ίσως χρειαστόυμε και ένα άλλο είδος βοήθειας.....

Παίρνοντας κάποιος μέρος  στις συγκεντρώσεις εναντίον της κυβερνητικής πολιτικής και της τρόικας, που έλαβαν χώρα την Τετάρτη, θα παρατήρησε κάποια πράγματα που καλό είναι να τον βάλουν σε σκέψη.

 Είναι γεγονός ότι και αυτή η πορεία έδειξε μια αποστροφή των εργαζομένων από τους εργατοπατέρες, όσο και αν τα ΜΜΕ προσπάθησαν  να το αποκρύψουν. Η συμμετοχή στο συλλαλητήριο της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ ήταν πολύ μικρή. Συγκεκριμένα, πήραν μέρος η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ και η ΠΟΕ-ΟΤΑ και κάποια άλλα μικρότερα συνδικαλιστικά σωματεία. Επίσης , όταν η πορεία αυτή διασταυρώθηκε με την πορεία της εξωκοινοβουλευτική αριστεράς, οι «σοσιαλιστές» συνδικαλιστές έτυχαν έντονης αποδοκιμασίας.

Κάτι άλλο που πραγματικά απορώ γιατί συμβαίνει, είναι ότι διοργανώθηκαν τρεις διαφορετικές πορείες. Μία της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στο Πεδίον του Άρεως, μια δεύτερη από το ΠΑΜΕ στην ομόνοια και μια τρίτη από τα πρωτοβάθμια σωματεία και την εξωκοινοβουλευτική αριστερά στο μουσείο, που ήταν και η μεγαλύτερη. Πώς είναι δυνατό να οργανώνονται τρεις συγκεντρώσεις για το ίδιο θέμα, με τα ίδια πανό, με τις ίδιες διεκδικήσεις, με τον ίδιο αντίπαλο;;;

Δεν είναι δυνατό αυτή την χρονική περίοδο, που η κοινωνία στο σύνολο της δέχεται έναν αλύπητο οικονομικό πόλεμο, να είναι διαιρημένη!!! Γιατί στην Ελλάδα πρέπει να υπάρχει πάντα ένας διαχωρισμός, ακόμα και αν υπάρχει συμφωνία;;; Αυτό είναι ένα φαινόμενο πάντως, από το οποίο κερδισμένη είναι μόνο η κυβέρνηση, αφού η αντίσταση στην πολιτική της είναι κατακερματισμένη και διχασμένη στο έπακρον.

Ένα τρίτο θέμα που θέλω να θίξω είναι η ωμή βία που χρησιμοποιείται από τους κρατικούς «λειτουργούς» άνευ λόγου και αιτίας ορισμένες φορές. Η εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων έκανε πάλι την εμφάνιση της, συνοδευόμενη από άσκηση φασιστικής εξουσίας μέσω της βίας, με αποτέλεσμα 8 άτομα να μεταφερθούν στο νοσοκομείο, με τον έναν τραυματία να είναι σε κρίσιμη κατάσταση.

Και από την άλλη μεριά, έχουμε τους «αναρχικούς», που κατά την άποψη μου μόνο αναρχικοί δεν είναι αυτοί, που επιδιώκουν και τις περισσότερες φορές το καταφέρνουν, να διαλύουν συγκεντρώσεις χιλιάδων ανθρώπων σε λίγα μόνο λεπτά. Είναι σαν ένα είδος ραντεβού κάθε φορά με τα ΜΑΤ που στόχο έχει να αμαυρώσει κάθε απεργιακή κινητοποίηση, με  μοναδικό κίνητρο το ποιος θα ασκήσει περισσότερη βία στον άλλο.

Ίσως τελικά, εκτός από οικονομική βοήθεια από το εξωτερικό να χρειαστεί να λάβουμε βοήθεια και για το πώς να διοργανώσουμε και μια πορεία στο κέντρο της πόλης!!!

                                                                                                       ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΙΟΝΗΣ