Επιβάλλω άρα υπάρχω;

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Νίκο για την έμπνευση.

  Πλειοψηφίες. Οι επιλογές των πολλών. Οι επιβολές τους στους λίγους. Πόσες γενιές πριν και πόσες μετά θα κυριαρχούν οι πολλοί εις βάρος των λίγων; Και πότε θα καταλάβουμε ότι και οι λίγοι πρέπει να ακούγονται;
  Συνήθως μιλάμε για λίγους εννοώντας τους διαννοούμενους, που τις περισσότερες φορές βολεμένοι στα νησιά των Μακάρων αδιαφορούν για εμάς τους κοινούς θνητούς. Και όμως αν κοιτάξουμε γύρω μας θα δούμε ανθρώπους όλων των ηλικιών με ιδέες πρωτοποριακές, ριζοσπαστικές και αντίθετες σε καθετί ρατσιστικό και συντηρητικό, ανθρώπους καθημερινούς που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο γύρω τους μα δεν μπορούν. Και δεν μπορούν γιατί το σύγχρονο σύστημα μιλάει για την ισχύ της πλειοψηφίας και το δικαίωμά της να κυριαρχεί. Αυτό που δεν έχει γίνει αντιληπτό (ή μάλλον που κάποιοι εθελοτυφλούν γι'αυτό) είναι πως η πλειοψηφία επιλέγει το πιο διαφημισμένο, το πιο προωθημένο άρα και αυτό που εξ αρχής στόχευε στην χειραγώγηση του κοινού. Η πλειοψηφία λοιπόν καθίσταται η πολυσυζητημένη μάζα που ελλείψει κριτικής ικανότητας γίνεται μέρος του παιχνιδιού και εξιλαστήριο θύμα.
  Φοιτητικές εκλογές. Τί καλύτερο παράδειγμα από τους κατά τα άλλα επαναστάτες φοιτητές του 2011 που εξέλεξαν για ακόμα μια φορά το πιο διαφημισμένο, το πιο μοδάτο, το πιο "in" και "χαρισματικό" για τα ελληνικά πανεπιστήμια κομματικό σχήμα. Πάρτυ, εκδρομές, επισκέψεις σε διάφορα κανάλια (στα εμμε τουλάχιστον), καθόλου δε διαφωνώ. Μάλιστα και εγώ είχα πάει. Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι αυτούς που ψηφίζουμε, αυτοί μας αντιπροσωπεύουν και όχι στα πάρτυ και τις εκδρομές αλλά στον πρύτανη, στις συνελεύσεις, στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Λύση; Να δοθεί ένα τέλος στον φοιτητικό συνδικαλισμό, στις φοιτητικές παρατάξεις. Ας ονομαστούν παρατάξεις νέων και ας βγούν απ'τα πανεπιστήμια, στον έξω κόσμο, ελεύθερες και πιο συγκεντρωμένες.
  Ας ελπίσουμε πάντως πως όσοι ψήφισαν την επικρατούσα παράταξη φέτος, να την ψήφισαν για τα πάρτυ και τις εκδρομές και όχι από πολιτική άποψη γιατί φανταστείτε τι πολίτες θα βγουν απ'τα πανεπιστήμια σε λίγα χρόνια. Όσο για την επιβολή, βασισμένη σε αδυναμίες, ανασφάλειες και ένα πιο δυνατό από ποτέ σύνδρομο κατωτερότητας ατόμων και ομάδων επηρεάζει και θα επηρεάζει για πολύ ακόμα..
                                                                            Μαίρη Βαμβακά

Περαστικά μας!

Παραλία Λαγονησίου. 5 το απόγευμα. "Ελληνάρες" παντού. Νέα παιδιά παντού. Φυσικά και μικροπωλητές.Να μην ξεχάσω. Οι μικροπωλητές δεν ήταν "Ελληνάρες". Και ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι η Ελλαδάρα γέμισε μικρούς Χίτλερ που βρίσκονται παντού και πάντα, κρυμμένοι ή μη. Ακροδεξιός ή μη ήταν Έλληνας. Και όταν άρχισε να βρίζει , να κυνηγάει και τελικά να ρίχνει κάτω τον μικροπωλητή δεν ντράπηκα τόσο για τον ΑΠάνθρωπο που έκανε κάτι τέτοιο όσο για εμένα που κάθισα εκεί άπραγη, ανήμπορη να αντιδράσω, υπερασπιζόμενη την σωματική μου ακεραιότητα. Ναι, φοβόμουν αυτόν τον άνδρα που ντρόπιαζε τη γενιά μου και εμένα.Το χειρότερο όμως είναι πως δεν ήμουν η μόνη. Όλοι ήμασταν συγκλονισμένοι αλλά το πιο ανησυχητικό της υπόθεσης είναι πως έχουμε συνηθίσει στις εκδηλώσεις βίας σε σημείο να είμαστε αδρανείς είτε εθελοτυφλώντας είτε μη ξέροντας τί πρέπει να κάνουμε. Βία στα γήπεδα, στο δρόμο, το σχολείο, το πανεπιστήμιο και ΝΑΙ τις παραλίες. Όσοι αντιρατσιστές και να είμαστε πάντα θα υπάρχει αυτός, ο προβληματικός (γιατί προβληματισμένο σίγουρα δεν τον λες) "πατριώτης" με τις "μεγάλες ιδέες", που θα ονειρεύεται μια Ελλάδα που δε χρωστάει σε κανέναν αλλά που πολύ απλά της χρωστάνε μόνο και μόνο επειδή υπάρχει. Και όσο θα υπάρχει αυτή η αρρώστια τόσο θα ταλανίζονται οι πιο αδύναμοι, οι μειονότητες. Μειονότητες σε αριθμό πλειονότητες σε ανθρωπιά όμως όπως έχει αποδείξει ούκω λίγες φορές η καθημερινότητα της πόλης. Δεν υπάρχει γνήσια φυλή. Είμαστε σαν τα πάντα. Λευκοί, μαύροι , Ασιάτες. Όλων μας οι πρόγονοι κατάγονται και από κάπου αλλού. Πρόσφυγες ή μετανάστες δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι όσο και αν το παραβλέπουμε, ο ρατσισμός υπάρχει παντού, συσπειρωμένος και όλο και πιο ισχυρός.
  Περαστικά λοιπόν σε εμάς που ελπίζουμε -χωρίς να εθελοτυφλούμε- πως θα αλλάξουμε τον κόσμο, πόσο μάλλον πως θα τον κάνουμε καλύτερο.
                                     Καλό μας ξημέρωμα (αρκεί να μην αργήσει)
                                                                                     Μαίρη Βαμβακά

ίσως χρειαστόυμε και ένα άλλο είδος βοήθειας.....

Παίρνοντας κάποιος μέρος  στις συγκεντρώσεις εναντίον της κυβερνητικής πολιτικής και της τρόικας, που έλαβαν χώρα την Τετάρτη, θα παρατήρησε κάποια πράγματα που καλό είναι να τον βάλουν σε σκέψη.

 Είναι γεγονός ότι και αυτή η πορεία έδειξε μια αποστροφή των εργαζομένων από τους εργατοπατέρες, όσο και αν τα ΜΜΕ προσπάθησαν  να το αποκρύψουν. Η συμμετοχή στο συλλαλητήριο της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ ήταν πολύ μικρή. Συγκεκριμένα, πήραν μέρος η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ και η ΠΟΕ-ΟΤΑ και κάποια άλλα μικρότερα συνδικαλιστικά σωματεία. Επίσης , όταν η πορεία αυτή διασταυρώθηκε με την πορεία της εξωκοινοβουλευτική αριστεράς, οι «σοσιαλιστές» συνδικαλιστές έτυχαν έντονης αποδοκιμασίας.

Κάτι άλλο που πραγματικά απορώ γιατί συμβαίνει, είναι ότι διοργανώθηκαν τρεις διαφορετικές πορείες. Μία της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στο Πεδίον του Άρεως, μια δεύτερη από το ΠΑΜΕ στην ομόνοια και μια τρίτη από τα πρωτοβάθμια σωματεία και την εξωκοινοβουλευτική αριστερά στο μουσείο, που ήταν και η μεγαλύτερη. Πώς είναι δυνατό να οργανώνονται τρεις συγκεντρώσεις για το ίδιο θέμα, με τα ίδια πανό, με τις ίδιες διεκδικήσεις, με τον ίδιο αντίπαλο;;;

Δεν είναι δυνατό αυτή την χρονική περίοδο, που η κοινωνία στο σύνολο της δέχεται έναν αλύπητο οικονομικό πόλεμο, να είναι διαιρημένη!!! Γιατί στην Ελλάδα πρέπει να υπάρχει πάντα ένας διαχωρισμός, ακόμα και αν υπάρχει συμφωνία;;; Αυτό είναι ένα φαινόμενο πάντως, από το οποίο κερδισμένη είναι μόνο η κυβέρνηση, αφού η αντίσταση στην πολιτική της είναι κατακερματισμένη και διχασμένη στο έπακρον.

