Περαστικά μας!

Παραλία Λαγονησίου. 5 το απόγευμα. "Ελληνάρες" παντού. Νέα παιδιά παντού. Φυσικά και μικροπωλητές.Να μην ξεχάσω. Οι μικροπωλητές δεν ήταν "Ελληνάρες". Και ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι η Ελλαδάρα γέμισε μικρούς Χίτλερ που βρίσκονται παντού και πάντα, κρυμμένοι ή μη. Ακροδεξιός ή μη ήταν Έλληνας. Και όταν άρχισε να βρίζει , να κυνηγάει και τελικά να ρίχνει κάτω τον μικροπωλητή δεν ντράπηκα τόσο για τον ΑΠάνθρωπο που έκανε κάτι τέτοιο όσο για εμένα που κάθισα εκεί άπραγη, ανήμπορη να αντιδράσω, υπερασπιζόμενη την σωματική μου ακεραιότητα. Ναι, φοβόμουν αυτόν τον άνδρα που ντρόπιαζε τη γενιά μου και εμένα.Το χειρότερο όμως είναι πως δεν ήμουν η μόνη. Όλοι ήμασταν συγκλονισμένοι αλλά το πιο ανησυχητικό της υπόθεσης είναι πως έχουμε συνηθίσει στις εκδηλώσεις βίας σε σημείο να είμαστε αδρανείς είτε εθελοτυφλώντας είτε μη ξέροντας τί πρέπει να κάνουμε. Βία στα γήπεδα, στο δρόμο, το σχολείο, το πανεπιστήμιο και ΝΑΙ τις παραλίες. Όσοι αντιρατσιστές και να είμαστε πάντα θα υπάρχει αυτός, ο προβληματικός (γιατί προβληματισμένο σίγουρα δεν τον λες) "πατριώτης" με τις "μεγάλες ιδέες", που θα ονειρεύεται μια Ελλάδα που δε χρωστάει σε κανέναν αλλά που πολύ απλά της χρωστάνε μόνο και μόνο επειδή υπάρχει. Και όσο θα υπάρχει αυτή η αρρώστια τόσο θα ταλανίζονται οι πιο αδύναμοι, οι μειονότητες. Μειονότητες σε αριθμό πλειονότητες σε ανθρωπιά όμως όπως έχει αποδείξει ούκω λίγες φορές η καθημερινότητα της πόλης. Δεν υπάρχει γνήσια φυλή. Είμαστε σαν τα πάντα. Λευκοί, μαύροι , Ασιάτες. Όλων μας οι πρόγονοι κατάγονται και από κάπου αλλού. Πρόσφυγες ή μετανάστες δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι όσο και αν το παραβλέπουμε, ο ρατσισμός υπάρχει παντού, συσπειρωμένος και όλο και πιο ισχυρός.
  Περαστικά λοιπόν σε εμάς που ελπίζουμε -χωρίς να εθελοτυφλούμε- πως θα αλλάξουμε τον κόσμο, πόσο μάλλον πως θα τον κάνουμε καλύτερο.
                                     Καλό μας ξημέρωμα (αρκεί να μην αργήσει)
                                                                                     Μαίρη Βαμβακά