Σε αυτή τη δίνη της οικονομικής κρίσης, έχω το θράσος να δηλώσω πως όχι η κρίση δεν είναι η αιτία των σύγχρονων προβλημάτων αλλά το αποτέλεσμα μιας πολιτισμικής, ηθικής και κοινωνικής κρίσης που καθόλου πρόσφατη δε θα την έλεγα.
Στην εποχή της νεωτερικότητας ο άνθρωπος έχει πετύχει τόσα πολλά που φυσικό και επόμενο είναι να αντιμετωπίζει τις αντίστοιχες απώλειες. Με τις καταστροφές στην Ιαπωνία όλοι ακούσαμε Έλληνα της Ιαπωνίας να ζητά βοήθεια από το ελληνικό κράτος μέσω skype και τον Έλληνα δημοσιογράφο να απαντά "δεν είμαστε και στην καλύτερη οικονομική θέση αυτή τη στιγμή για να σας βοηθήσουμε". Γιατί είμαστε στην καλύτερη ηθική θέση ή έχουμε τις ανθρωπιστικές αξίες που αρμόζουν σε έναν δημοκρατικό λαό για να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας; Οι πρόγονοι μας φρόντισαν γι' αυτό. Όσο και αν βασιζόμαστε ως έθνος στην προγονολατρεία εννοώντας φυσικά τους αρχαίους Έλληνες, είμαστε κατασκευές των προηγούμενων τριών γενεών που ενίσχυσαν τη διαφθορά, την άκριτη αποδοχή απόψεων και την μέγιστη καχυποψία. Ζούμε για το εγώ και όχι για το εμείς. Πώς λοιπόν μπορούμε να ρίχνουμε ευθύνες σε πολιτικούς, ΔΝΤ και Τρόϊκες όταν μόνοι μας μας φέραμε ως εδώ; Ο εγωισμός και ο ατομισμός της Ελλάδας του 21ου αιώνα- και λέω της Ελλάδας γιατί μόνο εμείς λέμε "εγώ και εσύ" αντί για "εσύ και εγώ"- μας τιμωρεί ζητώντας μας να ενωθούμε για την ανάκαμψη της χώρας μας. Όπως αρνούμαστε να σταματήσουμε την φοροαπαλλαγή και τη μη πληρωμή εισιτηρίων για τα ΜΜΜ , λέγοντας μακροχρόνια δεν πληρώνω δεν πληρώνω έτσι και η Ελλαδίτσα θα λέει δε σας δίνω δε σας δίνω και πονηροί επιτήδειοι θα μας κλέβουν πίσω απ' την πλάτη.
Η ένωση όμως είναι δύσκολο πράγμα για ένα σύνολο ανθρώπων όπου ακόμα και το ίδιο πρόβλημα να αντιμετωπίζουν, διαφωνούν για το πως θα αντιδράσουν. Ως φοιτήτρια έμαθα και εγώ για την προετοιμασία περικοπής των δωρεάν συγγραμμάτων και ένιωσα την ανάγκη να αντιδράσω. Κάθε παράταξη μου απάντησε ως εξής: "Δε γίνεται να συμφωνήσουμε με αυτούς. Αυτοί αντιδρούν αλλιώς." Δηλαδή πώς; Δε θέλουμε όλοι το ίδιο πράγμα; Δεν έχουμε όλοι τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες απαιτήσεις; Γιατί είναι τόσο απίθανο να συμφωνήσουν όλοι μια φορά για το κοινό μας καλό;
Και μετά αναρωτιόμαστε τί μας οδήγησε στην Τρόικα, το ΔΝΤ, τον "μαζί τα φάγαμε" και την κυρία απ' την Γερμανία με τα χρυσά κουτάλια. Ας μάθουμε πρώτα ποιοι είμαστε και τί κάνουμε λάθος ο καθένας χωριστά και μετά ας επιρρίψουμε ευθύνες.
Μαίρη Βαμβακά
Μαίρη Βαμβακά
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου