Η "φωτιά" του ανθρώπου ορίζεται μια φορά. Παραμένει αμετάβλητη και αναντικατάστατη για όλη του τη ζωή. Αυτός που θα καταφέρει να συμπορευτεί και να συμβιώσει μαζί της είναι τυχερός. Αυτός όμως που θα την φυσήξει απότομα ή θα τη μολύνει θα χάσει μια για πάντα τη ζωηρή της φλόγα. Όμως δε θα σβήσει ποτέ. Θα καίει παντοτινά και θα ταλαντεύεται στην προσπάθειά μας να τη σβήσουμε για να ανάψουμε μια νέα. Ξέρουμε όμως πως θα μας ζεσταίνει όσο δε θα μας ζεστάνει καμία άλλη ξανά. Και θα ελλοχεύει μέσα μας είτε σε ζωντανή είτε σε νεκρή μορφή. Το νερό της λήθης δε χρησιμοποιήθηκε ποτέ για να σβήσει καμιά "φωτιά" γιατί δεν έχει νόημα. Η μνήμη είναι αναπόσπαστο κομμάτι της και η θεραπεία από το έγκαυμα θυσία στο βωμό της. Το έγκαυμα δε θα είναι κακοηθές αλλά αιώνιο και προφανές. Εμείς που έχουμε ήδη καεί έστω και ελάχιστα σε αυτή τη φλόγα απαιτείται να δηλώνουμε ευτυχισμένοι και δυνατοί. Οι υπόλοιποι οφείλουν να τρίβουν αέναα τα ξυλάκια προσπαθώντας να δημιουργήσουν αναμνήσεις.
Μαίρη Βαμβακά
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου