Δεν ξέρω αν φταίει το νησί, οι διακοπές ή απλά το καλοκαίρι αλλά τελικά εμείς στην Αθήνα είμαστε πολύ μίζεροι άνθρωποι. Ίσως όχι μόλις δεις το λιμάνι του Πειραιά, σίγουρα πάντως μόλις πατήσεις το πόδι σου στα "πάτρια εδάφη" θα νιώσεις την ανάγκη να βάλεις τα κλάμματα. Τελικά, όχι μόνο δε θα βάλεις τα κλάμματα αλλά θα προσαρμοστείς και αμέσως στην μούτζα του ταξιτζή, στον πανικό του λιμενεργάτη, στην τσιρίδα της γιαγιάς "Μην πας εκεί παιδάκι μου θα μπεις στο Κνωσσός και πώς θα τρέχω να σε βρω σε ολόκληρη Κρήτη;" (λες και θα το άφηναν να μπει το μικρό). Και εσύ απλά περπατάς σαστισμένος, μετανιωμένος που έχεις γυρίσει και που ξέρεις πως σε λίγες μέρες αν όχι ώρες θα είσαι και εσύ έτσι. Μετά έρχονται οι ειδήσεις. 10 μέρες έλειψα όχι 10 χρόνια. Όλοι σου λένε "Μα καλά πού ζεις;". Η απάντηση είναι απλή "κάπου καλύτερα". Και εξηγείς πόσο ωραία θα ήταν να είχαμε αυτή τη διάθεση όλο το χρόνο, μια αισιοδοξία, μια ελπίδα.. Λέμεεε τώρα. Σε κοιτάνε σαν εξωγήινο πλάσμα που έχει έρθει να καταστρέψει τον πλανήτη με ένα ηλίθιο χαμόγελο. Και προσγειώνεσαι. Και νιώθεις αναίσθητος που περνούσες τόσο καλά ενώ κάποιοι οργάνωναν το νομοσχέδιο που θα ιδιωτικοποιήσει τη σχολή σου, που θα στερήσει μερικά δικαιώματά σου, που θα επιτρέψει σε κάποιον με 4.000 μόρια να μπει αρχιτεκτονική ενώ εσύ είχες τενοντίτιδα (και ακόμα έχεις) απ'το σχέδιο.
Και τελικά το μόνο που σκέφτεσαι είναι ένα εισητήριο για το νησί, όποιο νησί όπου οι άνθρωποι ζουν το τώρα, δουλεύουν αισιόδοξα χειμώνα-καλοκαίρι και χαμογελάνε στη ζωή και δεν της επιτρέπουν να τους χαμογελάσει ειρωνικά όπως σε σένα που είσαι στην Αθήνα και τα βλέπεις όλα με μεγεθυντικό φακό. Σκέψου το λίγο.
Μαίρη Βαμβακά