Ένα τρίτο θέμα που θέλω να θίξω είναι η ωμή βία που χρησιμοποιείται από τους κρατικούς «λειτουργούς» άνευ λόγου και αιτίας ορισμένες φορές. Η εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων έκανε πάλι την εμφάνιση της, συνοδευόμενη από άσκηση φασιστικής εξουσίας μέσω της βίας, με αποτέλεσμα 8 άτομα να μεταφερθούν στο νοσοκομείο, με τον έναν τραυματία να είναι σε κρίσιμη κατάσταση.

Και από την άλλη μεριά, έχουμε τους «αναρχικούς», που κατά την άποψη μου μόνο αναρχικοί δεν είναι αυτοί, που επιδιώκουν και τις περισσότερες φορές το καταφέρνουν, να διαλύουν συγκεντρώσεις χιλιάδων ανθρώπων σε λίγα μόνο λεπτά. Είναι σαν ένα είδος ραντεβού κάθε φορά με τα ΜΑΤ που στόχο έχει να αμαυρώσει κάθε απεργιακή κινητοποίηση, με  μοναδικό κίνητρο το ποιος θα ασκήσει περισσότερη βία στον άλλο.

Ίσως τελικά, εκτός από οικονομική βοήθεια από το εξωτερικό να χρειαστεί να λάβουμε βοήθεια και για το πώς να διοργανώσουμε και μια πορεία στο κέντρο της πόλης!!!

                                                                                                       ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΙΟΝΗΣ

Ένα μεγαλο ανέκδοτο...

      Με αυτό το τίτλο το μυαλό μας μπορεί να οδηγηθεί στην μικρή Αννούλα,το Τοτό ακόμα και τον Τσακ Νόρις,εγώ όμως θέλω να αναφέρω μία λέξη:Ελλάδα.Η χώρα του Αριστοτέλη  και του Πλάτωνα έχει καταντήσει ένα μεγάλο ανέκδοτο.Ανέκδοτο με όχι πολύ αίσιο τέλος,που αφήνει μία πικρή γεύση χειρότερη και από αυτή του μαύρου χιούμουρ...

      Τη στιγμή που οι μισθοί περικόπτονται και η οικονομική κατάσταση των περισσοτέρων ανθρώπων χειροτερεύει μέρα με την μέρα το θράσος κάποιων άλλων αυξάνεται με ιλλιγγιώδεις ρυθμούς.Όπως έγινε γνωστό τις προηγούμενες μέρες 350 πρώην βουλευτές,νύν συνταξιούχοι ζητούν αναδρομικά ποσά αποζημίωσης ενώ οι ίδιοι λίγα χρόνια πριν είχαν ψηφίσει την εξαίρεση

της συσχέτιση των αναδρομικών αυξήσεων που δόθηκαν στους δικαστικούς λειτουργούς. Τα χρήματα αυτά μάλιστα φτάνουν στα 250.000 ευρώ για τον καθένα καθώς κατανοούμε όλοι,φαντάζομαι, τις αυξημένες τους ανάγκες στα γεράματα...Προκλητικό μεν, αλλά αληθινό σε αυτή τη χώρα που “χρήματα υπάρχουν”...

      Και το ανέκδοτο δεν σταματάει εδώ...Σήμερα επανεξετάζονταν ποιες ομάδες εργαζομένων πρέπει να δικαιούνται επιδόματα “βαρέων και ανθυγεινών”.Ανάμεσα σε αυτούς ήταν τα μοντέλα,καθώς αναμφίβολα είναι δύσκολο να ισορροπείς σε 12ποντα τακούνια,στέλεχοι υπηρεσιών,υπάλληλοι γραφείου και πολλοί άλλοι που μοχθούν καθημερινά για το μεροκάματο.Γενικότερα όμως αυτό δεν χρήζει έκπληξης καθώς η Ελλάδα είναι γνωστή για τα γελοία επιδόματα της,όπως αυτό του “σηκώματος της κεραίας” για τους οδηγούς του τρόλλευ και επίδομα “πλυσίματος χεριών” για τους υπαλλήλους του ΟΣΕ!Επίδόματα που υπάρχουν μόνο και μόνο επειδή οι αρμόδιοι δεν μπορούσαν να αυξήσουν με κάποιο άλλο νόμιμο τρόπο το μισθό αυτών των υπαλλήλων.Χρειάζομαι λοιπόν και εγώ ένα επίδομα “ισιώματος μαλλιού” καθώς σε λίγο θα καεί και δεν θα έχω λεφτά για περόυκα...Λογικό αίτημα θαρρώ!

      Απο την άλλλη όμως, η Ελλάδα αποτελεί ,αδιαμφισβήτητα, πολύ “προχώ” χώρα!Τρανό παράδειγμα αποτελεί ο φορολογικός που καταχράστηκε δημόσιο χρήμα αγοράζοντας πύργο,και όταν δημοσιεύτηκε η απάτη του,έγινε ο πρώτος ειλικρινής κλέφτης παραδεχόμενος δημόσια τα όσα έκανε!Συνεπώς, αυτόματα,κατά τη γνώμη αυτού και του δικηγόρου του, μπορεί να συγχωρηθεί αφού πρώτα επιστρέψει τον πύργο στο δημόσιο.Ηθικό δίδαγμα:μπορούμε να κλέβουμε αρκεί μετά να επιστρέφουμε τα κλοπιμαία,αφόυ τα έχουμε πρώτα χρησιμοποιήσει(σε περίπτωση κλοπής τροφίμων δεν προβλέπεται επιστροφή).Ο φορολογικός αυτός άνοιξε το δρόμο σε μια πιο “αλτρουιστική” κοινωνία!

     Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά,ένα σχολείο στην Καρυστό κανει μάθημα σε super-market,άδειο απο τρόφιμα, προς δυσαρέστηση όλων των μαθητών και διάλειμμα στο δρόμο.Το κτίριο αυτό ήταν μια προσωρινή λύση.αλλά όλοι ξέρουμε ότι προσωρινό στην χώρα αυή συνήθως σημαίνει μόνιμο(ένα άλλο παραδειγμα είναι η βλακεία που παραμένει μόνιμα στον εγκέφαλο κάποιων)Η λύση που προτείνω είναι το σχολείο να κάνει μάθημα στον προαναφερθέντα πύργο!Για όλα υπάρχουν λύσεις λοιπόν ....!

      Για τέλος παραθέτω απλά τους στίχους από το τραγούδι “πατρίδα” του Αλκίνοου Ιωαννίδη που συνοψίζουν με υπέροχο τρόπο τους φόβους πολλών από εμάς....

Δε με τρομάζει το τέρας, ούτε κι ο άγγελός μου
ούτε το τέλος του κόσμου, με τρομάζεις εσύ.

Με τρομάζεις ακόμα, οπαδέ της ομάδας
του κόμματος σκύλε, της οργάνωσης μάγκα
διερμηνέα του Θεού, ρασοφόρε γκουρού
τσολιαδάκι φτιαγμένο, προσκοπάκι χαμένο
Προσεύχεσαι και σκοτώνεις, τραυλίζεις ύμνους οργής
έχεις πατρίδα το φόβο, γυρεύεις να βρεις γονείς
μισείς τον μέσα σου ξένο κι όχι, δεν καταλαβαίνω
δεν ξέρω πού πατώ και πού πηγαίνω.


 χριστιάνα βουκελάτου

Marfin:άλλη μια μαύρη επέτειος

  Ένας χρόνος πριν. Η Ελλάδα σε πλήρη αναβρασμό (πλέον έχουμε συνηθίσει) και μερικοί άνθρωποι που προσπαθούν να συνεχίσουν κανονικά τη ζωή τους. 4 νεκροί. Δε χρειάζεται να αναφερθώ στο ότι είχαν οικογένειες και φίλους. Όλοι έχουν ζωή και κανείς δε δικαιούται να τους τη στερήσει. Στα λόγια όμως όλοι καλοί είμαστε και όλοι θα συμφωνούσαν μαζί μου. Την ώρα όμως που οι υπάλληλοι της marfin έχαναν τις ζωές τους και καίγονταν κυριολεκτικά ζωντανοί στο χώρο εργασίας τους, υπήρχαν από κάτω άλλοι τόσοι που φώναζαν:Κάψτε τους ζωντανούς.
  Δε θα μπω στη διαδικασία να επιρρίψω ευθύνες. Δεν αξίζει. Ποιος νοήμων άνθρωπος όμως δεν ανατρίχιασε με αυτή την ιστορία; Και αφού λοιπόν όλοι ανατριχιάζουμε και εξοργιζόμαστε γιατί συνέβησαν όσα προαναφέρθηκαν; Πως εξηγείται η συμπεριφορά αυτών των ανθρώπων άπό όποια πλευρά κι αν ήταν τελικά- αυτό πραγματικά δεν μας αφορά, μιλάμε για 4 ζωές- που στο όνομα της ιδεολογίας τους έκαψαν συνανθρώπους τους;
  Έτσι, στα πλαίσια της επικοινωνίας ως επιστήμης που μελετά και αυτή με τη σειρά της την ανθρώπινη ύπαρξη, είναι θεμιτό να γνωρίζουμε πως το άτομο αποδεικνύεται ένα απρόσιτο επιστημονικά όν που δε μπορεί να αναλυθεί ή να μελετηθεί με αυστηρούς όρους. Μπορεί η σχολή της ορθολογικής γνώσης να υποστηρίζει πως ο άνθρωπος γεννιέται με την πρόθεση να ικανοποιεί πάντα τις ανάγκες του εγώ του, σκεπτόμενος τα συμφέροντά του, αδιαφορώντας για τις αδυναμίες του. Ποιος όμως μπορεί να αποδείξει αυτό ή το αντίθετό του; Προσωπικά, πιστεύω πως η κοινωνικότητα της ανθρώπινης φύσης διαπιστώνεται εμπειρικά και σύμφωνα με τα ερεθίσματα του καθένα μας ξεχωριστά. Όπως σε μας φαίνεται αδιανόητο αυτό που συνέβη έτσι και σε αυτούς έχει λογική η πράξη τους.
  Ας μην ξεχνάμε όμως την ισχύ του φανατισμού όταν κυριεύει τους ανθρώπους χωρίς κρίση. Η κοινωνία μας ένα θέατρο του παραλόγου λοιπόν όπου ο θάνατός σου έχει γίνει η ζωή μου και η λογική του ενός το παράλογο του άλλου.
                                                       Μαίρη Βαμβακά

Το σύγχρονο ελληνικό δράμα

Ακούγοντας τις δηλώσεις των διάφορων αρμοδίων, μετά τον «εκπληκτικό» σε αθλητικό πνεύμα τελικό κυπέλλου ανάμεσα στην ΑΕΚ και τον Ατρόμητο, μπόρεσα να κρατήσω τα λόγια του προπονητή του Ατρόμητου: «το ποδόσφαιρο είναι ο καθρέπτης της κοινωνίας, και η κοινωνία είναι ένα μπουρδέλο».
Είναι η μόνη φράση που μπορεί να περιγράψει τα όσα συνέβησαν στον αγώνα.
Μετά βγήκαν και μίλησαν διάφοροι κουστουμάτοι τονίζοντας την ανάγκη για κάθαρση του ποδοσφαίρου και για την ανάληψη των ευθυνών που αναλογούν στον καθένα. ΒΛΑΚΕΙΕΣ! Κάθε φορά ακούμε τα ίδια, χωρίς κανένας να παίρνει τα απαραίτητα μέτρα.
Συνεχώς ακούμε ότι πρέπει ο καθένας να αναλογιστεί τις ευθύνες του, χωρίς τελικά κανένας να μην βγει και να πει: είμαι υπεύθυνος για τα όσο συνέβησαν. Όλο ακούμε ότι πρέπει να παρθούν μέτρα για να καταπολεμήσουμε τον χουλιγκανισμό, ενώ ταυτόχρονα οι ίδιοι άνθρωποι έχουν θεσπίσει ως βαρύτερη τιμωρία την ποινή των τεσσάρων αγωνιστικών με κεκλεισμένες θύρες.
Αυτό που θέλω εγώ να θέσω σαν ερώτημα είναι γιατί ο κάθε πολίτης να πληρώνει αυτό το «υπερθέαμα» που μας παρουσιάζεται κάθε Κυριακή;;; Γιατί ένας πατέρας να παίρνει τα παιδιά του και να πηγαίνει στο γήπεδο;;; Μήπως για να μάθουν επιτέλους τα παιδιά να ρίχνουν καπνογόνα στα αντίπαλους φιλάθλους;;;
Σαν πρόταση, το μόνο που μπορώ να προτείνω είναι να σταματήσει να υπάρχει το επαγγελματικό ποδόσφαιρο στην Ελλάδα. Να σταματήσει το ελληνικό κράτος να χρηματοδοτεί τις ΠΑΕ, οι οποίες μας παρουσιάζουν τον εμφύλιο στην Λιβύη ζωντανά κάθε Κυριακή. Να κλείσουν οι σύνδεσμοι φιλάθλων που αποτελούν οπλοστάσια όχι για ένα ποδοσφαιρικό αγώνα αλλά για την Αλ Κάιντα…….

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΙΟΝΗΣ