που καθορίζει την φύση της βίας και την χαρακτηρίζει ως αρνητική ή ως θετική είναι ο σκοπός και η πρόθεση. Η βία μπορεί να αποτελέσει το μέσο για την επίτευξη καλοπροαίρετων σκοπών και αυτό το αποδεικνύει η ιστορία περίτρανα. Όλες οι κοινωνικές αλλαγές, οι κατακτήσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και οι εθνικές απελευθερώσεις στήριξαν την επιτυχία τους στην χρήση βίας.
Όλα αυτά μπορούν να αποδειχτούν και στην σημερινή κατάσταση που βιώνουμε. Η κατάσταση στην Ελλάδα έχει φτάσει στα άκρα. Κάθε μη βίαιη και κοινοβουλευτική διαδικασία αλλαγής και αντίστασης έχει αποτύχει πλήρως. Ο μόνος δρόμος για την ανατροπή της αφαίμαξης του Ελληνικού λαού περνά μέσα από την απενοχοποίηση της βίας. Έχοντας εξαντλήσει κάθε προσπάθεια μεταβολής με θεμιτούς και νόμιμους τρόπους το μόνο που απομένει είναι η άσκηση βίας για το καλό του εαυτού μας και των μελλοντικών γενεών. Είναι πλέον ώρα να ταυτίσουμε και εμείς την βία με την ανάγκη…
Κάθε είδος χούντας ανατρέπεται με επανάσταση! Η ιστορία μας το έχει διδάξει πολλές φορές……
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΙΟΝΗΣ
Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2011
Η «πτώση» του φοιτητικού κινήματος ή του ελληνικού πανεπιστημίου;
«Το κύμα των καταλήψεων στα Πανεπιστήμια φθίνει συνεχώς». Αυτή είναι η είδηση που επικρατεί στα μέσα ενημέρωσης τον τελευταίο καιρό, σχετικά με τις κινητοποιήσεις των φοιτητών. Η διαπίστωση αυτή είναι σωστή και ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα καθώς ο αριθμός των υπό κατάληψη σχολών έχει πέσει κάτω από το 100.
Ωστόσο, το θέμα εντοπίζεται στο γιατί έχει μειωθεί η ένταση των κινητοποιήσεων. Οι λόγοι είναι δύο. Ο πρώτος είναι ότι η ΔΑΠ (νεολαία ΝΔ) και η εκσυγχρονιστική πτέρυγα της ΠΑΣΠ (νεολαία ΠΑΣΟΚ) έχουν αλλάξει στάση άρδην και πλέον ψηφίζουν ανοιχτές σχολές. Κάτι που ήταν αναμενόμενο καθώς για πόσο καιρό θα μπορούσαν να διαφωνούν ακόμα με τις κομματικές κατευθύνσεις των χρηματοδοτών τους (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ);.
Ο δεύτερος λόγος είναι λίγο πιο σύνθετος, καθώς σε αυτόν σημαντικό ρόλο έχουν τα ΜΜΕ. Τα ΜΜΕ ήταν εξαρχής εναντίον των καταλήψεων καθώς βέβαια, έρχονταν σε σύγκρουση με την τάξη πραγμάτων που υποστηρίζει το δημοσιογραφικό κατεστημένο. Από την αρχή έκαναν λόγο για μειοψηφίες φοιτητών που με τραμπουκισμούς και αθέμιτα μέσα έκλειναν τις σχολές, ακόμα και όταν ο αριθμός των καταλήψεων ξεπερνούσε τις 300.
Μετά εφευρέθηκε μια νέα μόδα, εμπνευσμένη από τις καλοκαιρινές διαμαρτυρίες της πλατείας Συντάγματος, φαινομενικά πάντα. Ξαφνικά, δημιουργήθηκε ένα «κίνημα» φοιτητών που δήλωναν «αγανακτισμένοι». Οι φοιτητές αυτοί «δήλωναν» κομματικά ανεξάρτητοι. Ωστόσο, είναι πια κοινό μυστικό ότι οι «αγανακτισμένοι φοιτητές» όχι απλά είχαν κομματική ταυτότητα αλλά ήταν μέλη της εκσυγχρονιστικής πτέρυγας της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ. Φοιτητές δηλαδή, που εξυπηρετούσαν κομματικά συμφέροντα.
Παρ’ όλα αυτά υπήρχαν και ανεξάρτητοι φοιτητές, λίγοι όμως σε αριθμό, που διαψεύδουν τον Αριστοτέλη στο ότι ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ζώο, καθώς ενώ συμφωνούν ότι το νομοσχέδιο είναι «αισχρό» αποφασίζουν με ατομικά και μόνο κριτήρια. Εξαίρεση βέβαια, αποτελούν οι φοιτητές που αναγκάζονται να νοικιάζουν σπίτι προκειμένου να στεγάζονται, καθώς κατάγονται από διαφορετική πόλη από αυτή που σπουδάζουν.
Έτσι με την βοήθεια των ΜΜΕ που γιγάντωσαν αυτό το «κίνημα» ψευδώς, κατάφεραν να κάνουν πραγματικότητα αυτό που πάντα πράττουν: να φέρουν την διχόνοια στο κίνημα, ώστε να το διασπάσουν.
Όσον αφορά το νομοσχέδιο, νομοθετήθηκε, σύμφωνα με την κ. Διαμαντοπούλου, για να βελτιώσει το σημερινό Πανεπιστήμιο. Το ελληνικό Πανεπιστήμιο βιώνει σημαντικές παθογένειες. Όμως, το εν λόγω νομοσχέδιο όχι απλά δεν θα τις γιατρέψει, αλλά αντίθετα θα τις εντείνει περισσότερο, εντάσσοντας το πανεπιστήμιο στην μηχανή παραγωγής αναλώσιμων και μη μορφωμένων «επιστημόνων» που εξυπηρετούν το οικονομικό και πολιτικό σύστημα που μας κυβερνά.
Θέλουν να δημιουργήσουν ένα αυτοματοποιημένο εργατικό προσωπικό χωρίς σκέψη και που θα εξυπηρετεί τις φιλοδοξίες και τα συμφέροντα των επιχειρηματιών. Θέλουν να διεισδύσουν τον καπιταλισμό ακόμα και στο τελευταίο οχυρό ελευθερίας που υπήρχε στην ελληνική κοινωνία…
Γεράσιμος Χιόνης
Ωστόσο, το θέμα εντοπίζεται στο γιατί έχει μειωθεί η ένταση των κινητοποιήσεων. Οι λόγοι είναι δύο. Ο πρώτος είναι ότι η ΔΑΠ (νεολαία ΝΔ) και η εκσυγχρονιστική πτέρυγα της ΠΑΣΠ (νεολαία ΠΑΣΟΚ) έχουν αλλάξει στάση άρδην και πλέον ψηφίζουν ανοιχτές σχολές. Κάτι που ήταν αναμενόμενο καθώς για πόσο καιρό θα μπορούσαν να διαφωνούν ακόμα με τις κομματικές κατευθύνσεις των χρηματοδοτών τους (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ);.
Ο δεύτερος λόγος είναι λίγο πιο σύνθετος, καθώς σε αυτόν σημαντικό ρόλο έχουν τα ΜΜΕ. Τα ΜΜΕ ήταν εξαρχής εναντίον των καταλήψεων καθώς βέβαια, έρχονταν σε σύγκρουση με την τάξη πραγμάτων που υποστηρίζει το δημοσιογραφικό κατεστημένο. Από την αρχή έκαναν λόγο για μειοψηφίες φοιτητών που με τραμπουκισμούς και αθέμιτα μέσα έκλειναν τις σχολές, ακόμα και όταν ο αριθμός των καταλήψεων ξεπερνούσε τις 300.
Μετά εφευρέθηκε μια νέα μόδα, εμπνευσμένη από τις καλοκαιρινές διαμαρτυρίες της πλατείας Συντάγματος, φαινομενικά πάντα. Ξαφνικά, δημιουργήθηκε ένα «κίνημα» φοιτητών που δήλωναν «αγανακτισμένοι». Οι φοιτητές αυτοί «δήλωναν» κομματικά ανεξάρτητοι. Ωστόσο, είναι πια κοινό μυστικό ότι οι «αγανακτισμένοι φοιτητές» όχι απλά είχαν κομματική ταυτότητα αλλά ήταν μέλη της εκσυγχρονιστικής πτέρυγας της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ. Φοιτητές δηλαδή, που εξυπηρετούσαν κομματικά συμφέροντα.
Παρ’ όλα αυτά υπήρχαν και ανεξάρτητοι φοιτητές, λίγοι όμως σε αριθμό, που διαψεύδουν τον Αριστοτέλη στο ότι ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ζώο, καθώς ενώ συμφωνούν ότι το νομοσχέδιο είναι «αισχρό» αποφασίζουν με ατομικά και μόνο κριτήρια. Εξαίρεση βέβαια, αποτελούν οι φοιτητές που αναγκάζονται να νοικιάζουν σπίτι προκειμένου να στεγάζονται, καθώς κατάγονται από διαφορετική πόλη από αυτή που σπουδάζουν.
Έτσι με την βοήθεια των ΜΜΕ που γιγάντωσαν αυτό το «κίνημα» ψευδώς, κατάφεραν να κάνουν πραγματικότητα αυτό που πάντα πράττουν: να φέρουν την διχόνοια στο κίνημα, ώστε να το διασπάσουν.
Όσον αφορά το νομοσχέδιο, νομοθετήθηκε, σύμφωνα με την κ. Διαμαντοπούλου, για να βελτιώσει το σημερινό Πανεπιστήμιο. Το ελληνικό Πανεπιστήμιο βιώνει σημαντικές παθογένειες. Όμως, το εν λόγω νομοσχέδιο όχι απλά δεν θα τις γιατρέψει, αλλά αντίθετα θα τις εντείνει περισσότερο, εντάσσοντας το πανεπιστήμιο στην μηχανή παραγωγής αναλώσιμων και μη μορφωμένων «επιστημόνων» που εξυπηρετούν το οικονομικό και πολιτικό σύστημα που μας κυβερνά.
Θέλουν να δημιουργήσουν ένα αυτοματοποιημένο εργατικό προσωπικό χωρίς σκέψη και που θα εξυπηρετεί τις φιλοδοξίες και τα συμφέροντα των επιχειρηματιών. Θέλουν να διεισδύσουν τον καπιταλισμό ακόμα και στο τελευταίο οχυρό ελευθερίας που υπήρχε στην ελληνική κοινωνία…
Γεράσιμος Χιόνης
Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου 2011
"Η τιμωρία της λήθης"
Ένα από τα συστατικά που χρειάζονται για την σύσταση, αλλά και για την ορθή λειτουργία μιας δημοκρατικής κοινωνίας είναι η αίσθηση του δικαίου. Η δικαιοσύνη έχει διττή λειτουργία μέσα σε μια δημοκρατία, καθώς αφενός δημιουργεί μια κοινωνική συνοχή και αφετέρου ενισχύει την εμπιστοσύνη των πολιτών προς την «άρχουσα» ελίτ. Είναι προφανές ότι αυτό το συστατικό ουσιαστικά απουσιάζει από την ελληνική μεταπολιτευτική κοινωνία.
Απτή απόδειξη αυτής της απουσίας είναι η πραγματικότητα που ζούμε σήμερα. Ο πρωθυπουργός από την ΔΕΘ ζήτησε συναίνεση από όλη την κοινωνία προκειμένου να ξεπεραστεί η κρίση που ταλανίζει τον τόπο. Ωστόσο , προσωπικά απορώ με ποιο δικαίωμα μας ζητάει κάτι τέτοιο!!!!
Την στιγμή που ζητούσε από τους ελεύθερους επαγγελματίες να πληρώνουν τον φόρο που τους αναλογεί, από τον δημόσιο υπάλληλο να κάνει σωστά την δουλειά του, ο ίδιος με την καθοδήγηση ολόκληρου του πολιτικού κατεστημένου διέγραφε σκάνδαλα εκατομμυρίων ευρώ. Και όχι απλά τα διέγραφε με την βοήθεια ολόκληρης της βουλής αλλά τα ωθούσε προς την λήθη του λαού εξαιτίας του δημοσιογραφικού κατεστημένου.
Όταν ο Παπανδρέου πήρε τα ηνία της χώρας για πρώτη φόρα υποσχέθηκε ότι οι υπεύθυνοι και οι συμμετέχοντες των πολιτικών σκανδάλων θα οδηγούνταν στην φυλακή. Αυτή την στιγμή ωστόσο, έχει διαγραφεί κάθε πολιτική παρατυπία πολλών εκατομμυρίων, όπως η SIEMENS, τα υποβρύχια και πολλά άλλα.
Μάλιστα, οι αγαπημένοι μας βουλευτές έχουν διαμορφώσει το Σύνταγμα με τέτοιο τρόπο ώστε να τους προστατεύει. Η βουλευτική ασυλία για παράδειγμα είναι ένας θεσμός που διαιωνίζει την ανισότητα μεταξύ των πολιτών και της πολιτικής ελίτ. Επίσης, αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός ότι η ψηφοφορία για την δημιουργία της εκάστοτε προκαταρκτικής επιτροπής είναι μυστική και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι ψηφίζει ο κάθε «αντιπρόσωπός» μας.
Υπεύθυνοι όμως, κατά την γνώμη μου,θεωρούνται και για ορισμένες ατασθαλίες των πολιτών που έχουν κοστίσει στο κράτος. Όπως όλοι ξέρουμε, η τιμωρία έχει και παραδειγματικό και αποτρεπτικό χαρακτήρα. Ωστόσο, μάλλον κάτι τέτοιο ο Παπανδρέου δεν το έμαθε στα Αμερικανικά πανεπιστήμια που σπούδασε. Όταν κ. Παπανδρέου το κράτος δεν τιμωρεί τον φοροφυγά τότε είναι σαν να του παρέχει άφεση αμαρτιών και να τον επιβραβεύει. Άρα, για ποιον λόγο να μην κάνει το ίδιο και κάποιος άλλος όταν ξέρει ότι δεν θα τιμωρηθεί;;;;
Επομένως, την ίδια στιγμή που ο λαός βυθίζεται στην φτώχεια και στην ανέχεια, οι υπεύθυνοι της κατάστασης αυτής, όχι μόνο παραμένουν στο απυρόβλητο διατηρώντας το καθεστώς της ατιμωρησίας, αλλά έχουν το θράσος να αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς……. Αυτή είναι η τιμωρία μας!!!!
Γεράσιμος Χιόνης
Απτή απόδειξη αυτής της απουσίας είναι η πραγματικότητα που ζούμε σήμερα. Ο πρωθυπουργός από την ΔΕΘ ζήτησε συναίνεση από όλη την κοινωνία προκειμένου να ξεπεραστεί η κρίση που ταλανίζει τον τόπο. Ωστόσο , προσωπικά απορώ με ποιο δικαίωμα μας ζητάει κάτι τέτοιο!!!!
Την στιγμή που ζητούσε από τους ελεύθερους επαγγελματίες να πληρώνουν τον φόρο που τους αναλογεί, από τον δημόσιο υπάλληλο να κάνει σωστά την δουλειά του, ο ίδιος με την καθοδήγηση ολόκληρου του πολιτικού κατεστημένου διέγραφε σκάνδαλα εκατομμυρίων ευρώ. Και όχι απλά τα διέγραφε με την βοήθεια ολόκληρης της βουλής αλλά τα ωθούσε προς την λήθη του λαού εξαιτίας του δημοσιογραφικού κατεστημένου.
Όταν ο Παπανδρέου πήρε τα ηνία της χώρας για πρώτη φόρα υποσχέθηκε ότι οι υπεύθυνοι και οι συμμετέχοντες των πολιτικών σκανδάλων θα οδηγούνταν στην φυλακή. Αυτή την στιγμή ωστόσο, έχει διαγραφεί κάθε πολιτική παρατυπία πολλών εκατομμυρίων, όπως η SIEMENS, τα υποβρύχια και πολλά άλλα.
Μάλιστα, οι αγαπημένοι μας βουλευτές έχουν διαμορφώσει το Σύνταγμα με τέτοιο τρόπο ώστε να τους προστατεύει. Η βουλευτική ασυλία για παράδειγμα είναι ένας θεσμός που διαιωνίζει την ανισότητα μεταξύ των πολιτών και της πολιτικής ελίτ. Επίσης, αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός ότι η ψηφοφορία για την δημιουργία της εκάστοτε προκαταρκτικής επιτροπής είναι μυστική και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι ψηφίζει ο κάθε «αντιπρόσωπός» μας.
Υπεύθυνοι όμως, κατά την γνώμη μου,θεωρούνται και για ορισμένες ατασθαλίες των πολιτών που έχουν κοστίσει στο κράτος. Όπως όλοι ξέρουμε, η τιμωρία έχει και παραδειγματικό και αποτρεπτικό χαρακτήρα. Ωστόσο, μάλλον κάτι τέτοιο ο Παπανδρέου δεν το έμαθε στα Αμερικανικά πανεπιστήμια που σπούδασε. Όταν κ. Παπανδρέου το κράτος δεν τιμωρεί τον φοροφυγά τότε είναι σαν να του παρέχει άφεση αμαρτιών και να τον επιβραβεύει. Άρα, για ποιον λόγο να μην κάνει το ίδιο και κάποιος άλλος όταν ξέρει ότι δεν θα τιμωρηθεί;;;;
Επομένως, την ίδια στιγμή που ο λαός βυθίζεται στην φτώχεια και στην ανέχεια, οι υπεύθυνοι της κατάστασης αυτής, όχι μόνο παραμένουν στο απυρόβλητο διατηρώντας το καθεστώς της ατιμωρησίας, αλλά έχουν το θράσος να αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς……. Αυτή είναι η τιμωρία μας!!!!
Γεράσιμος Χιόνης
Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου 2011
«Μπρος γκρεμός…. και πίσω ρέμα»
Τον τελευταίο καιρό όλο και περισσότερο ακούγεται στην βουλή και όχι μόνο, το ζήτημα των εκλογών. Σύσσωμα τα κόμματα της αντιπολίτευσης ζητούν εκλογές με πρωτεργάτη την Ν.Δ. και τον Σαμαρά. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αρνείται σθεναρά να ικανοποιήσει το αίτημα των υπόλοιπων κομμάτων. Ωστόσο, το ζήτημα των εκλογών δεν είναι και τόσο απλό όσο ακούγεται.
Οι εκλογές σαν θεσμός θεσπίστηκαν για να φέρουν μια αλλαγή στην διακυβέρνηση της εκάστοτε χώρας. Αυτή την στιγμή όμως, την αλλαγή στην χώρα μας δεν μπορεί να την εγγυηθεί κανένα κόμμα, ως εκ τούτων οι εκλογές χάνουν τον πρωταρχικό σκοπό τους και μετατρέπονται σε αυτοσκοπό των καιροσκοπικών και οπορτουνιστικών κομμάτων που εξουσιάζουν τον τόπο τις τελευταίες δεκαετίες.
Το πρόβλημα στην χώρα δεν μπορεί να λυθεί με εκλογές διότι πολύ απλά όλα τα κόμματα είναι ή συντηρούν τις ρίζες του προβλήματος, που είναι ένα μείγμα από διαπλοκή, διαφθορά, ατιμωρησία, νεποτισμό και άλλα πολλά… Έτσι, οι εκλογές χάνουν την ουσία τους και γίνονται μέσο της προσωπικής ματαιοδοξίας του κάθε πολιτικού.
Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εκλογές του 2009 τάσσοντας αλλαγές, η ΝΔ θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, τάσσοντας αλλαγές αλλά ουσιαστικά η μόνη αλλαγή που έγινε και που θα γίνει είναι η αλλαγή της πολιτικής «ελίτ» που μας εξουσιάζει αυταρχικά.
Οι επικείμενες εκλογές, όποτε και αν γίνουν, δεν θα έχουν το γνωστό δίλημμα του Παπανδρέου «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» , καθώς αποδείχθηκαν ταυτόσημες έννοιες, αλλά το δίλημμα θες τον Παπανδρέου ή τον Σαμαρά να σου κόβει τα μισθό;;; Θες ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ να σου πίνει το αίμα;;;
Κακά τα ψέματα, η ΝΔ όσο και να προσπαθεί να παρουσιάσει ένα διαφορετικό πρόσωπο στους ψηφοφόρους και επικείμενους σκλάβους της έχει τεράστιο μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση που βρισκόμαστε και οι αλλαγές που έχει κάνει στην δημόσια εικόνα της, προσπαθώντας να αποβάλει τον Καραμανλικό χαρακτήρα της, είναι επιφανειακές και ανούσιες. Αν θέλουν να αλλάξουν πραγματικά και να βοηθήσουν την Ελλάδα θα πρέπει πολύ απλά να αποσυρθούν από την πολιτική ζωή.
Το ΠΑΣΟΚ από την μεριά του, δεν πείθει ούτε τα στελέχη του ότι οι θυσίες των πολιτών θα δώσουν καρπούς. Η πολιτική που έχει χαράξει καταλήγει κατευθείαν στην χρεωκοπία. Επομένως, το μόνο που θα πρέπει να κάνουν είναι να απομακρυνθούν αμέσως από την Ελλάδα και να βγάλουν από τον τίτλο του κόμματος τους το «σοσιαλιστικό».
Επομένως το νέο δίλημμα των εκλογών είναι: μπρός γκρεμός και πίσω ρέμα!!!!
Γεράσιμος Χιόνης
Οι εκλογές σαν θεσμός θεσπίστηκαν για να φέρουν μια αλλαγή στην διακυβέρνηση της εκάστοτε χώρας. Αυτή την στιγμή όμως, την αλλαγή στην χώρα μας δεν μπορεί να την εγγυηθεί κανένα κόμμα, ως εκ τούτων οι εκλογές χάνουν τον πρωταρχικό σκοπό τους και μετατρέπονται σε αυτοσκοπό των καιροσκοπικών και οπορτουνιστικών κομμάτων που εξουσιάζουν τον τόπο τις τελευταίες δεκαετίες.
Το πρόβλημα στην χώρα δεν μπορεί να λυθεί με εκλογές διότι πολύ απλά όλα τα κόμματα είναι ή συντηρούν τις ρίζες του προβλήματος, που είναι ένα μείγμα από διαπλοκή, διαφθορά, ατιμωρησία, νεποτισμό και άλλα πολλά… Έτσι, οι εκλογές χάνουν την ουσία τους και γίνονται μέσο της προσωπικής ματαιοδοξίας του κάθε πολιτικού.
Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εκλογές του 2009 τάσσοντας αλλαγές, η ΝΔ θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, τάσσοντας αλλαγές αλλά ουσιαστικά η μόνη αλλαγή που έγινε και που θα γίνει είναι η αλλαγή της πολιτικής «ελίτ» που μας εξουσιάζει αυταρχικά.
Οι επικείμενες εκλογές, όποτε και αν γίνουν, δεν θα έχουν το γνωστό δίλημμα του Παπανδρέου «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» , καθώς αποδείχθηκαν ταυτόσημες έννοιες, αλλά το δίλημμα θες τον Παπανδρέου ή τον Σαμαρά να σου κόβει τα μισθό;;; Θες ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ να σου πίνει το αίμα;;;
Κακά τα ψέματα, η ΝΔ όσο και να προσπαθεί να παρουσιάσει ένα διαφορετικό πρόσωπο στους ψηφοφόρους και επικείμενους σκλάβους της έχει τεράστιο μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση που βρισκόμαστε και οι αλλαγές που έχει κάνει στην δημόσια εικόνα της, προσπαθώντας να αποβάλει τον Καραμανλικό χαρακτήρα της, είναι επιφανειακές και ανούσιες. Αν θέλουν να αλλάξουν πραγματικά και να βοηθήσουν την Ελλάδα θα πρέπει πολύ απλά να αποσυρθούν από την πολιτική ζωή.
Το ΠΑΣΟΚ από την μεριά του, δεν πείθει ούτε τα στελέχη του ότι οι θυσίες των πολιτών θα δώσουν καρπούς. Η πολιτική που έχει χαράξει καταλήγει κατευθείαν στην χρεωκοπία. Επομένως, το μόνο που θα πρέπει να κάνουν είναι να απομακρυνθούν αμέσως από την Ελλάδα και να βγάλουν από τον τίτλο του κόμματος τους το «σοσιαλιστικό».
Επομένως το νέο δίλημμα των εκλογών είναι: μπρός γκρεμός και πίσω ρέμα!!!!
Γεράσιμος Χιόνης
Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου 2011
Spero
Αλλαγή μήνα, αλλαγή πλάνου. Με το τυπικό τουλάχιστον τέλος του καλοκαιριού όλοι μπαίνουν στην πρίζα πιο αυτόματα και από μηχανές. Ξαφνικά αφού όλοι πήγαμε διακοπές, θυμηθήκαμε και πάλι το μνημόνιο, το νέο νομοσχέδιο, τις νέες ιδιωτικοποιήσεις.
Πανεπιστήμιο ώρα μηδέν. Με ένα καινούργιο νομοσχέδιο να μας χτυπάει την πόρτα αναζητούμε τα υπέρ και τα κατά. Φαύλος κύκλος. Από τη μία είναι θετικό το όριο χρόνων για την κατάργηση των αιώνιων φοιτητών και τη δικαίωση των επιμελών φοιτητών που διαβάζουν και παρακολουθούν, απ'την άλλη όμως υπάρχουν τόσα αρνητικά που αυτό μόνο του το μέτρο δε μπορεί να μας χαϊδέψει τα αυτιά. Τί σημαίνει δηλαδή τέλος η δωρεάν διανομή συγγραμμάτων διαβάστε τα στο Internet; Εγώ είμαι βλαχάκι και παραδοσιακή και θέλω να κρατάω το βιβλίο μου, να το σημειώνω να το μουτζουρώνω. Θα σου πει εκτύπωσέ το. No money. Δικαιούμαι ως φοιτήτρια του καποδιστριακού, του μετσόβειου κλπ κλπ δωρεάν βιβλία και δεν με νοιάζει που βγάζουν οι καθηγητές χρήματα από αυτό. Εγώ όταν μπήκα στο πανεπιστήμιο μου έλεγαν ότι θα τρώω δωρεάν, θα διαβάζω δωρεάν. Γι'αυτό άλλωστε λέγεται και δημόσιο πανεπιστήμιο. Ή μήπως όχι; Αφού λοιπόν θα σταματήσει η δωρεάν σίτηση και θα αναγκάζομαι να περιμένω σε λεωφορεία και μετρό 2 ώρες την ημέρα για να φάω σπιτικό φαγητό(ναι αυτό ευτυχώς είναι ακόμα δωρεάν)και θα βγάζω τα μάτια μου μπροστά σε μια οθόνη την περίοδο της εξεταστικής αγκαλιά με τα pdf, έρχονται και μου λένε ότι η σχολή μου θα παίρνει τόσα λεφτά όσα της αξίζουν ανάλογα με το ποσοστό πτυχίων που αποδίδονται. Μόνο εγώ το βλέπω ή μήπως οι καθηγητές που θα πάψουν να κερδίζουν χρήματα αφού δε θα πουλούν συγγράμματα θα μοιράζουν πτυχία δεξιά και αριστερά για να παίρνουν περισσότερα χρήματα από το κράτος; Όχι; Ναι. Και το κερασάκι της τούρτας(την οποία επίσης μαζί την φάγαμε)..τα πανεπιστλημια θα ελέγχονται από ιδιωτικές εταιρείες! Γιιιχα! Εκεί που λες: με αυτό το μέτρο θα φύγει επιτέλους ο φοιτητικός συνδικαλισμός από τις σχολές ξανασκέφτεσαι και λες: Δηλαδή εμένα θα με ελέγχει η coca-cola πχ; Θα ελέγχει τον καθηγητή και την έρευνα της σχολής μου; Τώρα αυτό είναι καλό ή κακό; Θα λέμε η έρευνα που έγινε από τους φοιτητές της Ιατρικής σχολής αθηνών ή η έρευνα που έγινε από τον Μοχλό με τη βοήθεια των φοιτητών σχολής του Καποδιστριακού πανεπιστημίου αθηνών;
Πόσο αόριστα μπορούν να γίνουν τα ακαδημαϊκά πράγματα, πόσο πιο αίωροι θα βρεθούμε ως φοιτητές με την κατάργηση του ασύλου και των διακιωμάτων μας, εύχομαι να μη χρειαστεί να το μάθουμε ποτέ..
Μαίρη Βαμβακά
Πανεπιστήμιο ώρα μηδέν. Με ένα καινούργιο νομοσχέδιο να μας χτυπάει την πόρτα αναζητούμε τα υπέρ και τα κατά. Φαύλος κύκλος. Από τη μία είναι θετικό το όριο χρόνων για την κατάργηση των αιώνιων φοιτητών και τη δικαίωση των επιμελών φοιτητών που διαβάζουν και παρακολουθούν, απ'την άλλη όμως υπάρχουν τόσα αρνητικά που αυτό μόνο του το μέτρο δε μπορεί να μας χαϊδέψει τα αυτιά. Τί σημαίνει δηλαδή τέλος η δωρεάν διανομή συγγραμμάτων διαβάστε τα στο Internet; Εγώ είμαι βλαχάκι και παραδοσιακή και θέλω να κρατάω το βιβλίο μου, να το σημειώνω να το μουτζουρώνω. Θα σου πει εκτύπωσέ το. No money. Δικαιούμαι ως φοιτήτρια του καποδιστριακού, του μετσόβειου κλπ κλπ δωρεάν βιβλία και δεν με νοιάζει που βγάζουν οι καθηγητές χρήματα από αυτό. Εγώ όταν μπήκα στο πανεπιστήμιο μου έλεγαν ότι θα τρώω δωρεάν, θα διαβάζω δωρεάν. Γι'αυτό άλλωστε λέγεται και δημόσιο πανεπιστήμιο. Ή μήπως όχι; Αφού λοιπόν θα σταματήσει η δωρεάν σίτηση και θα αναγκάζομαι να περιμένω σε λεωφορεία και μετρό 2 ώρες την ημέρα για να φάω σπιτικό φαγητό(ναι αυτό ευτυχώς είναι ακόμα δωρεάν)και θα βγάζω τα μάτια μου μπροστά σε μια οθόνη την περίοδο της εξεταστικής αγκαλιά με τα pdf, έρχονται και μου λένε ότι η σχολή μου θα παίρνει τόσα λεφτά όσα της αξίζουν ανάλογα με το ποσοστό πτυχίων που αποδίδονται. Μόνο εγώ το βλέπω ή μήπως οι καθηγητές που θα πάψουν να κερδίζουν χρήματα αφού δε θα πουλούν συγγράμματα θα μοιράζουν πτυχία δεξιά και αριστερά για να παίρνουν περισσότερα χρήματα από το κράτος; Όχι; Ναι. Και το κερασάκι της τούρτας(την οποία επίσης μαζί την φάγαμε)..τα πανεπιστλημια θα ελέγχονται από ιδιωτικές εταιρείες! Γιιιχα! Εκεί που λες: με αυτό το μέτρο θα φύγει επιτέλους ο φοιτητικός συνδικαλισμός από τις σχολές ξανασκέφτεσαι και λες: Δηλαδή εμένα θα με ελέγχει η coca-cola πχ; Θα ελέγχει τον καθηγητή και την έρευνα της σχολής μου; Τώρα αυτό είναι καλό ή κακό; Θα λέμε η έρευνα που έγινε από τους φοιτητές της Ιατρικής σχολής αθηνών ή η έρευνα που έγινε από τον Μοχλό με τη βοήθεια των φοιτητών σχολής του Καποδιστριακού πανεπιστημίου αθηνών;
Πόσο αόριστα μπορούν να γίνουν τα ακαδημαϊκά πράγματα, πόσο πιο αίωροι θα βρεθούμε ως φοιτητές με την κατάργηση του ασύλου και των διακιωμάτων μας, εύχομαι να μη χρειαστεί να το μάθουμε ποτέ..
Μαίρη Βαμβακά
Τρίτη 30 Αυγούστου 2011
Επιστρέφοντας
Δεν ξέρω αν φταίει το νησί, οι διακοπές ή απλά το καλοκαίρι αλλά τελικά εμείς στην Αθήνα είμαστε πολύ μίζεροι άνθρωποι. Ίσως όχι μόλις δεις το λιμάνι του Πειραιά, σίγουρα πάντως μόλις πατήσεις το πόδι σου στα "πάτρια εδάφη" θα νιώσεις την ανάγκη να βάλεις τα κλάμματα. Τελικά, όχι μόνο δε θα βάλεις τα κλάμματα αλλά θα προσαρμοστείς και αμέσως στην μούτζα του ταξιτζή, στον πανικό του λιμενεργάτη, στην τσιρίδα της γιαγιάς "Μην πας εκεί παιδάκι μου θα μπεις στο Κνωσσός και πώς θα τρέχω να σε βρω σε ολόκληρη Κρήτη;" (λες και θα το άφηναν να μπει το μικρό). Και εσύ απλά περπατάς σαστισμένος, μετανιωμένος που έχεις γυρίσει και που ξέρεις πως σε λίγες μέρες αν όχι ώρες θα είσαι και εσύ έτσι. Μετά έρχονται οι ειδήσεις. 10 μέρες έλειψα όχι 10 χρόνια. Όλοι σου λένε "Μα καλά πού ζεις;". Η απάντηση είναι απλή "κάπου καλύτερα". Και εξηγείς πόσο ωραία θα ήταν να είχαμε αυτή τη διάθεση όλο το χρόνο, μια αισιοδοξία, μια ελπίδα.. Λέμεεε τώρα. Σε κοιτάνε σαν εξωγήινο πλάσμα που έχει έρθει να καταστρέψει τον πλανήτη με ένα ηλίθιο χαμόγελο. Και προσγειώνεσαι. Και νιώθεις αναίσθητος που περνούσες τόσο καλά ενώ κάποιοι οργάνωναν το νομοσχέδιο που θα ιδιωτικοποιήσει τη σχολή σου, που θα στερήσει μερικά δικαιώματά σου, που θα επιτρέψει σε κάποιον με 4.000 μόρια να μπει αρχιτεκτονική ενώ εσύ είχες τενοντίτιδα (και ακόμα έχεις) απ'το σχέδιο.
Και τελικά το μόνο που σκέφτεσαι είναι ένα εισητήριο για το νησί, όποιο νησί όπου οι άνθρωποι ζουν το τώρα, δουλεύουν αισιόδοξα χειμώνα-καλοκαίρι και χαμογελάνε στη ζωή και δεν της επιτρέπουν να τους χαμογελάσει ειρωνικά όπως σε σένα που είσαι στην Αθήνα και τα βλέπεις όλα με μεγεθυντικό φακό. Σκέψου το λίγο.
Μαίρη Βαμβακά
Και τελικά το μόνο που σκέφτεσαι είναι ένα εισητήριο για το νησί, όποιο νησί όπου οι άνθρωποι ζουν το τώρα, δουλεύουν αισιόδοξα χειμώνα-καλοκαίρι και χαμογελάνε στη ζωή και δεν της επιτρέπουν να τους χαμογελάσει ειρωνικά όπως σε σένα που είσαι στην Αθήνα και τα βλέπεις όλα με μεγεθυντικό φακό. Σκέψου το λίγο.
Μαίρη Βαμβακά
Πέμπτη 30 Ιουνίου 2011
E.M.M.E.: Η βία της εξουσίας
E.M.M.E.: Η βία της εξουσίας
http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=84937&catid=3
http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=84934&catid=3
http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=84937&catid=3
http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=84934&catid=3
Η βία της εξουσίας
Το τελευταίο 48ωρο μπορεί να χαρακτηριστεί από τρεις μόνο λέξεις: βία… βία…. και βία. Συμμετέχοντας κάποιος στην χθεσινή ιδίως συγκέντρωση θα μπορούσε να καταλάβει ότι το κλίμα ήταν τεταμένο από πολύ νωρίς. Με το που έφτανε κάποιος στο Σύνταγμα δεν μπορούσε να αναπνεύσει από τα δακρυγόνα της προηγούμενης μέρας. Κάδοι ανά 50 και 100 μέτρα καίγονταν λειτουργώντας ως οδοφράγματα.
Οι «προστάτες των πολιτών» έδειξαν τα δημοκρατικά και φιλειρηνικά τους αισθήματα από πολύ νωρίς στην Βασιλέως Κωνσταντίνου. Συνελεύσεις από διάφορες περιοχές της Αθήνας βρίσκονταν από πολύ νωρίς έξω από το Καλλιμάρμαρο. Γύρω στις 11 αφού ήδη είχαν εκδηλωθεί τα δημοκρατικά αισθήματα των καλών μας αστυνομικών, οι άντρες των ματ περικυκλώνουν τους συγκεντρωμένους και χωρίς να υπάρξει καμία πρόκληση, ρίχνουν δακρυγόνα και χημικά προκειμένου να διαλύσουν την ειρηνική συγκέντρωση. ΓΙΑΤΙ;;; Γιατί έτσι θέλουν οι προϊστάμενοι τους.
Αυτό το περιστατικό είναι πολύ μικρό βέβαια σε ότι επακολούθησε. Οι αστυνομικές δυνάμεις ήταν τεράστιες αναλογικά με τον συγκεντρωμένο κόσμο. Γύρω στην 1:30 απλοί πολίτες και όχι κουκουλοφόροι, ρίχνουν τα κιγκλιδώματα μπροστά από την βουλή προκειμένου να εισβάλλουν στην βουλή. Τότε ξεκίνησε το πάρτι. Αμέσως, οι ματατζίδες εξοπλισμένοι με δακρυγόνα τελευταίας τεχνολογίας, αν και έχουν λήξει από το 1997, ξεκινούν των αγώνα για το ποιος θα είναι πιο βίαιος, ο χ αστυνομικός ή ο ψ;;;
Μέσα στο χάος που ακολούθησε, έκαναν την εμφάνιση τους οι μπαχαλάκιδες που διευκόλυναν το κατασταλτικό έργο των ματατζίδων. Βέβαια, η αστυνομία δεν ασχολείται με αυτά τα άτομα διότι ενδέχεται να είναι και συνάδελφοί τους. Η αστυνομία επιτίθεται χωρίς έλεος και με μίσος εναντίον κάθε απλού διαδηλωτή…. από 15χρονα έως και 70χρονους, εκτός βέβαια από τους «συναδέλφους» της. Μαρτυρίες διαδηλωτών επιβεβαιώνουν την φασιστική βία των λεγόμενων αντρών της προστασίας του πολίτη, καθώς από τα δημοκρατικά τους φρονήματα δεν ξεφεύγουν ούτε θαμώνες μαγαζιών που «προφανώς» πριν πιουν τον καφέ τους πέταγαν μολότοφ, αλλά ούτε και οι τουρίστες που πέταγαν «αυταπόδεικτα» πέτρες στους μπάτσους.
Βέβαια το σχέδιο της πολιτικής ηγεσίας πέτυχε. Η πλατεία άδειασε από τους συγκεντρωμένους και κανένας πια δεν ασχολείται με το μεσοπρόθεσμο.
*Η διεύθυνση της αστυνομίας ας μαζέψει τους εκπροσώπους της από τα τηλεοπτικά κανάλια. Μόνο βλακείες ξέρουν να λένε.
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΙΟΝΗΣ
Οι «προστάτες των πολιτών» έδειξαν τα δημοκρατικά και φιλειρηνικά τους αισθήματα από πολύ νωρίς στην Βασιλέως Κωνσταντίνου. Συνελεύσεις από διάφορες περιοχές της Αθήνας βρίσκονταν από πολύ νωρίς έξω από το Καλλιμάρμαρο. Γύρω στις 11 αφού ήδη είχαν εκδηλωθεί τα δημοκρατικά αισθήματα των καλών μας αστυνομικών, οι άντρες των ματ περικυκλώνουν τους συγκεντρωμένους και χωρίς να υπάρξει καμία πρόκληση, ρίχνουν δακρυγόνα και χημικά προκειμένου να διαλύσουν την ειρηνική συγκέντρωση. ΓΙΑΤΙ;;; Γιατί έτσι θέλουν οι προϊστάμενοι τους.
Αυτό το περιστατικό είναι πολύ μικρό βέβαια σε ότι επακολούθησε. Οι αστυνομικές δυνάμεις ήταν τεράστιες αναλογικά με τον συγκεντρωμένο κόσμο. Γύρω στην 1:30 απλοί πολίτες και όχι κουκουλοφόροι, ρίχνουν τα κιγκλιδώματα μπροστά από την βουλή προκειμένου να εισβάλλουν στην βουλή. Τότε ξεκίνησε το πάρτι. Αμέσως, οι ματατζίδες εξοπλισμένοι με δακρυγόνα τελευταίας τεχνολογίας, αν και έχουν λήξει από το 1997, ξεκινούν των αγώνα για το ποιος θα είναι πιο βίαιος, ο χ αστυνομικός ή ο ψ;;;
Μέσα στο χάος που ακολούθησε, έκαναν την εμφάνιση τους οι μπαχαλάκιδες που διευκόλυναν το κατασταλτικό έργο των ματατζίδων. Βέβαια, η αστυνομία δεν ασχολείται με αυτά τα άτομα διότι ενδέχεται να είναι και συνάδελφοί τους. Η αστυνομία επιτίθεται χωρίς έλεος και με μίσος εναντίον κάθε απλού διαδηλωτή…. από 15χρονα έως και 70χρονους, εκτός βέβαια από τους «συναδέλφους» της. Μαρτυρίες διαδηλωτών επιβεβαιώνουν την φασιστική βία των λεγόμενων αντρών της προστασίας του πολίτη, καθώς από τα δημοκρατικά τους φρονήματα δεν ξεφεύγουν ούτε θαμώνες μαγαζιών που «προφανώς» πριν πιουν τον καφέ τους πέταγαν μολότοφ, αλλά ούτε και οι τουρίστες που πέταγαν «αυταπόδεικτα» πέτρες στους μπάτσους.
Βέβαια το σχέδιο της πολιτικής ηγεσίας πέτυχε. Η πλατεία άδειασε από τους συγκεντρωμένους και κανένας πια δεν ασχολείται με το μεσοπρόθεσμο.
*Η διεύθυνση της αστυνομίας ας μαζέψει τους εκπροσώπους της από τα τηλεοπτικά κανάλια. Μόνο βλακείες ξέρουν να λένε.
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΙΟΝΗΣ
Το τελευταίο 48ωρο μπορεί να χαρακτηριστεί από τρεις μόνο λέξεις: βία… βία…. και βία. Συμμετέχοντας κάποιος στην χθεσινή ιδίως συγκέντρωση θα μπορούσε να καταλάβει ότι το κλίμα ήταν τεταμένο από πολύ νωρίς. Με το που έφτανε κάποιος στο Σύνταγμα δεν μπορούσε να αναπνεύσει από τα δακρυγόνα της προηγούμενης μέρας. Κάδοι ανά 50 και 100 μέτρα καίγονταν λειτουργώντας ως οδοφράγματα.
Οι «προστάτες των πολιτών» έδειξαν τα δημοκρατικά και φιλειρηνικά τους αισθήματα από πολύ νωρίς στην Βασιλέως Κωνσταντίνου. Συνελεύσεις από διάφορες περιοχές της Αθήνας βρίσκονταν από πολύ νωρίς έξω από το Καλλιμάρμαρο. Γύρω στις 11 αφού ήδη είχαν εκδηλωθεί τα δημοκρατικά αισθήματα των καλών μας αστυνομικών, οι άντρες των ματ περικυκλώνουν τους συγκεντρωμένους και χωρίς να υπάρξει καμία πρόκληση, ρίχνουν δακρυγόνα και χημικά προκειμένου να διαλύσουν την ειρηνική συγκέντρωση. ΓΙΑΤΙ;;; Γιατί έτσι θέλουν οι προϊστάμενοι τους.
Αυτό το περιστατικό είναι πολύ μικρό βέβαια σε ότι επακολούθησε. Οι αστυνομικές δυνάμεις ήταν τεράστιες αναλογικά με τον συγκεντρωμένο κόσμο. Γύρω στην 1:30 απλοί πολίτες και όχι κουκουλοφόροι, ρίχνουν τα κιγκλιδώματα μπροστά από την βουλή προκειμένου να εισβάλλουν στην βουλή. Τότε ξεκίνησε το πάρτι. Αμέσως, οι ματατζίδες εξοπλισμένοι με δακρυγόνα τελευταίας τεχνολογίας, αν και έχουν λήξει από το 1997, ξεκινούν των αγώνα για το ποιος θα είναι πιο βίαιος, ο χ αστυνομικός ή ο ψ;;;
Μέσα στο χάος που ακολούθησε, έκαναν την εμφάνιση τους οι μπαχαλάκιδες που διευκόλυναν το κατασταλτικό έργο των ματατζίδων. Βέβαια, η αστυνομία δεν ασχολείται με αυτά τα άτομα διότι ενδέχεται να είναι και συνάδελφοί τους. Η αστυνομία επιτίθεται χωρίς έλεος και με μίσος εναντίον κάθε απλού διαδηλωτή…. από 15χρονα έως και 70χρονους, εκτός βέβαια από τους «συναδέλφους» της. Μαρτυρίες διαδηλωτών επιβεβαιώνουν την φασιστική βία των λεγόμενων αντρών της προστασίας του πολίτη, καθώς από τα δημοκρατικά τους φρονήματα δεν ξεφεύγουν ούτε θαμώνες μαγαζιών που «προφανώς» πριν πιουν τον καφέ τους πέταγαν μολότοφ, αλλά ούτε και οι τουρίστες που πέταγαν «αυταπόδεικτα» πέτρες στους μπάτσους.
Βέβαια το σχέδιο της πολιτικής ηγεσίας πέτυχε. Η πλατεία άδειασε από τους συγκεντρωμένους και κανένας πια δεν ασχολείται με το μεσοπρόθεσμο.
http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=84934&catid=30
http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=84937&catid=3
*Η διεύθυνση της αστυνομίας ας μαζέψει τους εκπροσώπους της από τα τηλεοπτικά κανάλια. Μόνο βλακείες ξέρουν να λένε.
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΙΟΝΗΣ
Οι «προστάτες των πολιτών» έδειξαν τα δημοκρατικά και φιλειρηνικά τους αισθήματα από πολύ νωρίς στην Βασιλέως Κωνσταντίνου. Συνελεύσεις από διάφορες περιοχές της Αθήνας βρίσκονταν από πολύ νωρίς έξω από το Καλλιμάρμαρο. Γύρω στις 11 αφού ήδη είχαν εκδηλωθεί τα δημοκρατικά αισθήματα των καλών μας αστυνομικών, οι άντρες των ματ περικυκλώνουν τους συγκεντρωμένους και χωρίς να υπάρξει καμία πρόκληση, ρίχνουν δακρυγόνα και χημικά προκειμένου να διαλύσουν την ειρηνική συγκέντρωση. ΓΙΑΤΙ;;; Γιατί έτσι θέλουν οι προϊστάμενοι τους.
Αυτό το περιστατικό είναι πολύ μικρό βέβαια σε ότι επακολούθησε. Οι αστυνομικές δυνάμεις ήταν τεράστιες αναλογικά με τον συγκεντρωμένο κόσμο. Γύρω στην 1:30 απλοί πολίτες και όχι κουκουλοφόροι, ρίχνουν τα κιγκλιδώματα μπροστά από την βουλή προκειμένου να εισβάλλουν στην βουλή. Τότε ξεκίνησε το πάρτι. Αμέσως, οι ματατζίδες εξοπλισμένοι με δακρυγόνα τελευταίας τεχνολογίας, αν και έχουν λήξει από το 1997, ξεκινούν των αγώνα για το ποιος θα είναι πιο βίαιος, ο χ αστυνομικός ή ο ψ;;;
Μέσα στο χάος που ακολούθησε, έκαναν την εμφάνιση τους οι μπαχαλάκιδες που διευκόλυναν το κατασταλτικό έργο των ματατζίδων. Βέβαια, η αστυνομία δεν ασχολείται με αυτά τα άτομα διότι ενδέχεται να είναι και συνάδελφοί τους. Η αστυνομία επιτίθεται χωρίς έλεος και με μίσος εναντίον κάθε απλού διαδηλωτή…. από 15χρονα έως και 70χρονους, εκτός βέβαια από τους «συναδέλφους» της. Μαρτυρίες διαδηλωτών επιβεβαιώνουν την φασιστική βία των λεγόμενων αντρών της προστασίας του πολίτη, καθώς από τα δημοκρατικά τους φρονήματα δεν ξεφεύγουν ούτε θαμώνες μαγαζιών που «προφανώς» πριν πιουν τον καφέ τους πέταγαν μολότοφ, αλλά ούτε και οι τουρίστες που πέταγαν «αυταπόδεικτα» πέτρες στους μπάτσους.
Βέβαια το σχέδιο της πολιτικής ηγεσίας πέτυχε. Η πλατεία άδειασε από τους συγκεντρωμένους και κανένας πια δεν ασχολείται με το μεσοπρόθεσμο.
http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=84934&catid=30
http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=84937&catid=3
*Η διεύθυνση της αστυνομίας ας μαζέψει τους εκπροσώπους της από τα τηλεοπτικά κανάλια. Μόνο βλακείες ξέρουν να λένε.
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΙΟΝΗΣ
Δευτέρα 20 Ιουνίου 2011
ο ρατσισμός των αντιρατσιστών
Κάθε καλλιεργημένος και ορθά σκεπτόμενος άνθρωπος είναι πολύ πιθανόν να είναι θεωρητικά αντιρατσιστής (με τον όρο αντιρατσιστής εννοώ κάθε είδους ρατσισμό). Ωστόσο, στην πράξη αυτό μπορεί να διαφέρει σημαντικά. Το θεωρητικό υπόβαθρο αφενός, μπορεί να έχει άμεση σχέση με την αντιρατσιστική πρακτική του κάθε ατόμου, αλλά αφετέρου με μια πιο ψύχραιμη ματιά η πρακτική πολλές φορές μπορεί να είναι αντίθετη με την θεωρία. Το ίδιο το άτομο όμως, που θεωρεί τον εαυτό του αντιρατσιστή πιστεύει ότι πράττει ορθά υποστηρίζοντας τα άτομα που δέχονται τον οποιοδήποτε ρατσισμό. Και ως ένα βαθμό πράττει σωστά.
Το πρόβλημα δημιουργείται όταν αντιμετωπίζει λεκτικά ή ακόμα και σωματικά το άτομο που διαπράττει την ρατσιστική συμπεριφορά. Ο λεγόμενος αντιρατσιστής κατά πόσο μπορεί να παραμείνει αντικειμενικός και ψύχραιμος συζητώντας με έναν ρατσιστή;;; κατά πόσο μπορεί να διατηρήσει τον αντιρατσιστικό του χαρακτήρα;;;
Πόσο αντιρατσιστικό είναι όταν χαρακτηρίζει ως σκουπίδι και ως ανάξιο λόγου κάποιον μόνο και μόνο επειδή διαφωνεί μαζί του σε ένα συγκεκριμένο θέμα;;; Μήπως διαπράττει αυτό για το οποίο διαφωνεί με τον συνομιλητή. Και όταν η λεκτική διαμάχη μετατραπεί σε βία δεν νομίζω ότι όταν χώνεις μπουνιά σε ένα ρατσιστή είσαι αντιρατσιστής ….μάλλον το αντίθετο συμβαίνει, διότι η πυγμή της μπουνιάς δεν έχει δημοκρατικό ή αντιρατσιστικό χαρακτήρα.
Κάθε άνθρωπος έχει την δική του άποψη όσο ακραία και αν είναι μερικές φορές. Μέλημα του κάθε αντιρατσιστή, κατά την γνώμη μου, είναι να διατηρήσει και να υποστηρίξει το δικαίωμα που έχει ο καθένας να εκφράσει την γνώμη του. Όταν όμως, ο αντιρατσισμός φτάνει σε ακραία όρια τότε πλησιάζει και ισοδυναμεί με τον φασισμό και τον ρατσισμό. Κλείνοντας, πιστεύω πως η μεγαλύτερη απόδειξη μη ρατσισμού και μη φασισμού είναι το ρητό που είχε πει ο Βολταίρος: «διαφωνώ κάθετα με την άποψή σου, αλλά θα αγωνιστώ μέχρι θανάτου για να έχεις το δικαίωμα να εκφράσεις την άποψή σου».
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΙΟΝΗΣ
Το πρόβλημα δημιουργείται όταν αντιμετωπίζει λεκτικά ή ακόμα και σωματικά το άτομο που διαπράττει την ρατσιστική συμπεριφορά. Ο λεγόμενος αντιρατσιστής κατά πόσο μπορεί να παραμείνει αντικειμενικός και ψύχραιμος συζητώντας με έναν ρατσιστή;;; κατά πόσο μπορεί να διατηρήσει τον αντιρατσιστικό του χαρακτήρα;;;
Πόσο αντιρατσιστικό είναι όταν χαρακτηρίζει ως σκουπίδι και ως ανάξιο λόγου κάποιον μόνο και μόνο επειδή διαφωνεί μαζί του σε ένα συγκεκριμένο θέμα;;; Μήπως διαπράττει αυτό για το οποίο διαφωνεί με τον συνομιλητή. Και όταν η λεκτική διαμάχη μετατραπεί σε βία δεν νομίζω ότι όταν χώνεις μπουνιά σε ένα ρατσιστή είσαι αντιρατσιστής ….μάλλον το αντίθετο συμβαίνει, διότι η πυγμή της μπουνιάς δεν έχει δημοκρατικό ή αντιρατσιστικό χαρακτήρα.
Κάθε άνθρωπος έχει την δική του άποψη όσο ακραία και αν είναι μερικές φορές. Μέλημα του κάθε αντιρατσιστή, κατά την γνώμη μου, είναι να διατηρήσει και να υποστηρίξει το δικαίωμα που έχει ο καθένας να εκφράσει την γνώμη του. Όταν όμως, ο αντιρατσισμός φτάνει σε ακραία όρια τότε πλησιάζει και ισοδυναμεί με τον φασισμό και τον ρατσισμό. Κλείνοντας, πιστεύω πως η μεγαλύτερη απόδειξη μη ρατσισμού και μη φασισμού είναι το ρητό που είχε πει ο Βολταίρος: «διαφωνώ κάθετα με την άποψή σου, αλλά θα αγωνιστώ μέχρι θανάτου για να έχεις το δικαίωμα να εκφράσεις την άποψή σου».
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΙΟΝΗΣ
Πέμπτη 16 Ιουνίου 2011
Ξυπνήσαμε κοιμισμένοι
Αναρτήσεις στο facebook... Χμμμ τις τελευταίες μέρες όλοι έγιναν τρελά εκνευρισμένοι Ελληνάρες και μας ενημερώνουν για την κατάσταση της χώρας και την κατάντια του Γιωργάκη μέσω των status. Sorry guys αλλά το κίνημα των αγανακτισμένων είναι εδώ και 23 μέρες, δημιουργήθηκε από το facebook και εσείς οι ίδιοι πατήσατε like σε γκρουπάκια τύπου "αγανακτισμένοι στο hogwarts, akrotiri" κλπ ειρωνευόμενοι το κίνημα.. Οσο για την ουσιαστική χρεωκοπία της χώρας, καλύτερα να μην σας πω από πότε είναι. Μην χαλάσουμε και τις καρδιές μας. Αλλά να μου πεις τόσο καιρό ψάχναμε όλοι κάποιο τρόπο να ξεσπάσουμε τα νεύρα μας και να βριστούμε ελεύθερα ντε..Πρέπει με κάτι να ασχοληθεί και το facebook community.
Γιατί όμως πρέπει να ξεσπάμε μέσω των social media; Και είναι αυτό πραγματικό ξέσπασμα ή άλλος ένας τρόπος αυτοπροβολής της κάθε "αυθεντίας"; Ποιον μπορεί να επηρεάσει ένα status; Το like δε θα μας σώσει κατά την ταπεινή μου γνώμη. Ναι ο Γιωργάκης πούλησε το καλοκαίρι, ναι δεν βρέχει αλλά ο Θεός φτύνει τον Γιωργάκη αλλά εμείς από αυτό τι κερδίζουμε; Ποιος μας προσέχει; Κ-α-ν-ε-ί-ς. Αν όλοι όσοι προάγουν την εξυπνάδα τους μπροστά σε ένα κουτί έβγαιναν στο δρόμο με προτάσεις, ειρηνικές διαθέσεις αλλά απαιτητικό ύφος κάτι θα γινότανε. Ζούμε σε μια χώρα όπου ο πρωθυπουργός σαν άλλη χαζογκόμενα αλλάζει γνώμη από το πρωί εως το μεσημέρι και από το απόγευμα εως το βράδυ και δεν ξέρει "να πουλήσω την Ελλάδα;" "να βάλω τον Αντώνη στη θέση μου;" "μήπως να την κάνω και εγώ με ελαφρά;". Όμως και εγώ τί μιλάω; Ελληνίδα δεν είμαι; Καταδικασμένη είμαι ό,τι και να πω ό,τι και να γίνει. Στο πανεπιστήμιο κανείς δεν έχει τη διάθεση να συμφωνήσει ή έστω να συμβιβαστεί με κάποιον άλλο έτσι ώστε να οργανωθούμε, να συσπειρωθούμε όλοι και να κάνουμε κάτι Μ-Α-Ζ-Ι. Τί να την κάνεις τη νεολαία άμα κάθεται και σκέφτεται τι τραγούδι να κάνει share για περισσότερα likes και τί ατάκα να πετάξει στην αντίθετη φοιτητική παράταξη στη συνέλευση για να είναι αποστομωτική και αξιοθάυμαστη;
Ωραία νέα γενιά (καλύτερη από την παραπροπροηγούμενη τουλάχιστον). Ναι σαφώς και είμαι απαισιόδοξη. Δε βρίσκω λόγο να διαβάσω για την εξεταστική γιατί δε βρίσκω λόγο να περάσω τα μαθήματα και να πάρω πτυχίο με 9 γιατί έτσι και αλλιώς θα σερβίρω και εγώ όπως και τόσοι άλλοι συνάδελφοι, καφέ. Και αν είμαι τυχερή θα είμαι και στα ξενόφερτα starbucks και θα έχω και έκπτωση όσο θα βλέπω μπροστά στα μούτρα μου τις γυναίκες και τις κόρες των κυρίων που τα "έφαγαν" και δε χόρτασαν, των κυρίων που αρνήθηκαν να συμβάλλουν έστω και ελάχιστα ώστε να ανακάμψει η οικονομία της χώρας τους να μου ζητάνε αυτοσχέδιο frappuccino.
Παιδιά; Οικογένεια; Ε πάμε καθόλου καλά; Ποιος έχει λεφτά να παντρευτεί καλέ; Και όχι απλά ποιος έχει λεφτά αλλά και ποιος πιστεύετε ότι θα έχει λεφτά μετά από χ χρόνια; Όχι τίποτα άλλο αλλά θα χάσουμε και το φαινόμενο της νυμφομανίας που τόσο γέλιο προσφέρει τόσα χρόνια τώρα. No money, no στεφάνι.
Η Μύκονος να'ναι καλά το καλοκαίρι και όλα καλά θα πάνε μωρέ. Viva la crisis!
Μαίρη Βαμβακά
Γιατί όμως πρέπει να ξεσπάμε μέσω των social media; Και είναι αυτό πραγματικό ξέσπασμα ή άλλος ένας τρόπος αυτοπροβολής της κάθε "αυθεντίας"; Ποιον μπορεί να επηρεάσει ένα status; Το like δε θα μας σώσει κατά την ταπεινή μου γνώμη. Ναι ο Γιωργάκης πούλησε το καλοκαίρι, ναι δεν βρέχει αλλά ο Θεός φτύνει τον Γιωργάκη αλλά εμείς από αυτό τι κερδίζουμε; Ποιος μας προσέχει; Κ-α-ν-ε-ί-ς. Αν όλοι όσοι προάγουν την εξυπνάδα τους μπροστά σε ένα κουτί έβγαιναν στο δρόμο με προτάσεις, ειρηνικές διαθέσεις αλλά απαιτητικό ύφος κάτι θα γινότανε. Ζούμε σε μια χώρα όπου ο πρωθυπουργός σαν άλλη χαζογκόμενα αλλάζει γνώμη από το πρωί εως το μεσημέρι και από το απόγευμα εως το βράδυ και δεν ξέρει "να πουλήσω την Ελλάδα;" "να βάλω τον Αντώνη στη θέση μου;" "μήπως να την κάνω και εγώ με ελαφρά;". Όμως και εγώ τί μιλάω; Ελληνίδα δεν είμαι; Καταδικασμένη είμαι ό,τι και να πω ό,τι και να γίνει. Στο πανεπιστήμιο κανείς δεν έχει τη διάθεση να συμφωνήσει ή έστω να συμβιβαστεί με κάποιον άλλο έτσι ώστε να οργανωθούμε, να συσπειρωθούμε όλοι και να κάνουμε κάτι Μ-Α-Ζ-Ι. Τί να την κάνεις τη νεολαία άμα κάθεται και σκέφτεται τι τραγούδι να κάνει share για περισσότερα likes και τί ατάκα να πετάξει στην αντίθετη φοιτητική παράταξη στη συνέλευση για να είναι αποστομωτική και αξιοθάυμαστη;
Ωραία νέα γενιά (καλύτερη από την παραπροπροηγούμενη τουλάχιστον). Ναι σαφώς και είμαι απαισιόδοξη. Δε βρίσκω λόγο να διαβάσω για την εξεταστική γιατί δε βρίσκω λόγο να περάσω τα μαθήματα και να πάρω πτυχίο με 9 γιατί έτσι και αλλιώς θα σερβίρω και εγώ όπως και τόσοι άλλοι συνάδελφοι, καφέ. Και αν είμαι τυχερή θα είμαι και στα ξενόφερτα starbucks και θα έχω και έκπτωση όσο θα βλέπω μπροστά στα μούτρα μου τις γυναίκες και τις κόρες των κυρίων που τα "έφαγαν" και δε χόρτασαν, των κυρίων που αρνήθηκαν να συμβάλλουν έστω και ελάχιστα ώστε να ανακάμψει η οικονομία της χώρας τους να μου ζητάνε αυτοσχέδιο frappuccino.
Παιδιά; Οικογένεια; Ε πάμε καθόλου καλά; Ποιος έχει λεφτά να παντρευτεί καλέ; Και όχι απλά ποιος έχει λεφτά αλλά και ποιος πιστεύετε ότι θα έχει λεφτά μετά από χ χρόνια; Όχι τίποτα άλλο αλλά θα χάσουμε και το φαινόμενο της νυμφομανίας που τόσο γέλιο προσφέρει τόσα χρόνια τώρα. No money, no στεφάνι.
Η Μύκονος να'ναι καλά το καλοκαίρι και όλα καλά θα πάνε μωρέ. Viva la crisis!
Μαίρη Βαμβακά
Πέμπτη 9 Ιουνίου 2011
δικτατορία δημοκρατικού τύπου!!!
Διάφοροι «ειδικοί» αλλά και απλοί πολίτες ανάγουν το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας σε πολιτικό και κοινωνικό. Δεν θα διαφωνήσω μαζί τους καθώς όντως το πρόβλημα έχει και μια κοινωνικοπολιτική προέκταση. Ωστόσο, θεωρώ ότι η κύρια βάση του προβλήματος είναι πολιτειακή. Με τον όρο «πολιτειακή» εννοώ το πρόβλημα που υπάρχει στα ισχύοντα δημοκρατικά πολιτεύματα όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά όλου του δυτικού κόσμου.
Πολλοί θεώρησαν ότι μετά την πτώση της δικτατορίας των συνταγματαρχών, στην Ελλάδα θα ζούσαμε μια αληθινή δημοκρατία. Και ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που το πιστεύουν αφού υποστηρίζουν την τετριμμένη άποψη ότι η «πολύ» δημοκρατία μας οδήγησε σε αυτό το σημείο. Κατά την άποψη μου, δεν φταίει η πολύ δημοκρατία γιατί απλούστατα δεν έχουμε δημοκρατία.
Το σύνταγμα κάθε δημοκρατικής χώρας περιλαμβάνει σαν βασικό άρθρο τον διαχωρισμό των τριών εξουσιών. Διαφορετικοί άνθρωποι πρέπει να ασκούν την εκτελεστική εξουσία, διαφορετικοί την νομοθετική και διαφορετικοί την δικαστική. Ωστόσο κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει στην χώρα μας και δυστυχώς και σε πολλές άλλες χώρες.
Υπάρχει μια αυταπόδεικτη ταύτιση νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας από την στιγμή που οι υπουργοί σε κάθε κυβέρνηση αποτελούν ταυτόχρονα και βουλευτές. Πιο απλά, αυτοί που προτείνουν και υλοποιούν νόμους, αυτοί οι ίδιοι τους ψηφίζουν. Πόσο αντικειμενικός μπορεί να είναι κάποιος όταν κρίνει αυτά που προτείνει και λέει;;; Ο διαχωρισμός προϋποθέτει την ύπαρξη υπουργών που δεν είναι ταυτόχρονα και βουλευτές.
Στην περίπτωση της δικαστικής εξουσίας, ο μη διαχωρισμός δεν είναι τόσο οφθαλμοφανής όσο στην πρώτη περίπτωση. Παρόλα αυτά, το δικαστικό σώμα βρίσκεται σε «υπόγεια» συνεννόηση με την εκάστοτε κυβέρνηση και οι δικαστές εξαρτώνται άμεσα με υπουργούς και βουλευτές από ότι αποκαλύπτουν τα διάφορα δικαστικά σκάνδαλα.
Μακάρι η καταπάτηση της δημοκρατίας να σταμάταγε εδώ. Άλλη μια απόδειξη του μη δημοκρατικού καθεστώτος που ζούμε είναι οι απεριόριστες αρμοδιότητες που έχει στα χέρια του ο πρωθυπουργός. Κανένας δεν μπορεί να τον ελέγξει , εκτός βέβαια αν έχει εχθρούς τα ΜΜΕ. Η δύναμή του είναι καθολική και μπορεί να επεμβαίνει στις ζωές άλλων αυτεπάγγελτα.
Αλλά και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, που εγώ θα τον χαρακτήριζα εκλεγμένο δικτάτορα για μια τετραετία τουλάχιστον, κατευθύνεται από αυτό το απρόσωπο και σκληρό καπιταλιστικό σύστημα που έχει καταφέρει να ελέγχει τα πάντα. Κανονικά η οικονομική πορεία μιας χώρας κατευθύνεται από την πολιτική, αλλά τα τελευταία 50 χρόνια η πολιτική πορεία της χώρας κατευθύνεται από την οικονομική. Έτσι, το οικονομικό σύστημα μπορεί να ελέγχει κάθε κυβέρνηση, κάθε χώρα και να συνεργάζεται με πρωθυπουργούς που εξυπηρετούν τα συμφέροντα του.
Επομένως, πριν αλλάξουμε την κοινωνική και πολιτική δομή της χώρας, θα πρέπει να αλλάξουμε το πολίτευμα μας από οικονομική δικτατορία που αλλάζουμε τον εκπρόσωπο της ανά 4 χρόνια σε άμεση δημοκρατία που ο καθένας θα εκπροσωπεί τον εαυτό του.
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΙΟΝΗΣ
Παρασκευή 27 Μαΐου 2011
Επιβάλλω άρα υπάρχω;
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Νίκο για την έμπνευση.
Πλειοψηφίες. Οι επιλογές των πολλών. Οι επιβολές τους στους λίγους. Πόσες γενιές πριν και πόσες μετά θα κυριαρχούν οι πολλοί εις βάρος των λίγων; Και πότε θα καταλάβουμε ότι και οι λίγοι πρέπει να ακούγονται;
Συνήθως μιλάμε για λίγους εννοώντας τους διαννοούμενους, που τις περισσότερες φορές βολεμένοι στα νησιά των Μακάρων αδιαφορούν για εμάς τους κοινούς θνητούς. Και όμως αν κοιτάξουμε γύρω μας θα δούμε ανθρώπους όλων των ηλικιών με ιδέες πρωτοποριακές, ριζοσπαστικές και αντίθετες σε καθετί ρατσιστικό και συντηρητικό, ανθρώπους καθημερινούς που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο γύρω τους μα δεν μπορούν. Και δεν μπορούν γιατί το σύγχρονο σύστημα μιλάει για την ισχύ της πλειοψηφίας και το δικαίωμά της να κυριαρχεί. Αυτό που δεν έχει γίνει αντιληπτό (ή μάλλον που κάποιοι εθελοτυφλούν γι'αυτό) είναι πως η πλειοψηφία επιλέγει το πιο διαφημισμένο, το πιο προωθημένο άρα και αυτό που εξ αρχής στόχευε στην χειραγώγηση του κοινού. Η πλειοψηφία λοιπόν καθίσταται η πολυσυζητημένη μάζα που ελλείψει κριτικής ικανότητας γίνεται μέρος του παιχνιδιού και εξιλαστήριο θύμα.
Φοιτητικές εκλογές. Τί καλύτερο παράδειγμα από τους κατά τα άλλα επαναστάτες φοιτητές του 2011 που εξέλεξαν για ακόμα μια φορά το πιο διαφημισμένο, το πιο μοδάτο, το πιο "in" και "χαρισματικό" για τα ελληνικά πανεπιστήμια κομματικό σχήμα. Πάρτυ, εκδρομές, επισκέψεις σε διάφορα κανάλια (στα εμμε τουλάχιστον), καθόλου δε διαφωνώ. Μάλιστα και εγώ είχα πάει. Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι αυτούς που ψηφίζουμε, αυτοί μας αντιπροσωπεύουν και όχι στα πάρτυ και τις εκδρομές αλλά στον πρύτανη, στις συνελεύσεις, στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Λύση; Να δοθεί ένα τέλος στον φοιτητικό συνδικαλισμό, στις φοιτητικές παρατάξεις. Ας ονομαστούν παρατάξεις νέων και ας βγούν απ'τα πανεπιστήμια, στον έξω κόσμο, ελεύθερες και πιο συγκεντρωμένες.
Ας ελπίσουμε πάντως πως όσοι ψήφισαν την επικρατούσα παράταξη φέτος, να την ψήφισαν για τα πάρτυ και τις εκδρομές και όχι από πολιτική άποψη γιατί φανταστείτε τι πολίτες θα βγουν απ'τα πανεπιστήμια σε λίγα χρόνια. Όσο για την επιβολή, βασισμένη σε αδυναμίες, ανασφάλειες και ένα πιο δυνατό από ποτέ σύνδρομο κατωτερότητας ατόμων και ομάδων επηρεάζει και θα επηρεάζει για πολύ ακόμα..
Μαίρη Βαμβακά
Πλειοψηφίες. Οι επιλογές των πολλών. Οι επιβολές τους στους λίγους. Πόσες γενιές πριν και πόσες μετά θα κυριαρχούν οι πολλοί εις βάρος των λίγων; Και πότε θα καταλάβουμε ότι και οι λίγοι πρέπει να ακούγονται;
Συνήθως μιλάμε για λίγους εννοώντας τους διαννοούμενους, που τις περισσότερες φορές βολεμένοι στα νησιά των Μακάρων αδιαφορούν για εμάς τους κοινούς θνητούς. Και όμως αν κοιτάξουμε γύρω μας θα δούμε ανθρώπους όλων των ηλικιών με ιδέες πρωτοποριακές, ριζοσπαστικές και αντίθετες σε καθετί ρατσιστικό και συντηρητικό, ανθρώπους καθημερινούς που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο γύρω τους μα δεν μπορούν. Και δεν μπορούν γιατί το σύγχρονο σύστημα μιλάει για την ισχύ της πλειοψηφίας και το δικαίωμά της να κυριαρχεί. Αυτό που δεν έχει γίνει αντιληπτό (ή μάλλον που κάποιοι εθελοτυφλούν γι'αυτό) είναι πως η πλειοψηφία επιλέγει το πιο διαφημισμένο, το πιο προωθημένο άρα και αυτό που εξ αρχής στόχευε στην χειραγώγηση του κοινού. Η πλειοψηφία λοιπόν καθίσταται η πολυσυζητημένη μάζα που ελλείψει κριτικής ικανότητας γίνεται μέρος του παιχνιδιού και εξιλαστήριο θύμα.
Φοιτητικές εκλογές. Τί καλύτερο παράδειγμα από τους κατά τα άλλα επαναστάτες φοιτητές του 2011 που εξέλεξαν για ακόμα μια φορά το πιο διαφημισμένο, το πιο μοδάτο, το πιο "in" και "χαρισματικό" για τα ελληνικά πανεπιστήμια κομματικό σχήμα. Πάρτυ, εκδρομές, επισκέψεις σε διάφορα κανάλια (στα εμμε τουλάχιστον), καθόλου δε διαφωνώ. Μάλιστα και εγώ είχα πάει. Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι αυτούς που ψηφίζουμε, αυτοί μας αντιπροσωπεύουν και όχι στα πάρτυ και τις εκδρομές αλλά στον πρύτανη, στις συνελεύσεις, στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Λύση; Να δοθεί ένα τέλος στον φοιτητικό συνδικαλισμό, στις φοιτητικές παρατάξεις. Ας ονομαστούν παρατάξεις νέων και ας βγούν απ'τα πανεπιστήμια, στον έξω κόσμο, ελεύθερες και πιο συγκεντρωμένες.
Ας ελπίσουμε πάντως πως όσοι ψήφισαν την επικρατούσα παράταξη φέτος, να την ψήφισαν για τα πάρτυ και τις εκδρομές και όχι από πολιτική άποψη γιατί φανταστείτε τι πολίτες θα βγουν απ'τα πανεπιστήμια σε λίγα χρόνια. Όσο για την επιβολή, βασισμένη σε αδυναμίες, ανασφάλειες και ένα πιο δυνατό από ποτέ σύνδρομο κατωτερότητας ατόμων και ομάδων επηρεάζει και θα επηρεάζει για πολύ ακόμα..
Μαίρη Βαμβακά
Δευτέρα 16 Μαΐου 2011
Περαστικά μας!
Παραλία Λαγονησίου. 5 το απόγευμα. "Ελληνάρες" παντού. Νέα παιδιά παντού. Φυσικά και μικροπωλητές.Να μην ξεχάσω. Οι μικροπωλητές δεν ήταν "Ελληνάρες". Και ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι η Ελλαδάρα γέμισε μικρούς Χίτλερ που βρίσκονται παντού και πάντα, κρυμμένοι ή μη. Ακροδεξιός ή μη ήταν Έλληνας. Και όταν άρχισε να βρίζει , να κυνηγάει και τελικά να ρίχνει κάτω τον μικροπωλητή δεν ντράπηκα τόσο για τον ΑΠάνθρωπο που έκανε κάτι τέτοιο όσο για εμένα που κάθισα εκεί άπραγη, ανήμπορη να αντιδράσω, υπερασπιζόμενη την σωματική μου ακεραιότητα. Ναι, φοβόμουν αυτόν τον άνδρα που ντρόπιαζε τη γενιά μου και εμένα.Το χειρότερο όμως είναι πως δεν ήμουν η μόνη. Όλοι ήμασταν συγκλονισμένοι αλλά το πιο ανησυχητικό της υπόθεσης είναι πως έχουμε συνηθίσει στις εκδηλώσεις βίας σε σημείο να είμαστε αδρανείς είτε εθελοτυφλώντας είτε μη ξέροντας τί πρέπει να κάνουμε. Βία στα γήπεδα, στο δρόμο, το σχολείο, το πανεπιστήμιο και ΝΑΙ τις παραλίες. Όσοι αντιρατσιστές και να είμαστε πάντα θα υπάρχει αυτός, ο προβληματικός (γιατί προβληματισμένο σίγουρα δεν τον λες) "πατριώτης" με τις "μεγάλες ιδέες", που θα ονειρεύεται μια Ελλάδα που δε χρωστάει σε κανέναν αλλά που πολύ απλά της χρωστάνε μόνο και μόνο επειδή υπάρχει. Και όσο θα υπάρχει αυτή η αρρώστια τόσο θα ταλανίζονται οι πιο αδύναμοι, οι μειονότητες. Μειονότητες σε αριθμό πλειονότητες σε ανθρωπιά όμως όπως έχει αποδείξει ούκω λίγες φορές η καθημερινότητα της πόλης. Δεν υπάρχει γνήσια φυλή. Είμαστε σαν τα πάντα. Λευκοί, μαύροι , Ασιάτες. Όλων μας οι πρόγονοι κατάγονται και από κάπου αλλού. Πρόσφυγες ή μετανάστες δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι όσο και αν το παραβλέπουμε, ο ρατσισμός υπάρχει παντού, συσπειρωμένος και όλο και πιο ισχυρός.
Περαστικά λοιπόν σε εμάς που ελπίζουμε -χωρίς να εθελοτυφλούμε- πως θα αλλάξουμε τον κόσμο, πόσο μάλλον πως θα τον κάνουμε καλύτερο.
Καλό μας ξημέρωμα (αρκεί να μην αργήσει)
Μαίρη Βαμβακά
Περαστικά λοιπόν σε εμάς που ελπίζουμε -χωρίς να εθελοτυφλούμε- πως θα αλλάξουμε τον κόσμο, πόσο μάλλον πως θα τον κάνουμε καλύτερο.
Καλό μας ξημέρωμα (αρκεί να μην αργήσει)
Μαίρη Βαμβακά
Τετάρτη 11 Μαΐου 2011
ίσως χρειαστόυμε και ένα άλλο είδος βοήθειας.....
Παίρνοντας κάποιος μέρος στις συγκεντρώσεις εναντίον της κυβερνητικής πολιτικής και της τρόικας, που έλαβαν χώρα την Τετάρτη, θα παρατήρησε κάποια πράγματα που καλό είναι να τον βάλουν σε σκέψη.
Είναι γεγονός ότι και αυτή η πορεία έδειξε μια αποστροφή των εργαζομένων από τους εργατοπατέρες, όσο και αν τα ΜΜΕ προσπάθησαν να το αποκρύψουν. Η συμμετοχή στο συλλαλητήριο της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ ήταν πολύ μικρή. Συγκεκριμένα, πήραν μέρος η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ και η ΠΟΕ-ΟΤΑ και κάποια άλλα μικρότερα συνδικαλιστικά σωματεία. Επίσης , όταν η πορεία αυτή διασταυρώθηκε με την πορεία της εξωκοινοβουλευτική αριστεράς, οι «σοσιαλιστές» συνδικαλιστές έτυχαν έντονης αποδοκιμασίας.
Κάτι άλλο που πραγματικά απορώ γιατί συμβαίνει, είναι ότι διοργανώθηκαν τρεις διαφορετικές πορείες. Μία της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στο Πεδίον του Άρεως, μια δεύτερη από το ΠΑΜΕ στην ομόνοια και μια τρίτη από τα πρωτοβάθμια σωματεία και την εξωκοινοβουλευτική αριστερά στο μουσείο, που ήταν και η μεγαλύτερη. Πώς είναι δυνατό να οργανώνονται τρεις συγκεντρώσεις για το ίδιο θέμα, με τα ίδια πανό, με τις ίδιες διεκδικήσεις, με τον ίδιο αντίπαλο;;;
Δεν είναι δυνατό αυτή την χρονική περίοδο, που η κοινωνία στο σύνολο της δέχεται έναν αλύπητο οικονομικό πόλεμο, να είναι διαιρημένη!!! Γιατί στην Ελλάδα πρέπει να υπάρχει πάντα ένας διαχωρισμός, ακόμα και αν υπάρχει συμφωνία;;; Αυτό είναι ένα φαινόμενο πάντως, από το οποίο κερδισμένη είναι μόνο η κυβέρνηση, αφού η αντίσταση στην πολιτική της είναι κατακερματισμένη και διχασμένη στο έπακρον.
Ένα τρίτο θέμα που θέλω να θίξω είναι η ωμή βία που χρησιμοποιείται από τους κρατικούς «λειτουργούς» άνευ λόγου και αιτίας ορισμένες φορές. Η εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων έκανε πάλι την εμφάνιση της, συνοδευόμενη από άσκηση φασιστικής εξουσίας μέσω της βίας, με αποτέλεσμα 8 άτομα να μεταφερθούν στο νοσοκομείο, με τον έναν τραυματία να είναι σε κρίσιμη κατάσταση.
Και από την άλλη μεριά, έχουμε τους «αναρχικούς», που κατά την άποψη μου μόνο αναρχικοί δεν είναι αυτοί, που επιδιώκουν και τις περισσότερες φορές το καταφέρνουν, να διαλύουν συγκεντρώσεις χιλιάδων ανθρώπων σε λίγα μόνο λεπτά. Είναι σαν ένα είδος ραντεβού κάθε φορά με τα ΜΑΤ που στόχο έχει να αμαυρώσει κάθε απεργιακή κινητοποίηση, με μοναδικό κίνητρο το ποιος θα ασκήσει περισσότερη βία στον άλλο.
Ίσως τελικά, εκτός από οικονομική βοήθεια από το εξωτερικό να χρειαστεί να λάβουμε βοήθεια και για το πώς να διοργανώσουμε και μια πορεία στο κέντρο της πόλης!!!
Παρασκευή 6 Μαΐου 2011
Ένα μεγαλο ανέκδοτο...
Με αυτό το τίτλο το μυαλό μας μπορεί να οδηγηθεί στην μικρή Αννούλα,το Τοτό ακόμα και τον Τσακ Νόρις,εγώ όμως θέλω να αναφέρω μία λέξη:Ελλάδα.Η χώρα του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα έχει καταντήσει ένα μεγάλο ανέκδοτο.Ανέκδοτο με όχι πολύ αίσιο τέλος,που αφήνει μία πικρή γεύση χειρότερη και από αυτή του μαύρου χιούμουρ... Τη στιγμή που οι μισθοί περικόπτονται και η οικονομική κατάσταση των περισσοτέρων ανθρώπων χειροτερεύει μέρα με την μέρα το θράσος κάποιων άλλων αυξάνεται με ιλλιγγιώδεις ρυθμούς.Όπως έγινε γνωστό τις προηγούμενες μέρες 350 πρώην βουλευτές,νύν συνταξιούχοι ζητούν αναδρομικά ποσά αποζημίωσης ενώ οι ίδιοι λίγα χρόνια πριν είχαν ψηφίσει την εξαίρεση
της συσχέτιση των αναδρομικών αυξήσεων που δόθηκαν στους δικαστικούς λειτουργούς. Τα χρήματα αυτά μάλιστα φτάνουν στα 250.000 ευρώ για τον καθένα καθώς κατανοούμε όλοι,φαντάζομαι, τις αυξημένες τους ανάγκες στα γεράματα...Προκλητικό μεν, αλλά αληθινό σε αυτή τη χώρα που “χρήματα υπάρχουν”...
Και το ανέκδοτο δεν σταματάει εδώ...Σήμερα επανεξετάζονταν ποιες ομάδες εργαζομένων πρέπει να δικαιούνται επιδόματα “βαρέων και ανθυγεινών”.Ανάμεσα σε αυτούς ήταν τα μοντέλα,καθώς αναμφίβολα είναι δύσκολο να ισορροπείς σε 12ποντα τακούνια,στέλεχοι υπηρεσιών,υπάλληλοι γραφείου και πολλοί άλλοι που μοχθούν καθημερινά για το μεροκάματο.Γενικότερα όμως αυτό δεν χρήζει έκπληξης καθώς η Ελλάδα είναι γνωστή για τα γελοία επιδόματα της,όπως αυτό του “σηκώματος της κεραίας” για τους οδηγούς του τρόλλευ και επίδομα “πλυσίματος χεριών” για τους υπαλλήλους του ΟΣΕ!Επίδόματα που υπάρχουν μόνο και μόνο επειδή οι αρμόδιοι δεν μπορούσαν να αυξήσουν με κάποιο άλλο νόμιμο τρόπο το μισθό αυτών των υπαλλήλων.Χρειάζομαι λοιπόν και εγώ ένα επίδομα “ισιώματος μαλλιού” καθώς σε λίγο θα καεί και δεν θα έχω λεφτά για περόυκα...Λογικό αίτημα θαρρώ!
Απο την άλλλη όμως, η Ελλάδα αποτελεί ,αδιαμφισβήτητα, πολύ “προχώ” χώρα!Τρανό παράδειγμα αποτελεί ο φορολογικός που καταχράστηκε δημόσιο χρήμα αγοράζοντας πύργο,και όταν δημοσιεύτηκε η απάτη του,έγινε ο πρώτος ειλικρινής κλέφτης παραδεχόμενος δημόσια τα όσα έκανε!Συνεπώς, αυτόματα,κατά τη γνώμη αυτού και του δικηγόρου του, μπορεί να συγχωρηθεί αφού πρώτα επιστρέψει τον πύργο στο δημόσιο.Ηθικό δίδαγμα:μπορούμε να κλέβουμε αρκεί μετά να επιστρέφουμε τα κλοπιμαία,αφόυ τα έχουμε πρώτα χρησιμοποιήσει(σε περίπτωση κλοπής τροφίμων δεν προβλέπεται επιστροφή).Ο φορολογικός αυτός άνοιξε το δρόμο σε μια πιο “αλτρουιστική” κοινωνία!
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά,ένα σχολείο στην Καρυστό κανει μάθημα σε super-market,άδειο απο τρόφιμα, προς δυσαρέστηση όλων των μαθητών και διάλειμμα στο δρόμο.Το κτίριο αυτό ήταν μια προσωρινή λύση.αλλά όλοι ξέρουμε ότι προσωρινό στην χώρα αυή συνήθως σημαίνει μόνιμο(ένα άλλο παραδειγμα είναι η βλακεία που παραμένει μόνιμα στον εγκέφαλο κάποιων)Η λύση που προτείνω είναι το σχολείο να κάνει μάθημα στον προαναφερθέντα πύργο!Για όλα υπάρχουν λύσεις λοιπόν ....!
Για τέλος παραθέτω απλά τους στίχους από το τραγούδι “πατρίδα” του Αλκίνοου Ιωαννίδη που συνοψίζουν με υπέροχο τρόπο τους φόβους πολλών από εμάς....
Δε με τρομάζει το τέρας, ούτε κι ο άγγελός μου
ούτε το τέλος του κόσμου, με τρομάζεις εσύ.
ούτε το τέλος του κόσμου, με τρομάζεις εσύ.
Με τρομάζεις ακόμα, οπαδέ της ομάδας
του κόμματος σκύλε, της οργάνωσης μάγκα
διερμηνέα του Θεού, ρασοφόρε γκουρού
τσολιαδάκι φτιαγμένο, προσκοπάκι χαμένο
Προσεύχεσαι και σκοτώνεις, τραυλίζεις ύμνους οργής
έχεις πατρίδα το φόβο, γυρεύεις να βρεις γονείς
μισείς τον μέσα σου ξένο κι όχι, δεν καταλαβαίνω
δεν ξέρω πού πατώ και πού πηγαίνω.
χριστιάνα βουκελάτου
του κόμματος σκύλε, της οργάνωσης μάγκα
διερμηνέα του Θεού, ρασοφόρε γκουρού
τσολιαδάκι φτιαγμένο, προσκοπάκι χαμένο
Προσεύχεσαι και σκοτώνεις, τραυλίζεις ύμνους οργής
έχεις πατρίδα το φόβο, γυρεύεις να βρεις γονείς
μισείς τον μέσα σου ξένο κι όχι, δεν καταλαβαίνω
δεν ξέρω πού πατώ και πού πηγαίνω.
χριστιάνα βουκελάτου
Πέμπτη 5 Μαΐου 2011
Marfin:άλλη μια μαύρη επέτειος
Ένας χρόνος πριν. Η Ελλάδα σε πλήρη αναβρασμό (πλέον έχουμε συνηθίσει) και μερικοί άνθρωποι που προσπαθούν να συνεχίσουν κανονικά τη ζωή τους. 4 νεκροί. Δε χρειάζεται να αναφερθώ στο ότι είχαν οικογένειες και φίλους. Όλοι έχουν ζωή και κανείς δε δικαιούται να τους τη στερήσει. Στα λόγια όμως όλοι καλοί είμαστε και όλοι θα συμφωνούσαν μαζί μου. Την ώρα όμως που οι υπάλληλοι της marfin έχαναν τις ζωές τους και καίγονταν κυριολεκτικά ζωντανοί στο χώρο εργασίας τους, υπήρχαν από κάτω άλλοι τόσοι που φώναζαν:Κάψτε τους ζωντανούς.
Δε θα μπω στη διαδικασία να επιρρίψω ευθύνες. Δεν αξίζει. Ποιος νοήμων άνθρωπος όμως δεν ανατρίχιασε με αυτή την ιστορία; Και αφού λοιπόν όλοι ανατριχιάζουμε και εξοργιζόμαστε γιατί συνέβησαν όσα προαναφέρθηκαν; Πως εξηγείται η συμπεριφορά αυτών των ανθρώπων άπό όποια πλευρά κι αν ήταν τελικά- αυτό πραγματικά δεν μας αφορά, μιλάμε για 4 ζωές- που στο όνομα της ιδεολογίας τους έκαψαν συνανθρώπους τους;
Έτσι, στα πλαίσια της επικοινωνίας ως επιστήμης που μελετά και αυτή με τη σειρά της την ανθρώπινη ύπαρξη, είναι θεμιτό να γνωρίζουμε πως το άτομο αποδεικνύεται ένα απρόσιτο επιστημονικά όν που δε μπορεί να αναλυθεί ή να μελετηθεί με αυστηρούς όρους. Μπορεί η σχολή της ορθολογικής γνώσης να υποστηρίζει πως ο άνθρωπος γεννιέται με την πρόθεση να ικανοποιεί πάντα τις ανάγκες του εγώ του, σκεπτόμενος τα συμφέροντά του, αδιαφορώντας για τις αδυναμίες του. Ποιος όμως μπορεί να αποδείξει αυτό ή το αντίθετό του; Προσωπικά, πιστεύω πως η κοινωνικότητα της ανθρώπινης φύσης διαπιστώνεται εμπειρικά και σύμφωνα με τα ερεθίσματα του καθένα μας ξεχωριστά. Όπως σε μας φαίνεται αδιανόητο αυτό που συνέβη έτσι και σε αυτούς έχει λογική η πράξη τους.
Ας μην ξεχνάμε όμως την ισχύ του φανατισμού όταν κυριεύει τους ανθρώπους χωρίς κρίση. Η κοινωνία μας ένα θέατρο του παραλόγου λοιπόν όπου ο θάνατός σου έχει γίνει η ζωή μου και η λογική του ενός το παράλογο του άλλου.
Μαίρη Βαμβακά
Δε θα μπω στη διαδικασία να επιρρίψω ευθύνες. Δεν αξίζει. Ποιος νοήμων άνθρωπος όμως δεν ανατρίχιασε με αυτή την ιστορία; Και αφού λοιπόν όλοι ανατριχιάζουμε και εξοργιζόμαστε γιατί συνέβησαν όσα προαναφέρθηκαν; Πως εξηγείται η συμπεριφορά αυτών των ανθρώπων άπό όποια πλευρά κι αν ήταν τελικά- αυτό πραγματικά δεν μας αφορά, μιλάμε για 4 ζωές- που στο όνομα της ιδεολογίας τους έκαψαν συνανθρώπους τους;
Έτσι, στα πλαίσια της επικοινωνίας ως επιστήμης που μελετά και αυτή με τη σειρά της την ανθρώπινη ύπαρξη, είναι θεμιτό να γνωρίζουμε πως το άτομο αποδεικνύεται ένα απρόσιτο επιστημονικά όν που δε μπορεί να αναλυθεί ή να μελετηθεί με αυστηρούς όρους. Μπορεί η σχολή της ορθολογικής γνώσης να υποστηρίζει πως ο άνθρωπος γεννιέται με την πρόθεση να ικανοποιεί πάντα τις ανάγκες του εγώ του, σκεπτόμενος τα συμφέροντά του, αδιαφορώντας για τις αδυναμίες του. Ποιος όμως μπορεί να αποδείξει αυτό ή το αντίθετό του; Προσωπικά, πιστεύω πως η κοινωνικότητα της ανθρώπινης φύσης διαπιστώνεται εμπειρικά και σύμφωνα με τα ερεθίσματα του καθένα μας ξεχωριστά. Όπως σε μας φαίνεται αδιανόητο αυτό που συνέβη έτσι και σε αυτούς έχει λογική η πράξη τους.
Ας μην ξεχνάμε όμως την ισχύ του φανατισμού όταν κυριεύει τους ανθρώπους χωρίς κρίση. Η κοινωνία μας ένα θέατρο του παραλόγου λοιπόν όπου ο θάνατός σου έχει γίνει η ζωή μου και η λογική του ενός το παράλογο του άλλου.
Μαίρη Βαμβακά
Κυριακή 1 Μαΐου 2011
Το σύγχρονο ελληνικό δράμα
Ακούγοντας τις δηλώσεις των διάφορων αρμοδίων, μετά τον «εκπληκτικό» σε αθλητικό πνεύμα τελικό κυπέλλου ανάμεσα στην ΑΕΚ και τον Ατρόμητο, μπόρεσα να κρατήσω τα λόγια του προπονητή του Ατρόμητου: «το ποδόσφαιρο είναι ο καθρέπτης της κοινωνίας, και η κοινωνία είναι ένα μπουρδέλο».
Είναι η μόνη φράση που μπορεί να περιγράψει τα όσα συνέβησαν στον αγώνα.
Μετά βγήκαν και μίλησαν διάφοροι κουστουμάτοι τονίζοντας την ανάγκη για κάθαρση του ποδοσφαίρου και για την ανάληψη των ευθυνών που αναλογούν στον καθένα. ΒΛΑΚΕΙΕΣ! Κάθε φορά ακούμε τα ίδια, χωρίς κανένας να παίρνει τα απαραίτητα μέτρα.
Συνεχώς ακούμε ότι πρέπει ο καθένας να αναλογιστεί τις ευθύνες του, χωρίς τελικά κανένας να μην βγει και να πει: είμαι υπεύθυνος για τα όσο συνέβησαν. Όλο ακούμε ότι πρέπει να παρθούν μέτρα για να καταπολεμήσουμε τον χουλιγκανισμό, ενώ ταυτόχρονα οι ίδιοι άνθρωποι έχουν θεσπίσει ως βαρύτερη τιμωρία την ποινή των τεσσάρων αγωνιστικών με κεκλεισμένες θύρες.
Αυτό που θέλω εγώ να θέσω σαν ερώτημα είναι γιατί ο κάθε πολίτης να πληρώνει αυτό το «υπερθέαμα» που μας παρουσιάζεται κάθε Κυριακή;;; Γιατί ένας πατέρας να παίρνει τα παιδιά του και να πηγαίνει στο γήπεδο;;; Μήπως για να μάθουν επιτέλους τα παιδιά να ρίχνουν καπνογόνα στα αντίπαλους φιλάθλους;;;
Σαν πρόταση, το μόνο που μπορώ να προτείνω είναι να σταματήσει να υπάρχει το επαγγελματικό ποδόσφαιρο στην Ελλάδα. Να σταματήσει το ελληνικό κράτος να χρηματοδοτεί τις ΠΑΕ, οι οποίες μας παρουσιάζουν τον εμφύλιο στην Λιβύη ζωντανά κάθε Κυριακή. Να κλείσουν οι σύνδεσμοι φιλάθλων που αποτελούν οπλοστάσια όχι για ένα ποδοσφαιρικό αγώνα αλλά για την Αλ Κάιντα…….
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΙΟΝΗΣ
Είναι η μόνη φράση που μπορεί να περιγράψει τα όσα συνέβησαν στον αγώνα.
Μετά βγήκαν και μίλησαν διάφοροι κουστουμάτοι τονίζοντας την ανάγκη για κάθαρση του ποδοσφαίρου και για την ανάληψη των ευθυνών που αναλογούν στον καθένα. ΒΛΑΚΕΙΕΣ! Κάθε φορά ακούμε τα ίδια, χωρίς κανένας να παίρνει τα απαραίτητα μέτρα.
Συνεχώς ακούμε ότι πρέπει ο καθένας να αναλογιστεί τις ευθύνες του, χωρίς τελικά κανένας να μην βγει και να πει: είμαι υπεύθυνος για τα όσο συνέβησαν. Όλο ακούμε ότι πρέπει να παρθούν μέτρα για να καταπολεμήσουμε τον χουλιγκανισμό, ενώ ταυτόχρονα οι ίδιοι άνθρωποι έχουν θεσπίσει ως βαρύτερη τιμωρία την ποινή των τεσσάρων αγωνιστικών με κεκλεισμένες θύρες.
Αυτό που θέλω εγώ να θέσω σαν ερώτημα είναι γιατί ο κάθε πολίτης να πληρώνει αυτό το «υπερθέαμα» που μας παρουσιάζεται κάθε Κυριακή;;; Γιατί ένας πατέρας να παίρνει τα παιδιά του και να πηγαίνει στο γήπεδο;;; Μήπως για να μάθουν επιτέλους τα παιδιά να ρίχνουν καπνογόνα στα αντίπαλους φιλάθλους;;;
Σαν πρόταση, το μόνο που μπορώ να προτείνω είναι να σταματήσει να υπάρχει το επαγγελματικό ποδόσφαιρο στην Ελλάδα. Να σταματήσει το ελληνικό κράτος να χρηματοδοτεί τις ΠΑΕ, οι οποίες μας παρουσιάζουν τον εμφύλιο στην Λιβύη ζωντανά κάθε Κυριακή. Να κλείσουν οι σύνδεσμοι φιλάθλων που αποτελούν οπλοστάσια όχι για ένα ποδοσφαιρικό αγώνα αλλά για την Αλ Κάιντα…….
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΙΟΝΗΣ
Κυριακή 10 Απριλίου 2011
Ανοίγοντας τα παράθυρα
Οι πανελλήνιες του 2011 πλησιάζουν. Αναντίρρητα ζούμε σε μια χώρα που ως προτεραιότητα της έχει κάθε άλλο παρά την εκπαίδευση. Με χιλιάδες νέους να κάνουν όνειρα, οι εκάστοτε αρμόδιοι οφείλουν να προβληματιστούν για το αν τελικά έχουν μεριμνήσει σωστά για τον τρόπο αξιολόγησης των ατόμων που εκπροσωπούν το μέλλον της χώρας τους.
"Οι πανελλήνιες δε σηματοδοτούν το τέλος των ευκαιριών" ακούμε από καθηγητές, γονείς, υπουργούς. Για εμάς όμως δε μοιάζει απλώς σαν να κλείνει ένα παράθυρο αλλά μια πόρτα χωρίς κλειδί, χωρίς άλλες ευκαιρίες και προοπτικές. Και αυτό γιατί έτσι έχουν πλαστεί με τα χρόνια οι πανελλήνιες. Τρομακτικές. Και όμως δεν είναι. Είναι στο χέρι κάθε μαθητή να αντιληφθεί ότι τον αγώνα που κάνει τον κάνει για τον εαυτό του και μόνο. ¨Εστω από εγωισμό. Σημασία έχει να μην νιώθει πως έχει τεθεί σε μια προκρούστεια κλίνη που δεν του επιτρέπει να ελίσσεται και να εξελίσσεται. Είναι μόνος του και παλεύει επιτέλους μετά από δεκαοχτώ ολόκληρα χρόνια για να αποκτήσει κάτι με την αξία του. Και αυτό το κάτι αυτή τη φορά θα ειναι όλο δικό του. Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων ακούμε συνήθως πως όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο και πως όλοι βρίσκουν το δρόμο τους. Είναι αλήθεια πως όλοι μπορούν να βρουν το δρόμο τους; Το αν θα τον βρούν ή όχι εξαρτάται αποκλειστικά από τη θέλησή τους. Ούτε εγώ πέρασα στην πρώτη μου επιλογή. Τους πρώτους μήνες μου ήταν αδύνατον να πιστέψω πως θα αντέξω σε πανεπιστήμιο της Αθήνας σε μια επιστήμη που δεν έχω πολυψάξει.. Και τελικά κοίτα να δεις που μου αρέσει. Και όχι απλά μου αρέσει αλλά με κάνει και ψάχνομαι, γράφω, δημιουργώ. Και ποιος ξέρει; Μπορεί και να πετύχω. Η νομική μοιάζει παιδικό όνειρο πλέον, από αυτά που το επόμενο βράδυ τα αντικαθιστά ένα καινούργιο..
Τελικά δεν είναι και τόσο άτοπο το κλισέ "σημασία δεν έχει ο προορισμός, αλλά η διαδρομή και το ταξίδι προς αυτόν.." Οι πανελλήνιες είναι ένα ταξίδι, με τις στραβές του και τις χαρές του.. Αρκεί να το βλέπουν όλοι σαν περιπέτεια και όχι καθοριστικά..Ξέρετε όσα ταξίδια έχουμε ακόμα μπροστά μας?Ουυυουυυυ!!
Μαίρη Βαμβακά
Κυριακή 27 Μαρτίου 2011
Η τέχνη της μαζοποίησης
Κάνοντας μια κουβέντα σχετικά με την κατάσταση στην οποία έχει επέλθει η χώρα, θα ακούσεις να διατυπώνονται οι παρακάτω φράσεις: «όλοι οι πολιτικοί είναι κλέφτες και απατεώνες» ή «όλοι οι αστυνομικοί είναι δολοφόνοι και φασίστες» ή «όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι τεμπέληδες». Είναι σωστό όμως, να στηλιτεύουμε κάποια κοινωνική ομάδα ή κάποιο επάγγελμα μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν κάποια άτομα που δυσφημούν την ομάδα ή το επάγγελμα που υπηρετούν;
Είναι πολύ πιθανό ο χαρακτηρισμός που αποδίδουμε, για παράδειγμα, στους πολιτικούς της χώρας μας να είναι απολύτως δικαιολογημένος. Όμως είναι επίσης, πολύ πιθανό οι ύβρεις που εκτοξεύουμε για κάποιον από αυτούς να μην ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Εξάλλου, είμαι σίγουρος ότι κανείς, εκτός από τους ειδήμονες, δεν γνωρίζει έστω και τα ονόματα και των τριακοσίων βουλευτών. Πόσο τελικά είναι δυνατό να είμαστε γνώστες των παράνομων πράξεων τους;
Σχετικά με τους δημοσίους υπαλλήλους, είναι εντελώς φασιστικό να λέει κάποιος ότι είναι όλοι τεμπέληδες, λες και ο κάθε ένας από εμάς τους έχει δει όλους εν ώρα εργασίας και έχει αποφανθεί ότι είναι όλοι τεμπέληδες. Σίγουρα, υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό που δεν κάνει σωστά την δουλειά του, χασομεράνε και κωλυσιεργούν, όμως δεν είναι δίκαιο για αυτούς που δουλεύουν ορθά να ταυτίζονται μαζί τους.
Ακόμα, θα βρίσουμε τους αστυνομικούς, θα τους κατακρίνουμε και μερικές φορές δικαιολογούνται όλα αυτά σε μεγάλο βαθμό. Γνωρίζουμε αρκετούς αστυνομικούς που οι ίδιοι κάνουν εμπόριο λευκής σαρκός, ναρκωτικών, όπλων κλπ. Υπάρχουν, από την άλλη όμως, και αρκετοί που θα κυνηγήσουν με ζήλο τους εγκληματίες αψηφώντας τους κινδύνους, θα βοηθήσουν τον πολίτη και θα κάνουν τα πάντα για να του προσφέρουν ασφάλεια.
Σε μια εποχή που γίνεται μεγάλη συζήτηση για την δημοκρατία, υπάρχουν άτομα που υποστηρίζουν ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει δημοκρατία από την στιγμή που οι βουλευτές είναι κλέφτες, οι αστυνομικοί φασίστες και οι δημόσιοι υπάλληλοι τεμπέληδες. Τελικά, ας ξανασκεφτούμε ποιος φταίει που δεν υπάρχει δημοκρατία…. οι κακοί αστυνομικοί, βουλευτές και δημόσιοι υπάλληλοι ή όλοι εμείς που μαζοποιούμε;;;;
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΙΟΝΗΣ
Τελικά αλλάζει ο άνθρωπος?
Μια γιαγιά παίζει ξύλο για να βρει θέση, ένα ζευγάρι τσακώνεται γιατί πήρε λάθος λεωφορείο και εγώ στριμωγμένη χαμογελάω στον αλλοδαπό που μου λέει "πολύ άγχος έχει εδώ ο κόσμος, όλοι φωνάζουν και τρέχουν". Τι να του πω δηλαδή; Ότι έχει άδικο; Αφού δεν έχει. Ο χρόνος μας πιέζει, η ανεργία μας πιέζει, η οικονομική κρίση μας πιέζει. Και όλα αυτά σε έναν γραφικό φαύλο κύκλο που ανοίγει όλο και πιο πολύ. Θα αλλάξουμε όμως;
Αναγκασμένη να μείνω στο σπίτι λόγω εξαγωγής φρονιμήτων, άρχισα να ψάχνω. Φωτογραφίες, βιντεοκασσέτες, λευκώματα. Αναμνήσεις δηλαδή χρόνων. Βλέπω το εξώφυλλο μιας ταινίας και παθαίνω εγκεφαλικό. Ξαφνικά οι φωνές των χαρακτήρων, το σενάριο, όλα μου έρχονται στο μυαλό-να σημειωθεί ότι είχα να δω την ταινία 12 χρόνια-και αποφασίζω να την ξαναδω. Το αξιοπερίεργο είναι ότι μου προκλήθηκαν τα ίδια συναισθήματα όπως όταν ήμουν πιτσιρίκι τόσο δα, το ίδιο κλάμμα, οι ίδιες σκέψεις. Θυμήθηκα πως ήμουν και αναρωτήθηκα: Τελικά, αλλάζει ο άνθρωπος; Ο χαρακτήρας μας διαμορφώνεται σιγά σιγά και με πολύ κόπο. Όταν διαμορφωθεί όμως πόση δύναμη χρειάζεται για να καταλάβει και να δεχτεί πως ίσως πρέπει να επανεκτιμήσει; Γι'αυτό και πιστεύω πως θα μας πάρει πολύ χρόνο για να αλλάξουμε, να καταλάβουμε πως πρέπει να μάθουμε να δεχόμαστε και να αντιμετωπίσουμε μαζί και όχι μαζικά τα όποια προβλήματα. Πρέπει να ανοίξουμε τον τρόπο σκέψης μας, να μάθουμε να κρίνουμε, να γίνουμε πιο πρακτικοί και λιγότερο συναισθηματικοί όσο άσχημο και αν ακούγεται αυτό. Μας τα φάγανε. Ε και πρέπει να φάμε και εμείς από άλλους; Γιατί να διαμαρτυρηθούμε καίγοντας τα μαγαζιά και τα σπίτια συμπολιτών μας; Καταλαβαίνω την ανεξέλεγκτη οργή που μας καταπνίγει αλλά με το να κάνουμε βεβιασμένες κινήσεις δεν κουνάμε την καρέκλα κανενός. Πρέπει να χτυπήσουμε εκεί που πονάει. Να μην πληρώσουμε για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα άπαιτώντας να μας ακούσουν και όχι να συμβιβαστούν αλλά να δεχτούν αυτό που θα τους πούμε. Και δεν μιλάω μόνο για πολιτικούς αλλά κ αι για διευθυντές, πρυτάνεις, ανθρώπους που αλλάζουν την ζωή μας και προσπαθούν να αλλάξουν την ιδιοσυγκρασία μας. Η θέλησή μας μπορεί να μας οδηγήσει πολύ μακριά αρκεί να είμαστε ενωμένοι.
Ναι, είμαι ρομαντική. Όμως πώς αλλιώς θα επιβιώσω; Είμαστε η νέα γενιά που ακούει τα μύρια όσα και που καλούμαστε να πληρώσουμε τα σπασμένα των άλλων. Έχουμε λοιπόν το δικαίωμα να ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ και να καταδικάζουμε με ρομαντικές ελπίδες και όνειρα.
Μαίρη Βαμβακά
Αναγκασμένη να μείνω στο σπίτι λόγω εξαγωγής φρονιμήτων, άρχισα να ψάχνω. Φωτογραφίες, βιντεοκασσέτες, λευκώματα. Αναμνήσεις δηλαδή χρόνων. Βλέπω το εξώφυλλο μιας ταινίας και παθαίνω εγκεφαλικό. Ξαφνικά οι φωνές των χαρακτήρων, το σενάριο, όλα μου έρχονται στο μυαλό-να σημειωθεί ότι είχα να δω την ταινία 12 χρόνια-και αποφασίζω να την ξαναδω. Το αξιοπερίεργο είναι ότι μου προκλήθηκαν τα ίδια συναισθήματα όπως όταν ήμουν πιτσιρίκι τόσο δα, το ίδιο κλάμμα, οι ίδιες σκέψεις. Θυμήθηκα πως ήμουν και αναρωτήθηκα: Τελικά, αλλάζει ο άνθρωπος; Ο χαρακτήρας μας διαμορφώνεται σιγά σιγά και με πολύ κόπο. Όταν διαμορφωθεί όμως πόση δύναμη χρειάζεται για να καταλάβει και να δεχτεί πως ίσως πρέπει να επανεκτιμήσει; Γι'αυτό και πιστεύω πως θα μας πάρει πολύ χρόνο για να αλλάξουμε, να καταλάβουμε πως πρέπει να μάθουμε να δεχόμαστε και να αντιμετωπίσουμε μαζί και όχι μαζικά τα όποια προβλήματα. Πρέπει να ανοίξουμε τον τρόπο σκέψης μας, να μάθουμε να κρίνουμε, να γίνουμε πιο πρακτικοί και λιγότερο συναισθηματικοί όσο άσχημο και αν ακούγεται αυτό. Μας τα φάγανε. Ε και πρέπει να φάμε και εμείς από άλλους; Γιατί να διαμαρτυρηθούμε καίγοντας τα μαγαζιά και τα σπίτια συμπολιτών μας; Καταλαβαίνω την ανεξέλεγκτη οργή που μας καταπνίγει αλλά με το να κάνουμε βεβιασμένες κινήσεις δεν κουνάμε την καρέκλα κανενός. Πρέπει να χτυπήσουμε εκεί που πονάει. Να μην πληρώσουμε για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα άπαιτώντας να μας ακούσουν και όχι να συμβιβαστούν αλλά να δεχτούν αυτό που θα τους πούμε. Και δεν μιλάω μόνο για πολιτικούς αλλά κ αι για διευθυντές, πρυτάνεις, ανθρώπους που αλλάζουν την ζωή μας και προσπαθούν να αλλάξουν την ιδιοσυγκρασία μας. Η θέλησή μας μπορεί να μας οδηγήσει πολύ μακριά αρκεί να είμαστε ενωμένοι.
Ναι, είμαι ρομαντική. Όμως πώς αλλιώς θα επιβιώσω; Είμαστε η νέα γενιά που ακούει τα μύρια όσα και που καλούμαστε να πληρώσουμε τα σπασμένα των άλλων. Έχουμε λοιπόν το δικαίωμα να ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ και να καταδικάζουμε με ρομαντικές ελπίδες και όνειρα.
Μαίρη Βαμβακά
Πέμπτη 24 Μαρτίου 2011
ΖΩΗ ΜΕΣΩ ΤΗΣ T.V.
Τα τηλεοπτικά προγράμματα δίνουν στους τηλεθεατές αυτός που τους λείπει!Μέσω διάφορων τύπου ρομαντικών σίριαλ που εξιστορούν έναν τεράστιο,αλλά γεμάτο εμπόδια,έρωτα που στο τέλος όμως τα υπερνικά όλα, ο τηλεθεατής θα καταφέρει επιτέλους να ζήσει τον μεγάλο και κεραυνοβόλο έρωτα που περίμενε σε όλη του τη ζωή!Θα συμπάσχει με την πρωταγωνίστρια/στη,θα παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα για τις εξελίξεις και στο τέλος κάθε επεισοδίου θα αναρωτιέται με μελαγχολία “θα με αγαπήσει και μένα κάποιος τόσο πολύ”; H απάντηση βέβαια δεν βρίσκεται στους τηλεοπτικούς μας δέκτες!Τα παραδείγματα είναι άπειρα: Ονούρ-Σεχραζάτ , Αντώνης-Ερατώ και για τους μικρότερους Πάττυ-Ματίας,όλα αυτά προβάλλονται δίνοντας μια πιο σύγχρονη(σαθρή και διαστρεβλωμένη) νότα στο κλασσικό έργο του Σαίξπηρ “Ρομέος και Ιουλιέτα”!
Αφήνοντας πίσω τον έρωτα και περνώντας σε κάτι πιο απλό όπως το χιούμορ και οι “πλάκες” με την παρέα,ακόμα και στη λεγόμενη “καλή ζωή”συνειδητοποιούμε ότι συμβαίνει κάτι παρόμοιο. Εκπομπές όπως το πιο πρόσφατο “πλάκα κάνεις” προσφέρουν στο τηλεθεατή τη δυνατότητα να περάσει καλά,και να δει στην τηλεόραση πραγματοποιημένες πλάκες που ίσως θέλησε ο ίδιος-άλλα ποτέ δεν κατόρθωσε- να κάνει. Πλάκες βέβαια που ορισμένες φορές ξεπερνούν τα δυσδιάκριτα όρια του χιούμορ και ικανοποιούν τότε τις “βαρβάτες” διαθέσεις των τηλεθεατών,που θα τους χαρακτήριζα και κάφρους ή νταήδες. Επιπλέον, η επίσης καινούρια εκπομπή “Τhe Real Housewives”,επιτρέπει στις νοικοκυρές που το παρακολουθούν να μυούνται-όχι για παραπάνω από μία ώρα-στον μαγικό κόσμο των “λούσων”!Τέλειο σπίτι,τέλεια εμφάνιση,τέλεια παιδιά ακόμα και ένα τέλειο και υπάκουο κατοικίδιο φαντάζει το όνειρο κάποιας νοικοκυράς που η μόνη άνεση που κατέχει είναι ένα ηλεκτρονικό μίξερ!Το όνειρο βέβαια τελειώνει μαζί με την προβολή της εκπομπής και αυτό που παραμένει είναι ένα βαθύ αίσθημα ζήλιας “Μα τι έκανε παραπάνω αυτή από εμένα ;” Ακόμα και το “όνειρο” πολλών κοριτσιών(που μετέπειτα μετατρέπονται στις παραπάνω νοικοκυρές),ο γάμος δηλαδή προβάλλεται στην τηλεόραση!Ακριβό νυφικό,πολλά λουλούδια και πολλοί καλεσμένοι,άλογα,κύκνοι είναι το συστατικό για τον τέλειο γάμο(πάντα με την ευλογία του Θεού και όσων Αγίων χρειάζεται) όπως προβάλλεται στην εκπομπή “Μην το πεις στην νύφη”(κατά σύμπτωση και αυτό)του ΑΝΤ1!Ο σκοπός της εκπομπής είναι και αυτός άγιος καθώς παντρεύει ζευγάρια χωρίς να χρειαστεί να ξοδέψουν ούτε ένα ευρώ!Προωθούνται έτσι οι νέοι να ερωτευτούν,νέα ζευγάρια να παντρευτούν δίχως να υπολογίζουν το κόστος,άλλα δίνεται και η δυνατότητα στους τηλεθεατές να παρακολουθήσουν ένα μεγαλεπήβολο γάμο και να συγκινηθούν με τη χαρά και τον έρωτα του ζευγαριού,που δυστυχώς δεν υπάρχει στη δική τους ζωή.
Λέγεται από πολλούς λοιπόν ότι η τηλεόραση αποτελεί μια μικρογραφία της ζωής. Αν ισχύει αυτό η ζωή στην Ελλάδα είναι γεμάτη με υποκρισία,υποκουλτούρα και ψεύτικες ανάγκες!Δυστυχώς οι άνθρωποι πλέον βιώνουν κάποια “συναισθήματα”μόνο μέσω της τηλεόρασης!Η συμβουλή μου λοιπόν,ας κλείσουμε επιτέλους τις τηλεοράσεις.......
ΧΡΙΣΤΙΑΝΑ ΒΟΥΚΕΛΑΤΟΥ
Τετάρτη 16 Μαρτίου 2011
Πρώτα οι άλλοι...
Ακούγοντας διάφορες συζητήσεις περί της Ελλάδος θα κατανοήσεις τον θαυμασμό που τρέφουν οι ίδιοι οι Έλληνες για τους πρόγονούς τους και θα συμπεράνεις ότι περιαυτολογούν για τα επιτεύγματά τους( λες και τα έκανα οι ίδιοι). Θα ακούσεις διάφορες κορώνες περί μετάδοσης του πολιτισμού, της τέχνης, της δημοκρατίας, και άλλα πολλά που όντως ισχύουν σε ένα μεγάλο βαθμό, σε ολόκληρο τον κόσμο. Όμως δεν θα ακούσεις από κανέναν να μιλάει για το ότι έχουμε αναδείξει, από την άλλη μεριά, τον νεοπλουτισμό, τον νεποτισμό, την δωροδοκία και γενικότερα ότι άλλο συνδέεται με την διαφθορά σε εθνικό σπορ.
Τα γεγονότα μπορούν να σου δείξουν και να σε διαφωτίσουν σχετικά με τον ‘’πολιτισμό’’ των νεοελλήνων. Ας πάρουμε για παράδειγμα μια τυπική ελληνική οικογένεια της δεκαετίας του 2000. Τα πράγματα είναι απλά…. Έχει 2-3 στεγαστικά δάνεια προκειμένου να μην υστερεί σε αριθμό κατοικιών από την οικογένεια του δίπλα διαμερίσματος που έχει 4 σπίτια στην κατοχή της. Στη συνέχεια, έχει στην διάθεσή της 5-6 πιστωτικές κάρτες για να μην θεωρείται ‘’démodé’’ από τον υπάρχον κοινωνικό περίγυρο. Και όλα αυτά βέβαια, ενώ το μηνιαίο εισόδημα της δεν ξεπερνά τα 2.000€. Όπως είναι φυσικό, όταν έρχεται η δόση από την τράπεζα η το ‘’οικογενειακό συμβούλιο’’ αποφασίζει να πάρει ένα ακόμα δάνειο προκειμένου να ξεπληρώσει τις δόσεις του προηγούμενου. Σε αυτή την κίνηση φαίνεται όλη η διάνοια του Έλληνα… ο νεοέλληνας στο μεγαλείο του.
Περνώντας τα χρόνια, ενώ οι τράπεζες ακόμα κυνηγούν την οικογένεια, το μονάκριβο παιδί μεγαλώνει, σπουδάζει και έχει ανάγκη πια από μια δουλειά. Τότε οι ‘’καλοί’’ γονείς χτυπούν την πόρτα του τρίτου ξάδερφου του κουμπάρου , ο οποίος τυγχάνει να διατελεί δήμαρχος της περιοχής όπου η οικογένεια μένει. Συμπτωματικά, ο νεαρός διαθέτει όλα τα προσόντα που απαιτούνται για μια θέση στο δήμο. Α!!! να μην ξεχάσω να αναφέρω ότι σε δύο μήνες θα διεξαχθούν οι δημοτικές εκλογές, το οποίο σαφώς είναι άσχετο με την πρόσληψη του νέου.
Η οικογένεια παράλληλα, έχει ένα χωράφι 4 στρεμμάτων σε ένα όρος της περιοχής. Το καλοκαίρι, μετά την φωτιά που ξέσπασε όλως τυχαία, η περιοχή χαρακτηρίστηκε οικοδομήσιμη. Μην χάνοντας την ευκαιρία, αμέσως ξετρυπώνει σαν μαγικό μανιτάρι μια νέα μονοκατοικία στο όνομα της ‘’αγαπημένης’’ μας οικογένειας. Βέβαια, ξέχασαν να το δηλώσουν στην πολεοδομία και την εφορία. Αλλά η αμνησία δεν διώκεται ποινικά.
Φτάνοντας το 2011 σε αυτή την δεινή οικονομική κατάσταση, αποφασίσαμε ομοφώνως όλοι οι κάτοικοι αυτής της δύσμοιρης χώρας να αλλάξουμε αυτή την κατάσταση, αλλάζοντας τους ίδιους μας του εαυτούς και αποβάλλοντας την παλιά λανθασμένη μας νοοτροπία.
Όταν ήρθε όμως, η τράπεζα να πάρει το πέμπτο σπίτι των ηρώων μας λόγω οφειλών, ο πατέρας αντέδρασε ζητώντας να αναιρεθεί η απόφαση του πλειστηριασμού και να γίνουν πρώτα οι διαδικασίες πώλησης των σπιτιών των άλλων οφειλετών. Μέτα από δέκα μέρες, ο νέος που δουλεύει στον δήμο απολύθηκε και φυσικά, σαν αντίποινα μήνυσε τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο για κατάχρηση εξουσίας αφού ο ίδιος διαπίστωσε ότι ο νέος μας δεν πληρεί τις προϋποθέσεις για την θέση που διατελούσε. Και σαν κορωνίδα όλων αυτών, η εφορία διέταξε την ισοπέδωση της νεόκτιστης κατοικίας στο καμένο όρος, αλλά η οικογένεια μας, ως άλλοι ήρωες του 21’ ,στάθηκαν μπροστά στην μπουλντόζα διατεινόμενοι να γκρεμιστούν πρώτα τα παράνομα σπίτια των πλουσίων.
Τελικά, είναι πιο σωστό να λέμε ότι αποφασίσαμε να αλλάξουν οι άλλοι πρώτα και μετά εμείς….
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΙΟΝΗΣ
Όχι κύριέ μου δε φταίει η οικονομική κρίση
Σε αυτή τη δίνη της οικονομικής κρίσης, έχω το θράσος να δηλώσω πως όχι η κρίση δεν είναι η αιτία των σύγχρονων προβλημάτων αλλά το αποτέλεσμα μιας πολιτισμικής, ηθικής και κοινωνικής κρίσης που καθόλου πρόσφατη δε θα την έλεγα.
Στην εποχή της νεωτερικότητας ο άνθρωπος έχει πετύχει τόσα πολλά που φυσικό και επόμενο είναι να αντιμετωπίζει τις αντίστοιχες απώλειες. Με τις καταστροφές στην Ιαπωνία όλοι ακούσαμε Έλληνα της Ιαπωνίας να ζητά βοήθεια από το ελληνικό κράτος μέσω skype και τον Έλληνα δημοσιογράφο να απαντά "δεν είμαστε και στην καλύτερη οικονομική θέση αυτή τη στιγμή για να σας βοηθήσουμε". Γιατί είμαστε στην καλύτερη ηθική θέση ή έχουμε τις ανθρωπιστικές αξίες που αρμόζουν σε έναν δημοκρατικό λαό για να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας; Οι πρόγονοι μας φρόντισαν γι' αυτό. Όσο και αν βασιζόμαστε ως έθνος στην προγονολατρεία εννοώντας φυσικά τους αρχαίους Έλληνες, είμαστε κατασκευές των προηγούμενων τριών γενεών που ενίσχυσαν τη διαφθορά, την άκριτη αποδοχή απόψεων και την μέγιστη καχυποψία. Ζούμε για το εγώ και όχι για το εμείς. Πώς λοιπόν μπορούμε να ρίχνουμε ευθύνες σε πολιτικούς, ΔΝΤ και Τρόϊκες όταν μόνοι μας μας φέραμε ως εδώ; Ο εγωισμός και ο ατομισμός της Ελλάδας του 21ου αιώνα- και λέω της Ελλάδας γιατί μόνο εμείς λέμε "εγώ και εσύ" αντί για "εσύ και εγώ"- μας τιμωρεί ζητώντας μας να ενωθούμε για την ανάκαμψη της χώρας μας. Όπως αρνούμαστε να σταματήσουμε την φοροαπαλλαγή και τη μη πληρωμή εισιτηρίων για τα ΜΜΜ , λέγοντας μακροχρόνια δεν πληρώνω δεν πληρώνω έτσι και η Ελλαδίτσα θα λέει δε σας δίνω δε σας δίνω και πονηροί επιτήδειοι θα μας κλέβουν πίσω απ' την πλάτη.
Η ένωση όμως είναι δύσκολο πράγμα για ένα σύνολο ανθρώπων όπου ακόμα και το ίδιο πρόβλημα να αντιμετωπίζουν, διαφωνούν για το πως θα αντιδράσουν. Ως φοιτήτρια έμαθα και εγώ για την προετοιμασία περικοπής των δωρεάν συγγραμμάτων και ένιωσα την ανάγκη να αντιδράσω. Κάθε παράταξη μου απάντησε ως εξής: "Δε γίνεται να συμφωνήσουμε με αυτούς. Αυτοί αντιδρούν αλλιώς." Δηλαδή πώς; Δε θέλουμε όλοι το ίδιο πράγμα; Δεν έχουμε όλοι τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες απαιτήσεις; Γιατί είναι τόσο απίθανο να συμφωνήσουν όλοι μια φορά για το κοινό μας καλό;
Και μετά αναρωτιόμαστε τί μας οδήγησε στην Τρόικα, το ΔΝΤ, τον "μαζί τα φάγαμε" και την κυρία απ' την Γερμανία με τα χρυσά κουτάλια. Ας μάθουμε πρώτα ποιοι είμαστε και τί κάνουμε λάθος ο καθένας χωριστά και μετά ας επιρρίψουμε ευθύνες.
Μαίρη Βαμβακά
Μαίρη Βαμβακά
Τρίτη 8 Μαρτίου 2011
ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΔΗΓΟΥΣ
Πριν ένα μήνα περίπου κατάφερα και εγώ να περάσω, όπως άλλωστε ‘’αρμόζει’’ σε κάθε σύγχρονο νέο, με επιτυχία της εξετάσεις για την άδεια οδήγησης. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι και πολύ υπερήφανος καθώς οι ισχύουσες εξετάσεις δεν ανταποκρίνονται στον αν ξέρεις να οδηγάς σωστά αλλά στο πόσα χαρτονομίσματα είσαι διαθέσιμος να δώσεις στους εξεταστές(τις περισσότερες τουλάχιστον φορές). Λίγες μέρες μετά αποφάσισα να κάνω την πρώτη μου βόλτα με το αυτοκίνητο σαν νέος οδηγός και επισήμως πια. Στα πρώτα 100 μέτρα είχα καταλάβει γιατί κάποιος πρέπει να φοβάται τον Έλληνα οδηγό.
Τo πρώτο συμπέρασμα που έβγαλα είναι το εξής: η οδήγηση που κάνουμε είναι ο καθρέφτης του πολιτισμού και της κοινωνίας μας. Νεύρα, άγχος, βρισιές, ασέβεια είναι μερικά από τα ‘’καλά’’ που συνάντησα στον δρόμο. Η νευρικότητα που μας διέπει καθώς οδηγάμε είναι διάχυτη σε κάθε μας κίνηση. Η επιθετικότητα, επίσης, βρίσκεται στο έπακρον καθώς το ποιος θα περάσει πρώτος το φανάρι αποτελεί ζήτημα τιμής. Το να παραχωρήσουμε προτεραιότητα σε κάποιον άλλο οδηγό αποτελεί ηθική παράβαση που ισοδυναμεί με εσχάτη προδοσία. Κάθε ένας οδηγός που σέβεται τον εαυτό του θα πρέπει να λέει τουλάχιστον 10 βωμολοχίες ανά λεπτό και μάλιστα διαφορετικές μεταξύ τους για να εμπλουτίζεται και το λεξιλόγιό μας.
Τα συμπτώματα του προβλήματος που ακούει στο όνομα Έλληνας οδηγός περιγράφτηκαν ‘’επαρκώς’’ παραπάνω. Ας προχωρήσουμε τώρα και στις αιτίες του ζητήματος αυτού. Η έλλειψη παιδείας, και δεν μιλάω μόνο για την παιδεία της οδήγησης, αλλά και γενικότερα στην καλλιέργεια του καθενός, ώστε να μπορεί να σεβαστεί την ύπαρξη και το ενδεχόμενο λάθος του άλλου οδηγού, είναι προφανής σε κάθε ελληνικό δρόμο. Ο σύγχρονος ελληνικός τρόπος ζωής, με λίγο ύπνο και αρκετή κούραση(ένεκεν του εύκολου και γρήγορου πλούτου) έχει αντίκτυπο και αυτός στον τρόπο οδήγησής μας καθώς επιφορτίζει τους οδηγούς με άγχος και κούραση. Βέβαια, για να μην κατηγορούμε συνεχώς τον εαυτόν μας, για την κατάσταση στους ελληνικούς δρόμους ευθύνεται και ο ‘’ήλιος’’, όσο περίεργο και αν ακούγεται, που μας χαρίζει ένα ιδιαίτερο ταπεραμέντο, γεμάτο ένταση και αντιδραστικό απέναντι σε οποιοδήποτε περιορισμό.
Είμαι σίγουρος πως καθώς διαβάζετε το συγκεκριμένο κείμενο, αν βέβαια δεν έχετε βαρεθεί, ο καθένας έχει να θυμηθεί διάφορα αστεία αλλά και επικίνδυνα περιστατικά από τον δρόμο, που άλλοτε είστε απλοί παρατηρητές και άλλοτε πρωταγωνιστές. Πάντως, είναι απαραίτητο ο καθένας μας ξεχωριστά να κάνει όσα χρειάζεται για να σταματήσουν οι ελληνικοί δρόμοι να είναι πεδία διαπληκτισμού, βιαιοπραγιών, ανταλλαγής βρισιών αλλά και ένα απέραντο νεκροταφείο…..
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΙΟΝΗΣ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)